ยามเช้ามืด
แสงจากเทียนไขถูกจุดให้ส่องสว่างในห้องเรือนเรือนกายเปลือยเปล่าทั้งสามร่างที่นอนอยู่บนเตียงได้ตื่นจากนิทราฝัน จิตใจแจ่มใสร่างกายรู้สึกปลอดโปร่ง ก่อนจะเช็ดทำความสะอาดตัวด้วยเศษผ้า
หงเฉียงและหงเหมา สองแม่ลูกสาวใช้ได้ร่วมกันดูแลนายน้อยของพวกนางเมื่อคืนได้เผลอถอดเสื้อผ้าโยนทิ้งไว้ในห้องน้ำ จะเดินกลับไปหยิบก็เกรงลมหนาวอี้ชิงที่เห็นดังนั้นก็หยิบคว้าเสื้อผ้าของเขามอบให้พวกนางไป
“สวมไปก่อนเถอะ”
“ขอบคุณเ้าคะ นายน้อย”ทั้งสองรับมาและสวมใส่ อาภรณ์ของบุรุษนั้นมีขนาดใหญ่เกินกว่าตัวของพวกนางทำให้ต้องมัดเชือกที่เอวและผูกเสื้อท่อนบนมัดให้กระชับเข้ากับรูปร่างที่เพรียวบางทรงเสน่ห์
ชายหนุ่มจ้องมองพวกนางและยิ้มบางน้ำเสียงอบอุ่นกล่าวว่า “ข้าขอขอบคุณพวกเ้าจริงๆที่มาช่วยข้าเมื่อคืน ทำให้ข้านอนหลับสบายเพียงนี้ อยากให้ข้าตกรางวัลให้อย่างไรดีเล่า?”
เนื่องจากเมื่อวานเขาโดนมารดาคนงามกระตุ้นปลุกเร้าอารมณ์ทำให้เสี้ยนอยากจนท่อนเอ็นลำCวยแข็งขันจนปวดระบมไปหมดหากไม่ใช่ว่าบ่าวทาสทั้งสองคนช่วยกันระบายอารมณ์ออกไปให้ ป่านนี้คงต้องไปนอนโอบกอดกับสตรีข้างนอกเรือนแล้ว
และกว่าที่เอ็นลำเขื่องของเขาจะสงบลงได้ก็แตกเสร็จไปเกือบๆ 4-5 น้ำ ใช้เวลาอมดูดจนปวดเมื่อยปากเมื่อยคอและเมื่อยมือไป 1ชั่วโมงเต็มๆ
แต่พวกนางก็ช่างมุมานะและเพียรพยายามนัก
ทั้งอมทั้งชักCวยไม่หยุด จนชายหนุ่มโล่งกายสบายใจ
“อา...♥”
ได้ยินดังนั้น ดวงหน้าของสองแม่ลูกก็พลันแดงระเรื่อเขินอาย
หวนคิดถึงภาพจำของตัวเองที่ได้กระทำน่าอายลงไป
เสี่ยวเหมาเปิดปากพูดเสียงตะกุกตะกักและขัดเขินว่า“การ... การดูแลท่าน นับเป็เกียรติของข้า นายน้อย...♥”
“ใช่เ้าค่ะ หากท่าน...้าอีก ได้โปรดเรียกหาพวกข้าได้เลย...♥” ป้าเฉียงเองก็เอ่ยสมทบเห็นด้วยกับลูกสาวด้วยความที่เคยอมเลียCวยลำเดียวกันเมื่อคืนทั้งยังเคยดูดปากแลกลิ้นแลกกินน้ำCวยด้วยกันอีก
ความสัมพันธ์ของแม่ลูกยิ่งลึกซึ้งและไม่ตะขิดตะขวงใจหรืออึดอัดใจต่อกันทั้งพวกนางยังรู้สึกมีอารมณ์ตื่นเต้นอย่างแปลกประหลาดยามที่ได้ร่วมปรนนิบัติรับใช้นายน้อยด้วยกันทั้งสองคน?
หรือนี่...จะเป็สายใยแห่งสายเืและความผูกพัน?
“เข้าใจแล้วข้าขอขอบใจน้ำใจของพวกเ้าที่สละเวลามาให้ข้านะ” อี้ชิงยิ้มพึงพอใจมากเขาครุ่นคิด แล้วตัดสินใจเปิดปากพูด “จริงสิ...ท่านแม่รู้เื่ของพวกเ้าแล้ว แต่ไม่ต้องห่วงหรือกังวลหรอกนะนางมิได้ติดใจเอาความอันใด”
“...!?” สีหน้าของพวกนางในประโยคแรกซีดเซียวแต่พอได้ยินประโยคหลังจึงถอนหายใจออกมาได้อย่างโล่งอกโล่งใจคล้ายได้ยกูเาออกจากทรวงอก คลายความพะวงไม่สบายใจสุดท้ายออกไปได้
เนื่องจากการปรนนิบัตินี้เป็ความลับหากเื่แดงไปถึงหูของนายหญิง ก็ไม่รู้ว่านางจะตอบสนอง และมองว่าเป็พวกนางสองคนที่บังอาจล่อลวงลูกชายของนางหรือไม่?
ทั้งสองที่ต่ำต้อยและเป็เพียงบ่าวรับใช้ในจวน
การกระทำที่ไม่คิดถึงสถานะและไม่เจียมตัวเช่นนั้นย่อมหมายถึงการทรยศความเชื่อใจของเ้านาย เป็บาปและความผิดที่ไม่อาจแก้ไขได้ง่ายๆต่อให้ะโลงแม่น้ำเหลืองก็ยังยากจะล้างออก
“อย่างนั้นหรือเ้าคะ?ดี... ดียิ่งนัก!” ลมหายใจของป้าเฉียงถี่กระชั้นบนใบหน้าประดับรอยยิ้มกว้างอย่างปลื้มปีติ หางตามีประกายของหยาดน้ำใสในใจบังเกิดความขอบคุณและซาบซึ้ง
“อืม แบบนั้น...มันก็หมายความว่าพวกเ้าไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว แถม... พวกเรายังสามารถกระทำอย่างเปิดเผยได้ด้วย”ชายหนุ่มยิ้มบาง มีความซุกซนและหยอกล้อในแววตาคู่คมคายนั้นเขาใช้สองมือใหญ่โอบกอดสาวใช้ทั้งสอง
ดึงเรือนกายทรงเสน่ห์ต่างวัยเข้ามาแนบชิด
“นะ... นายน้อย?...♥” เสี่ยวเหมาหน้าแดงก่ำจนแทบะเิ นางเข้าใจความหมายในคำพูดของเขาว่าสามารถกระทำอย่างเปิดเผยหมายถึงสิ่งใด
“นายน้อยเ้าคะ...♥”
“ข้างนอกช่างหนาวยิ่งนักข้า... ข้าอยากกินอะไรอุ่นๆจากท่านสักหน่อย...♥”
“และบ่าวเกรงว่าท่านอาจจะอยากในยามเช้าเช่นนี้...♥”
ป้าเฉียงสูดลมหายใจ กระซิบกระซาบคำหวานคำเย้ายวนและออดอ้อนที่ข้างหูของชายหนุ่มริมฝีปากอิ่มดุจกลีบดอกไม้ม้วนขึ้น สองเต้าอวบใหญ่บดเบียดััชวนกระตุ้นตัณหาเนินโหนกหน่าวอูมถูไถกับทวนลำใหญ่เบาๆเนิบๆ
อาจจะเสียเวลาสักหน่อย...
แต่การรับใช้เ้านายต้องมาก่อนเป็อันดับแรกเสมอ
“ได้สิ” เขาไม่ปฏิเสธน้ำใจของพวกนาง
“เ้าค่ะ(x2)...♥”
สาวใช้สองแม่ลูกถอดปลดอาภรณ์ที่เพิ่งสวมใส่ลงวางไว้บนโต๊ะเก้าอี้ใกล้ๆ โชว์นมโชว์หีโทงๆ เดินนวยนาดเอี้ยวบิดกายงามทรงเสน่ห์หนึ่งวัยกลางคนที่เต็มล้นไปด้วยสัดส่วนที่ยั่วยวนเพศหนึ่งวัยแรกแย้มที่มีความไร้เดียงสาและใสซื่อบริสุทธิ์
ทั้งสองได้ย่อตัวคุกเข่าที่หว่างขาของอี้ชิง
ปลดเชือกกางเกงของเขาลง
และเริ่มดูดอมเลียCวยใหญ่ๆอวบๆยาวๆ กินน้ำCวยขาวๆข้นๆร้อนๆในยามเช้ามืดที่อากาศหนาวเหน็บนี้อย่างอิ่มอุ่นท้องอร่อยปาก...♥
......
ในยามเช้าที่แสงแดดส่องลอดลงมาจากกลุ่มแมกไม้นั้นชายหนุ่มในชุดอาภรณ์สีขาวกำลังนอนเอนกายอย่างเกียจคร้านเช่นดั่งทุกวัน
เพียงวันนี้มีบางสิ่งที่พิเศษทำให้เขาต้องลืมตาและเหลียวมองไปยังูเาเขียวไกลห่างราวกับมีอะไรบางอย่างมาตะขิดตะขวงใจของเขา ทำให้คนต้องหยุดชะงักงัน
“น่าประหลาดนัก...”
“สัญชาตญาณและััของข้ากระตุ้นบอกให้ข้ามุ่งหน้าไปทางนั้นงั้นหรือ?มีอะไรเกิดขึ้นที่นั่นหรือยังไง? หรือจะมีสมบัติล้ำค่าถือกำเนิดขึ้น? อืม?”อี้ชิงครุ่นคิด ลังเลว่าควรไปหรือไม่ไปดี?
แต่ด้วยโชคชะตาของเขานี่ย่อมเป็โอกาสวาสนาแน่นอน!
“นอนเล่นและสนุกกับสตรีมากเกินคงไม่ดีแน่”
“ดี!”
“เช่นนั้นก็ขอออกไปยืดเส้นยืดสายสักหน่อยโอกาสวาสนามาเคาะประตูถึงที่แล้ว หากไม่รับไว้ก็ดูจะใจร้ายใจดำเกินไป!” ชายหนุ่มะโลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าของเขาให้กลายเป็ชุดดำที่ดูรัดรูปและทะมัดทะแมงเสร็จก็มุ่งหน้าไปบอกกล่าวกับมารดา
“ท่านแม่ข้าจะออกไปข้างนอกสักครู่”
“โอ้?”
หลิงรั่วซีที่กำลังอ่านบันทึกรายลับรายจ่ายได้ว่างกระดาษลง
ดวงเนตรคู่งามล้ำดุจดาราชำเลืองมองบุตรชายตัวดีตัวซนคิดถึงหงเฉียงที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แสดงท่าทีเอาอกเอาใจนางในตอนเช้าก็คาดเดาได้ว่าเขาทำสิ่งใดไว้เมื่อคืน
“เช่นนั้นก็ระวังตัวด้วยแม้ว่าป่าใกล้ๆนี้จะปลอดภัย แต่ก็ยังมีอสูรน้อยอสูรเล็กหลายตัวอย่าได้ไปไกลเกินเขตของเมืองเชี่ยวนะ” มารดาคนงามแค่มองดูชุดก็เข้าใจว่าการออกไปข้างนอกของเขาหมายถึงอะไร
นางจึงย้ำและกำชับให้ชัดเจนว่าให้ระมัดระวังตัว
อย่าได้หลงระเริงไปกับพละกำลังและอำนาจที่แข็งแกร่งของตนจนประมาทการหาประสบการณ์โดยการต่อสู้กับสัตว์อสูรนั้นถือเป็การขัดเกลาจิตใจและเพิ่มพูนความเชี่ยวชาญเข้าใจในพลังของตนเองถือเป็เื่ดี
“ขอบคุณขอรับ ท่านแม่”ชายหนุ่มป้องหมัด กล่าวลามารดาแล้วเดินจากไป
“เป็อย่างไรบ้าง?” ขณะที่เขาก้าวเท้าพ้นจากเรือนของนางไปแล้วนั้นคนได้เปิดปากถามกับอากาศธาตุ และก็มีเสียงตอบกลับมาเบาๆเย็นๆดุจผีสางรายงานเขาด้วยความเคารพและภักดี
“รากฐานที่เสียหายของนางได้ฟื้นคืนมาบางส่วนแล้วบัดนี้อยู่ตบะระดับรวมจิต ขั้น 6อาการาเ็ที่ฝังรากอยู่ในกายของนางค่อยๆถูกยาเยียวยารักษา”
“คาดว่าไม่น่าเกินสัปดาห์นางก็น่าจะทะลวงกลับสู่ระดับรวมิญญาได้”เสียงของเฮยหลงตอบกลับมาอย่างราบเรียบเฉยชา
“อืมไม่มีผลเสียใช่ไหม?” อี้ชิงถามอีกครั้ง
“ไม่ขอรับ” เฮยหลงยืนยัน ทั้งยังพูดต่อไปว่า “ถ้าหากมีจริงไป๋หลงที่รั้งอยู่ที่จวน จะเป็คนลงมือช่วยเหลือเอง ขอโปรดท่านวางใจเถิด”
“ดีมาก” ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ข้ารับใช้ที่ระบบมอบให้เขามานี้ช่างสารพัดประโยชน์ยิ่งนักใช้ให้ทำอะไรก็ทำได้ จนคนอดสงสัยไม่ได้ ว่าทั้งสองคนนี้...หรือจะเป็ผู้ทรงพลังที่ถูกลดระดับตบะลง?
เพราะภูมิความรู้และทักษะของพวกเขานั้นไม่ใช่อะไรที่ระดับปรมาจารย์ทั่วๆไปจะมีได้ เนื่องจากข่าวลือและข้อมูลในตำราที่ได้หาอ่านยามว่างอย่างน้อยๆระดับปรมาจารย์ก็ไม่น่าจะหลอมกลั่นโอสถรักษารากฐานได้อย่างง่ายดายปานนี้?
และถ้าหากมีระดับปรมาจารย์ที่ทำได้จริงๆ ก็คงมีน้อย น้อยมากๆ...
‘ช่างเถอะนี่ยังเป็แค่การคาดเดา ไม่ใช่ว่ามันดีกว่างั้นหรือ? หากมีผู้ทรงพลังอยู่ใกล้ๆคอยรับใช้เป็มือเป็เท้าให้แก่ข้า?’ อี้ชิงส่ายหน้าขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัวสมอง
ก่อนจะสั่งให้เฮยหลงนำพาเขาไปยังทิศทางที่หัวใจของเขาชี้นำ
เฮยหลงโบกมือใช้พลังปราณิญญาห่อหุ้มกายของชายหนุ่มเอาไว้อย่างอ่อนโยนนุ่มนวลแล้วเหาะเหินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้านภาสีคราม
974
![สงครามราชันจักรพรรดิ [จบภาคหลัก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1773871886_46029122.webp)
