เมื่อผมกลายเป็น NPC ในเกมสจอมยุทธ์

        บทที่ 37

        สัตว์อสูรระดับสีเขียว

        หลังจากที่เดินมาจนถึงบริเวณจุดกึ่งกลางของห้วงอสูรโดยจากประสบการณ์มากมายของหวงหมิงมาทำให้ตัวของเขานั้นได้รู้ว่าถ้าอยากจะออกจากสถานที่แห่งนี้ก็จำเป็นจะต้องเดินทางมาที่จุดนี้และก็สังหารเจ้าสัตว์อสูรที่อยู่บริเวณตรงนี้ให้ได้

        เมื่อเขาเดินทางมาถึงสิ่งที่พบเห็นอยู่บริเวณด้านหน้าร่างของสัตว์อสูรมันเป็นร่างของศิลาหินขนาดใหญ่

        มันเป็นสัตว์อสูรที่มีรูปร่างคล้ายคลึงกับมนุษย์เป็นหุ่นศิลาที่ทั่วทั้งร่างกายประกอบไปด้วยหินผา

        เจ้าหนี้เองก็เป็นสัตว์อสูรหวงหมิงเขารู้ดีภายในเกมนี้ไม่ใช่ว่าสัตว์อสูรที่มีอยู่มันจะมีเพียงแค่พวกสัตว์อสูรระดับธรรมดาหรือว่าเป็นพวกสัตว์อสูรที่เป็นประเภทสิ่งมีชีวิต

        สิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติแทบจะทุกอย่างล้วนแล้วถูกจัดประเภทอยู่ในจำพวกสัตว์อสูร

        แน่นอนว่าเจ้าหุ่นศิลาหินตัวนี้เองก็เป็นสัตว์อสูรเช่นเดียวกัน

        มันเป็นศิลาหินที่มีขนาดใหญ่กว่ามนุษย์ประมาณสองเท่ามีรูปร่างคล้ายมนุษย์บริเวณหน้าตาไม่มีรูปลักษณ์ที่แน่นอนเป็นเพียงแค่ใบหน้าแกะสลักหินเท่านั้น

        หวงหมิงใช้ดวงตาจ้องมองไปที่ผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าเขาใช้ดวงตาจ้องมองไปที่มันสิ่งมีชีวิตที่อยู่บริเวณด้านหน้าเป็นสัตว์อสูรอย่างไม่ต้องสงสัย

        มองดูจากพลังปราณจากภายในร่างกายของมันมันเป็นสัตว์อสูรที่มีระดับสูงที่สุดภายในสถานที่แห่งนี้

        หวงหมิงขมวดคิ้วเข้าหากันและคิดภายในใจ “เจ้านี่เป็นบอสของห้วงอสูรแห่งนี้ ”

        “ แต่ว่ามันเองก็น่าแปลกประหลาดโดยธรรมดาทั่วไปแล้วภายในห้วงอสูรมันเองจะมีพวกสัตว์อสูรที่อยู่ในรูปลักษณะเดียวกันแทบจะ”

        “ แต่ในตอนนี้เจ้าสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้ามันไม่ใช่มันเป็นสัตว์อสูรในรูปแบบอื่นจากสัตว์อสูรที่เคยพบเจอก่อนหน้านี้”

        “ ก่อนหน้านี้พวกสัตว์อสูรที่พบเจอก็เป็นสัตว์อสูรประเภทสิ่งมีชีวิตพวกสัตว์อสูรพวกนั้นเป็นสัตว์อสูรประเภทสิ่งมีชีวิตอย่างเช่นพวกหมาป่า ” 

        “ แต่ว่าเจ้าสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้ามันกลับเป็นศิลาหิน”

        “ ถือว่าเป็นเรื่องที่น่าแปลกประหลาดโดยทั่วไปแล้วห้วงอสูรมันควรจะมีสัตว์อสูรที่อยู่ในประเภทที่ใกล้เคียงกันแทบจะทั้งหมด” หวงหมิงมองเห็นถึงความแปลกประหลาดในตอนนี้

        ดวงตาทั้งสองข้างของเขาจ้องมองไปสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้า

        ในตอนนี้เขานั้นมองเห็นร่างกายของเจ้าสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าเริ่มขยับ

        [ ชื่อหุ่นศิลาหิน ขั้นสัตว์อสูรระดับกลาง (สีเขียว) ]

        [ พลังชีวิต 10000/10000ปราณ 5000/5000 ]
 

        นี่คือความแข็งแกร่งของมันสัตว์อสูรตัวนี้เป็นสัตว์อสูรในระดับสีเขียว

        “ สัตว์อสูรระดับสีเขียวหรือสัตว์อสูรระดับธรรมดา”

        “ ทั่วไปแล้วสัตว์อสูรประเภทนี้พวกผู้เล่นที่สามารถต่อกรมันได้ต้องเป็นพวกผู้เล่นที่มีระดับประมาณหกสิบถึงเจ็ดสิบเท่านั้น”  

        “ สัตว์อสูรระดับสีขาวกำหนดให้ผู้เล่นที่มีระดับเลเวลประมาณสี่สิบขึ้นไป”

        “ สวนสัตว์อสูรระดับสีเขียวกำหนดให้พวกผู้เล่นที่มีระดับประมาณหกสิบหรือว่าเจ็ดสิบขึ้นไป”

        “ ภายในเกมนี้ขณะสัตว์อสูรระดับสีเขียวยังถือว่าเป็นสัตว์อสูรที่สามารถรับมือได้ยากเลย”

        “ เพราะแบบนั้นภายในเกมนี้คนที่เป็นผู้เล่นมันเองก็จำเป็นจะต้องพึ่งพาฝีมือของตนเองเช่นเดียวกัน”

        “ เจ้าสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าเป็นสัตว์อสูรระดับสีเขียว” 

        ร่างกายของเจ้าสัตว์อสูรบริเวณด้านหน้าเริ่มขยับศิลาหินทั่วทั้งร่างกายขยับเขยื้อนอย่างช้าช้า

        ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองอย่างไม่กระพริบตาหวงหมิงหันไปสั่งการกับพวกผู้คุ้มกันที่อยู่บริเวณด้านหลัง “ เตรียมตัวซะ ”

        พวกผู้คุ้มกันที่อยู่ด้านหลังดึงสติตามคำสั่งขององค์รัชทายาทที่อยู่เบื้องหน้า

        ทันใดนั้นเองการโจมตีมันก็ได้เริ่มขึ้นสัตว์อสูรบริเวณด้านหน้าพุ่งกระโจนออกมาอย่างรวดเร็วร่างของสัตว์อสูรพุ่งตรงเข้ามาใส่ร่างกายหวงหมิง

        หวงหมิงยืนอยู่บริเวณด้านหน้าสุดเขามองเห็นการโจมตีพุ่งตรงเข้ามาใส่ตนเองร่างกายของเขากระโดดไปทางด้านขวาเพื่อหลบการโจมตี

        เจ้าศิลาหินมันใช้หมัดของตนเองโจมตีเข้ามาหาเขาหมัดของมันเป็นหมัดขนาดใหญ่ที่ประกอบไปด้วยส่วนประกอบของหินผา

        คงจะหนักมากกว่าหมัดของมนุษย์ธรรมดาหลายเท่ามันต่อยเข้ามาตรงๆหวงหมิงสามารถหลบการโจมตีได้

        ขณะที่สามารถหลบการโจมตีได้มันยังเกิดสายลมวูบหนึ่งพัดกระแทกเข้าร่างกายของเขา

        หวงหมิงตั้งสติร่างกายของเขากระเด็นกลิ้งไปกับพื้นแล้วรีบกระโดดขึ้นมาตั้งหลักพวกผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าดวงตาของพวกมันเบิกกว้างขึ้น

        ทหารองครักษ์มองเห็นถึงระดับความแตกต่างจากสัตว์อสูรระดับสีขาวอย่างสิ้นเชิง

        สัตว์อสูรระดับสีขาวส่วนใหญ่เป็นสัตว์อสูรที่มีร่างกายยังอยู่ในระดับที่ใกล้เคียงกับสิ่งมีชีวิตปกติเพียงแค่มีกำลังมากกว่า

        แต่เจ้าสิ่งที่อยู่ด้านหน้าไม่ใช่มันผิดแปลกออกไปจากสิ่งมีชีวิตปกติไปแล้ว

        การโจมตีของมันนั้นมีความรุนแรงหมัดนั้นไม่ได้โดนร่างกายของพวกมันแต่สายลมจากหมัดกระแทกเข้าใส่ร่างกายของพวกมันจนสัมผัส

        หวงหมิงหลังจากที่กระโดดมาตั้งหลักได้เรียบร้อยแล้วร่างกายของเขาที่ตั้งหลักได้สำเร็จพุ่งทะยานเข้าไปอย่างรวดเร็ว

        เขาใช้วิชาตัวเม้าส์ของตนเองพุ่งตรงใส่ร่างกายของสัตว์อสูรเขาใช้หมัดของตนเองโจมตีทะลวงเข้าไปที่กลางร่างกาย

        “ หมัดกระแทก!!! ”

        “ ตูม!!! ”การโจมตีอัดกระแทกเข้าไปที่กลางร่างกาย

        ร่างของสัตว์อสูรตนนั้นกระเด็นออกไปบริเวณด้านหลังมันได้รับความเสียหายจากการโจมตีที่โจมตีไป

        พวกองครักษ์ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตาตื่นใจการโจมตีของรัชทายาทได้ผล เมื่อมองเห็นว่าการโจมตีได้ผลก็ทำให้ภายในใจของพวกมันเบาใจ

        ในตอนแรกมันคิดว่าเจ้าสิ่งมีชีวิตที่อยู่บริเวณด้านหน้ามันจะแข็งแกร่งขณะที่ไม่สามารถโจมตีได้ผลแล้ว

        แล้วแต่เมื่อมองเห็นว่าในตอนนี้มันยังได้รับความเสียหายจากการโจมตีพวกเขาเองก็แสดงท่าทางเบาใจ

        รู้ว่าตนเองสามารถโจมตีมันได้ หลังจากนั้นการต่อสู้ก็เริ่มขึ้นพวกองครักษ์ใช้อาวุธของตนเองพุ่งกระโจนเข้าไปโจมตีใส่ร่างกายของมันอย่างรวดเร็ว

        ได้ทำการพุ่งทะยานเข้าไปโจมตีใส่ร่างกายของสัตว์อสูรแน่นอนว่าพวกเขาสามารถทำได้เจ้าสัตว์อสูรตัวนี้แม้ว่าจะมีร่างกายที่แข็งแกร่งและมีพละกำลังรวมไปถึง

        กำลังที่น่าเหลือเชื่อแต่ว่าตัวของมันกลับเคลื่อนไหวเชื่องช้าเป็นเพราะว่าร่างกายที่มีน้ำหนักมาก 

        ไม่เพียงเท่านั้นการเคลื่อนไหวแต่ละครั้งก็ทำให้ร่างกายของมันนั้นต้องใช้เวลา 

        มันถือว่าเป็นคู่ต่อสู้ที่เชื่องช้าสำหรับพวกเขาพวกเขาใช้อาวุธของตนเองรุมโจมตีใส่ร่างกายของเจ้าสัตว์อสูรอย่างต่อเนื่อง

        รุมโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่าคมกระบี่และคมดาบฟันเข้าไปที่ร่างกายของมันร่างกายของเจ้าสัตว์อสูรตนนี้แข็งแกร่งดุจหินผาร่างกายของมันโดนโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่าปรากฏบาดแผลมากมายแต่มันก็ยังไม่แสดงความรู้สึกเจ็บปวด

        หลังจากที่รุมโจมตีไปสักพักใหญ่ๆ ร่างกายของเจ้าสัตว์อสูรบริเวณด้านหน้ามันยังคงยืนอยู่ได้

        ในขณะเดียวกันพวกองครักษ์ที่อยู่บริเวณด้านหลังกลับแสดงท่าทางเหนื่อยล้า

        พวกเขาถอยมาตั้งหลักแสดงท่าทางเหนื่อยหอบร่างกายเต็มไปด้วยขณะกำลังที่ถดถอย  

        พวกองครักษ์ต่างพากันปาดเหงื่อ “นี่มันอะไรกันทำไมโจมตีไปตั้งมากมายแต่เหมือนกับว่ามันยังไม่ได้รับบาดเจ็บเลย ”

        “ นั่นสิร่างกายของพวกเราเหนื่อยขนาดนี้แล้วแต่มันยังกลับยืนได้” 

        ในตอนนี้พวกองครักษ์กำลังสงสัยร่างกายของพวกมันเหนื่อยล้าแต่เจ้าสิ่งมีชีวิตที่อยู่บริเวณด้านหน้ากับยืนนิ่ง

        แม้จะมีบาดแผลปรากฏให้เห็นมากมายแต่มันก็ไม่ได้แสดงท่าทางบาดเจ็บ

        หวงหมิงขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันเขาเองก็ร่วมโจมตีไปด้วยรู้สึกสงสัยเช่นเดียวกัน“ มันแปลกๆทำไมมันถึงไม่มีแสดงท่าทางบาดเจ็บอะไรเลย ”

        หลังจากที่เขานั้นสงสัยเสียงภายในหัวดังขึ้น “ ตึ้ง!!! ”

        มันเป็นเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นมา

        [ สัตว์อสูรปลดปล่อยความโกรธ] 

        “ เวรแล้ว!!! ” หวงหมิงสบถคำออกมาภายในใจ

        จบบท