ผมมี APP จากดาวโลก

พร้อมไหม?

          ภาพของบ้านสองชั้นสไตล์ร่วมสมัยหลังงามบนพื้นที่ลอยฟ้าที่อยู่ใกล้เมฆบนฟ้าเพียงแค่เอื้อมมือมีคู่รักอย่างเพเนียสและคีเฟอร์ที่ยืนจับมือกับเฝ้ามองอยู่ตลอด เมื่อมีการผันเปลี่ยนตามกาลเวลาจนในที่สุดวันที่พวกเขาเฝ้ารอคอยก็มาถึงเสียที...

          งานเลี้ยงหรูหราหากแต่อบอุ่นและเป็นกันเองถูกจัดขึ้นในสวนบนพื้นที่ลอยฟ้าเสียงเพลงถูกเปิดคลอเบาๆ เพื่อสร้างบรรยากาศชวนหวานชื่นยิ่งขึ้นแขกเหรื่อที่มาร่วมงามล้วนแล้วแต่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าเหมือนเป็นการอวยพรให้กับคู่สมรสกลายๆว่าให้ชีวิตหลังจากนี้มีแต่รอยยิ้มและความสุข

          งานเลี้ยงที่ถูกจัดขึ้นเพื่อฉลองสมรส นอกจากเหล่าญาติๆและคนรู้จักของคู่รักเจ้าของงานแล้วงานนี้ยังมีแฟนคลับของเพเนียสที่ได้รับโอกาสมีร่วมงานด้วยอีกกว่าร้อยคนด้วยกันก่อนหน้านี้เพเนียสได้เปิดให้แฟนคลับของเขาที่อยากมาร่วมงามลงชื่อไว้แล้วเขาจะสุ่มชื่ออีกที ไม่คิดว่ารายชื่อจะถูกส่งเข้ามาเป็นจำนวนหลายหลักเสียเหลือเกินแต่สุดท้ายด้วยงามที่จำกัดจำนวน เพียง 100 คนก็ถือว่ามากแล้ว

“งานสวยมากเลยฉันจะโอกาสได้เป็นเจ้าสาวบ้างไหมนะ”

“นั่นสิแต่ช่างเรื่องเพ้อฝันของเราไปก่อนเถอะ แต่คนที่ไม่ได้มาก็พลาดจริงๆ นั่นแหละแต่ไม่เป็นไรเรายังถ่ายรูปไปอวดได้อยู่นะ”

“เราจะได้ถ่ายรูปกับน้องใช่ไหม”

“แค่ได้มาร่วมงานก็ดีแล้วเรื่องจะได้ถ่ายรูปร่วมหรือเปล่าค่อยรอลุ้นอีกที”

          เหล่าแฟนคลับผู้โชคดีที่ได้มาร่วมงานวันนี้นั่งรวมตัวกันเป็นกระจุดอยู่ส่วนหนึ่งของไม่ได้เข้าใกล้ด้านหน้ามากนักเพราะว่างเว้นให้แขกที่ใกล้ชิดกับเจ้าของงานได้นั่งไปนอกจากสถานที่ที่จัดออกมาได้ประทับใจพวกเขาแล้ว ยังรวมไปถึงเรื่องอาหารและเครื่องดื่มเรียกได้ว่าขาดไม่ได้เลยสำหรับงานที่มีเพเนียสด้วยนอกจากอาหารที่มีกินในงานได้อย่างจุใจยังเห็นว่าตอนกลับเขาจะมอบอาหารพร้อมกับของชำร่วยพิเศษอีกด้วยนะ แทบจะรอลุ้นไม่ไหวแล้วเนี่ย

“ก่อนหน้านี้ไม่นึกเลยนะเนี่ยว่าเพเนียสจะได้แต่งงานก่อนพี่น้องคนอื่นน่ะ”ญาติผู้พี่ฝ่ายพ่ออย่างกุลเอ่ยออกมาพร้อมกับมองไปรอบๆ งานอย่างชื่นชม

          นอกจากเสียงดนตรีสดที่ถูกบรรเลงโดยนักดนตรีมืออาชีพแล้วรอบๆ งานหลายจุดยังมีจอโฮโลแกรมขนาดเล็กฉายวิดีโอของเจ้าของงานอยู่อีกด้วย

          งานถูกจัดในสวน ในวันที่อากาศสดใสแดดไม่ร้อนจนเกินไปในงานถึงจะมีเสียงพูดคุยถามไถ่กันอยู่ตลอด แต่ก็ไม่ได้โหวกเหวกจนทำลายบรรยากาศอันอ่อนหวานแต่อย่างใดดูนั่นสิ... มุมหนึ่งของงานมีหลายคู่ที่กำลังเต้นรำอยู่ด้วยซ้ำ เพียงแค่เริ่มงานแม้แต่คู่เจ้าบ่าวยังไม่ได้เดินเข้ามา แต่ทุกคนก็มีความสุขกันขนาดนี้แล้ว

          ในยุคนี้ใช่ว่าทุกคนจะทุ่มเงินฟุ่มเฟือยเพื่องานแต่งงานหรอกนะบางครั้งก็แค่กินข้าวร่วมกันในครอบครัวของสองฝ่ายก็แค่นั้น หรือไม่ก็จับมือกันเข้าระบบทะเบียนพลเรือนเพื่อจดทะเบียนสมรสเลยไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไร ส่วนใหญ่คนที่จัดงานอยู่ ถ้าไม่รวย ก็คงจะรวยมากๆๆ ... เอ๊ย!! ไม่ใช่ ก็คงจะต้องเคร่งพิธีการมากๆ อย่างไรล่ะ

          ในยุคนี้ก็ยังมีอยู่นะกลุ่มที่ยังเคร่งเรื่องธรรมเนียมปฏิบัติจากโบราณน่ะเพียงแต่ว่าน้อยมากแล้วก็เท่านั้นเอง

“นั่นสินะแต่อย่าพูดมากไป ดูหน้าพี่ชายเขาด้วย” กรพยักหน้าเห็นด้วยกับน้องสาวเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ที่ก็เห็นด้วยกับความคิดนี้เหมือนกัน ทั้งลูกพี่ลูกน้องของเพเนียสหรือแม้แต่เพื่อนสนิทของเพเนียสเอง ถ้าหากเป็นเมื่อก่อน(ก่อนที่เพเนียสจะมีแฟน)เพเนียสเป็นบุคคลที่พวกเขาค่อนข้างจะเป็นห่วงอยู่เล็กน้อยไม่คิดว่าจะแต่งงานมีครอบครัวก่อนใครเพื่อน

          เพเนียสของพวกเขา...เป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ สินะเนี่ย

“อะไรกันครับพี่กรพาดพิงอะไรกันครับเนี่ย นี่ผมก็นั่งอยู่เฉยๆ แล้วนะ”เพวิสที่ถูกเอ่ยถึงรีบสวนกลับทันทีด้วยความไม่พอใจเล็กๆ ทางสีหน้า แต่ก็นั่นแหละเขาไม่ได้ไม่พอใจจริงๆหรอก

“ฮ่าๆๆ”ซึ่งสร้างเสียงหัวเราะขบขันจากคนอื่นๆ ได้ดีทีเดียวที่ทำให้พ่อศิลปินดังตีหน้ายุ่งไม่พอใจได้

“เอาน่าคุณให้น้องนำไปก่อนก็ไม่ต้องอายไปหรอก” ออสตินที่นั่งอยู่ข้างกันตบไหล่คนรักเบาๆในเชิงปลอบใจ แต่สายตาที่เขาส่งยิ้มมาให้ดูไม่ค่อยจริงใจเสียงเท่าไหร่เลยนี่สิ

“คุณพูดแบบนี้หมายความว่าไง”หันไปหาคนรักเพื่อหาที่ระบายอารมณ์ขุ่นมัวเล็กๆ ที่กำลังถูกเอาไปคุยเล่นในกลุ่ม

“ฮึๆผมว่าคุณรู้ดี” ออสตินเอียงหน้าเข้าไปกระซิบเบาๆ ข้างหูคนรักพร้อมกับเป่าลมอุ่นร้อนแถมไปให้อีกหนึ่งทีชายหนุ่มไม่ได้แคร์สายตาคนอื่นที่จะมองมาเลย แล้วจะทำไมล่ะเขาไม่ใช่เด็กหนุ่มอ่อนหัดที่ต้องอายสายตาคนอื่นเสียหน่อย

          อีกอย่าง... เขาอยากอวดด้วยซ้ำไป

“นี่คุณ!!” เป็นเพราะได้สายตาล้อเลียนจากคนอื่นมาไม่หยุด เขาเพวิสเลยได้ส่งค้อนวงโตและตาขวางๆให้คนรักอย่างเต็มกำลัง

“นิ่งไว้ๆวันนี้งานแต่งงานของน้องชายคุณนะ เดี๋ยวไม่หล่อนะรู้ไหม” ออสตินไม่ได้รู้สึกกระวนกระวายกับท่าทีของคนรักแถมยังยิ้มอ่อนส่งให้พร้อมกับจัดเสื้อให้กับเพวิสอีกด้วยซ้ำเล่นเอาเพวิสไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว

          ดูเหมือนว่าออสตินจะรู้วิธีจัดการเพวิสอีกเหมือนกันนะว่าไม่ได้...

          เล่นเอาเก้อเขินไปอีกรอบเลยล่ะ

♩♫♬♪♬~~

          เสียงดนตรีเปลี่ยนผันช่วงทำนองล่วงเข้าสู่ช่วงสำคัญของงานบทเพลงหวานซึ้งที่ผ่านมาหลายยุคหลายสมัยจนได้ชื่อว่าเป็นบทเพลงแทนความรักที่ไม่มีวันตายถูกบรรเลงออกมาด้วยระดับเสียงที่พอเหมาะเป็นสัญญาณบ่งบอกแขกเหรื่อทั้งหลายได้ดีว่าขณะนี้คนพิเศษของงานกำลังเดินเข้ามาในงานแล้ว

          ตรงกลางของงานเลี้ยงเหลือไว้เป็นทางเดินเส้นเล็กๆปูด้วยพรมสีน้ำตาลแดงเหมือนสีของจิ้งจอกดูหนานุ่มหากแต่ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการเดินแต่อย่างใดเลย

          แขกที่นั่งประจำที่นั่งทั้งสองฝั่งเฝ้ามองมายังเส้นทางสายเล็กๆ ที่อยู่ตรงกลางอย่างตั้งอกตั้งใจและไม่ลืมที่จะสั่งให้คอนโทรลแบนด์บันทึกภาพเคลื่อนไหวในเวลาสำคัญนี้ไว้ไม่ให้ขาดตก

          ท่วงทำนองเหมือนเป็นตัวกำกับการก้าวเดินของคนทั้งคู่คีเฟอร์กับเพเนียสที่พึ่งจะเดินลงมาจากยานที่เทียบท่าติดกับขอบของพื้นที่ลอยฟ้าทั้งคู่ส่งยิ้มให้กันเล็กน้อยพร้อมกับที่มือของทั้งคู่จะจับกุมกันแน่น

“พร้อมไหม?”

“พร้อมครับ”คนพี่เอ่ยถามเสียงเบาหวิวพร้อมกับมือที่ชื้นเหงื่ออยู่นิดๆทำให้เพเนียสรับรู้ถึงความรู้สึกของอีกคนได้ไม่ยากคุณคีเฟอร์ก็มีช่วงเวลาที่ตื่นเต้นด้วยเหมือนกันสินะเนี่ย...

          ธีมของงานในวันนี้คือ ‘ฤดูใบไม้ร่วง’ฤดูใบไม้ร่วงหากจะเทียบกับความรักสำหรับคนอื่นแล้วอาจจะคิดว่ามันเป็นช่วงเวลาที่หมดรักหรือความรักที่ร่วงโรยไปตามเวลาหากแต่สำหรับพวกเขาตีความหมายได้แตกต่างออกไป

          ส่วนความหมายที่ว่านั้น ใครใคร่จะตีว่าอย่างไรก็แล้วแต่เลยแต่สำหรับเพเนียส คงอาจจะเป็นเพราะว่าช่วงนั้นมันจะมีใบไม้สีสวยๆร่วงลงมาจากต้นให้เขาลงไปนอนกางแขนกางขาเล่นละมั้ง

          ถึงแม้ว่าจะดูเหมือนโรยราและทิ้งใบทิ้งแต่ถึงอย่างนั้นต้นไม้ก็ทำไปเพราะความอยู่รอดนะยอมทิ้งบางส่วนของร่างกายไปเพื่อเก็บชีวิตไว้ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดีเหรอ เหมือนชีวิตเราที่บางเวลาอาจจะทุกข์บ้างหรือต้องมีบางอย่างที่ต้องสูญเสียไปบ้างอย่างช่วงใบไม้ร่วงแต่สุดท้ายก็ย่อมได้เจอกับความสุขอยู่ดีคล้ายกับช่วงที่ใบไม้ผลิ

          ร่างของชายหนุ่มสองร่างสวมชุดสูทสีขาวเข้าคู่กันจับมือกันแน่นค่อยๆเดินย่ำเท้าด้วยรองเท้าแบรนด์หรูความเร็วไม่มากนัก ผ่านคนรู้จัก ญาติ เพื่อนฝูงครอบครัว หรือแม้แต่แฟนคลับที่ล้วนแล้วแต่มาเพื่อร่วมแสดงความยินดีและเป็นสักขีพยานในงานนี้กันทั้งนั้นพวกเขาล้วนมองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มที่ประดับบน และนอกจากนั้นก็ยังมีกลีบดอกไม้สีส้มแดงถูกโปรยลงมาในระหว่างที่พวกเขาเดินย่ำเท้าผ่านไปอีกด้วย

          ผ่านไปแล้วก้าวแล้วก้าวเล่า...ในที่สุดก็ถึงด้านหน้าที่เป็นเหมือนพื้นยกสูงคล้ายเวทีอยู่กลายๆทั้งคู่ขึ้นไปยืนอยู่ตรงนั้น ทำให้ผู้ร่วมงานเห็นพวกเขาได้อย่างชัดเจน

          ทั้งคู่หันหน้าเข้าหากัน มือทั้งสองข้างของคีเฟอร์กอบกุมมือของเพเนียสไว้กระชับพอดีเช่นเดียวกับสายตาที่ล้วนแล้วแต่มีไว้เพื่อมองเพเนียสเท่านั้นดวงตาทั้งสองคู่สบกันอย่างลึกซึ้งและหวานล้ำสื่อได้ถึงความรักที่มีให้แก่กันได้ไม่ยากเลย

          ช่วงพิธีก็ไม่ได้มีอะไรที่ยุ่งยากเลยหลังจากนี้ก็เพียงแค่...