[1] คืนแสงอัสดง
ดิ้นรน
ปัง!
"ชิ!"คิดส์หันไปจ้องมองะุปืนที่เฉี่ยวไปโดนผนังกำแพงใหญ่แทนที่จะฝังอยู่ในหัวของมาร์ทติน
"ช่วยด้วย มีคนร้ายไล่ตามฉัน ช่วยฉันที"
แพรววาที่พุ่งเข้ามาในจังหวะที่คิดส์กำลังลั่นไกลปืน ทำให้ะุปืนถูกเปลี่ยนทิศทางไป แพรววายื่นมือไปจับแขนคิดส์แล้วเขย่าไปมาเพื่อขอร้องให้เขาช่วยเธอ
คิดส์หันมาจ้องเธออย่างขุ่นเคืองใจ ก่อนมองไปยังร่างจองมาร์ทตินที่เวลานี้นอนหมดสติอยู่บนพื้นทรายเพราะการสูญเสียเืที่มากเกินไป
"หลีกไป"
กรี๊ด!!!
แพรววากรีดร้องด้วยความใเมื่อถูกคิดส์สะบัดออกอย่างแรงจนร่างแพรววาล้มลงไปอยู่บนพื้นทรายใกล้กับร่างไร้สติของมาร์ทติน
"เสียงกรี๊ดมาจากทางนั้น"เ้าหน้าที่FBIคนหนึ่งชี้มายังจุดที่แพรววาอยู่
"มีคนอยู่ทางนั้น"เสียงใครบางคนดังขึ้นพร้อมฝีเท้าที่ค่อยๆ เร่งเข้ามาทางพวกตน
"แย่แล้วครับนายFBIมา"
"ชิ รีบเผ่นสิวะ จะรอให้มันมาลากคอไปหรือไง"คิดส์พูดขึ้นอย่างหัวเสียก่อนจะรีบเก็บปืนแล้วเร่งฝีเท้าจากไป
"ช่วยด้วยค่ะมีคนเจ็บ"แพรววาหันไปบอกเ้าหน้าที่FBIก่อนหันไปสนใจร่างมาร์ทตินแทน
"..."เ้าหน้าที่FBIคนหนึ่งเข้าไปดูอาการของมาร์ทตินทันที"ยังมีชีวิตอยู่ รีบเรียกรถพยาบาลเร็ว"
"ครับ"
"..."
แพรววารู้สึกโล่งใจก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ในระหว่างทางกลับ เธอบังเอิญเข้าไปเห็นเหตุการณ์การเข่นฆ่ากัน ในเวลานั้นเธอใและสับสนจนทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรดี ทว่า่วินาทีที่ความเป็ความตายของบุคคลปริศนาร่างกายของเธอกับพุ่งออกไปอัตโนมัติ พอรู้ตัวอีกทีเธอก็ออกไปเผชิญหน้ากับผู้ร้ายแล้ว
"คุณไม่เป็ไรนะครับ"
"ค่ะ"
โรงพยาบาล
แอ๊ด~
ประตูห้องถูกเปิดออกมาพร้อมร่างแดเนียลที่ก้าวเท้าออกมาจากห้องฉุกเฉิน สายตาของผู้เป็พี่ชายได้จับจ้องไปทางแพรววาโดยไม่ได้กล่าวอะไร ถึงอย่างนั้นเธอก็พอคาดเดาแววตาของผู้เป็พี่ชายที่กำลังสื่อว่าเกิดอะไรขึ้นได้โดยไม่ต้องกล่าวอะไร
"ในตอนนั้นแพรวสับสนอย่างมากอีกทั้งเวลานั้นมันก็..."
"พี่เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเอาชีวิตไปเสี่ยง"แดเนียลถอนหายใจหนักๆ ออกมา รู้สึกหนักใจกับแพรววาน้องสาวของตัวเอง การที่เธอยื่นมือเข้าช่วยผู้อื่นมันไม่ได้ผิดอะไร แต่เพียงเขาแค่กลัวว่าการช่วยเหลือของเธอจะนำพาความเดือดร้อนมาให้เธอ
"แพรวเข้าใจแล้ว แต่แพรวก็ทิ้งคนเจ็บที่ใกล้ตายไม่ได้หรอก"แพรววาบอกไปตามตรง สายตายังคงจับจ้องมองไปทางห้องฉุกเฉิน ซึ่งมีบุคคลที่เธอช่วยชีวิตกำลังหลับใหลอยู่
"ตอนนี้เขาพ้นขีดอันตรายแล้ว คืนนี้คงให้เข้าเยี่ยมไปไม่ได้!"
"แพรวเข้าใจแล้วค่ะ"แพรววาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนช้อย แม้น้ำเสียงที่ดุดันและเด็ดขาดของพี่ชายจะทำให้แพรววารู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่ยอมให้เธอเข้าไปดูอาการของเขา แต่อย่างน้อยเขาปลอดภัยก็สามารถทำให้เธอก็เบาใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง
สายตาของแพรววาจับจ้องไปทางห้องฉุกเฉิน ก่อนที่ฝีเท้าจะค่อยๆ ก้าวออกมาจากโรงพยาบาล ในระหว่างทางกลับ แพรววาหวนคิดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น
'ขยับสิ'
'ขยับเซ่'
ในวินาทีนั้นความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว ทำไมชีวิตของตัวเราต้องถูกบุคคลอื่นกำหนดชีวิตด้วยล่ะ ทั้งๆ ที่ตัวเรากับดิ้นรนมีชีวิตอยู่ ทำไมเราถึงกำหนดชีวิตเราเองไม่ได้ ว่าจะ'อยู่'หรือ'ตาย'
ในวินาทีนั้นฝีเท้าของเธอค่อยๆ ก้าวออกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ หากเราเอาแต่ยืนมองผู้อื่นตายโดยไม่ยื่นมือเข้าช่วย มันจะแตกต่างอะไรกับพวกคนชั่วช้ากันล่ะ หากเป็เช่นนั้น เธอควรยื่นมือออกไปช่วยเขา เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจภายหลังแทน
"..."แพรรวาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนยื่นมือไปเปิดประตู ฝีเท้าบางค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องนอนของตัวเองก่อนทิ้งตัวลงไปนอนอ้าแขนสองข้างอยู่บนเตียงหนาใหญ่
แพรววาได้พลิกตัวไปทางอีกด้าน สายตาของเธอจับจ้องออกไปมองนอกหน้าต่างที่มีดาวมากมายเต็มอยู่บนท้องฟ้า ก่อนที่ปรือตาจะค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ จนมืดสนิท
880
