ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        หลงเซี่ยวอวี่มองมู่จื่อหลิงที่ตัวอ่อนไร้เรี่ยวแรงทว่าหน้าอกขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง

        มุมปากของเขาประดับรอยยิ้มที่เจือแววหยอกล้ออย่างบางๆ

        ใบหน้าสดใสราวกับดวงดาวทรงเสน่ห์ชวนให้หลงใหล ราวกับปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกอันเบาบาง เลือนรางทว่าเปล่งประกายระยิบระยับจนทำให้ผู้อื่นตาพร่าเบลอ

        นิ้วที่อุ่นนุ่มดั่งหยกของหลงเซี่ยวอวี่ลูบไล้ใบหูอ่อนนุ่มของมู่จื่อหลิงอย่างหยอกเย้า

        ทำให้ในใจมู่จื่อหลิงสั่นไหวขึ้นมาพักหนึ่งรู้สึกชาหนึบขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

        มู่จื่อหลิงเบี่ยงศีรษะหลบออกถลึงตาใส่หลงเซี่ยวอวี่อย่างโกรธเคือง หากมิใช่เพราะยามนี้ร่างกายไม่ฟังคำสั่งนางไหนเลยจะนั่งอยู่ในอ้อมแขนหมอนี่แต่โดยดี ปล่อยให้เขาขูดรีด

        แต่ว่า ฉีหวางเฟยเมื่ออยู่ต่อหน้าฉีอ๋องที่เจ้าเล่ห์หน้าเนื้อใจเสือแล้วเจ้าก็ไม่มีโอกาสจะต่อต้านโดยสิ้นเชิง ยิ่งมิต้องพูดถึงเวลาที่จะสมดั่งความปรารถนาในใจเจ้าเลย

        ทางด้านเล่อเทียนนั้น ในมือถือกล่องใสขนาดเล็กที่ว่างเปล่ากลับมาด้วย...ไปด้วยความฮึกเหิมกลับมาด้วยความผิดหวัง

        แต่เดิมเขาอยากจะไปดูด้วยความลิงโลดนักว่าหนอนพิษชนิดใดที่สามารถเข้าไปในเส้นลมปราณทั้งหมดของร่างกายมนุษย์คิดไม่ถึงว่าหาอยู่นานก็หากล่องเล็กที่มีหนอนพิษไม่เจอตอนนี้จึงได้แต่นำกล่องเปล่าบนโต๊ะมา

        หลังจากเล่อเทียนก้าวเท้ายาวๆเข้ามาในห้องรับรองก็ไม่สังเกตเห็นเลยว่าบรรยากาศในห้องรับรองยามนี้นั้นไม่ค่อยถูกต้องยังคงเดินไปพลางมองกล่องเปล่าในมือไปด้วยสีหน้ายุ่งยากใจต้องการหาข้อเท็จจริงออกมา

        เล่อเทียนยังไม่ทันเอ่ยปากก็ได้ยินเสียงข่มโทสะของมู่จื่อหลิงถามเขา

        มู่จื่อหลิงพยายามควบคุมการขยับขึ้นลงของหน้าอกไว้ปรับความสับสนวุ่นวายในใจอย่างเชื่องช้า และถามเสียงต่ำว่า “เล่อเทียนไปห้องท่านแม่ข้าก็แค่ไม่กี่ก้าวมิใช่หรือ เหตุใดเจ้าจึงไปนานเพียงนั้น”

        เล่อเทียนสมควรตาย มาได้ ‘ถูกเวลา’ นัก

        หากมิใช่เพราะเรื่องในวันนี้เป็นเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นนางคงสงสัยว่าหลงเซี่ยวอวี่รู้เห็นเป็นใจกับเล่อเทียนใช่หรือไม่

        มู่จื่อหลิงกลับไม่รู้ว่าหลงเซี่ยวอวี่คาดเดาไว้แล้วว่าเล่อเทียนจะไม่กลับมาในเวลาเพียงครู่เดียว และเขาก็ได้ยินความเคลื่อนไหวจากด้านนอกจึงได้เก็บปากเก็บคำอย่างใจดี

        หลงเซี่ยวอวี่มองมู่จื่อหลิงนิ่งริมฝีปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอันเบาบางยากสังเกต

        มือที่ทาบอยู่บนเอวมู่จื่อหลิงของหลงเซี่ยวอวี่ก็ย้ายไปบริเวณหน้าอกที่สงบลงของนาง ทาบอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังรอสิ่งใด

        ยามนี้มู่จื่อหลิงกำลังคิดว่าเหตุใดเล่อเทียนถึงได้มาช้าเพียงนี้มิได้สังเกตเห็นการกระทำของหลงเซี่ยวอวี่แม้แต่น้อย

        และความสนใจของเล่อเทียนก็อยู่ที่กล่องเปล่าใบนั้นทั้งหมดย่อมไม่สังเกตเห็น

        “หวางเฟยข้าน้อยหารอบห้องแล้วเห็นเพียงแค่กล่องเปล่าใบนี้หากล่องใบเล็กที่ใส่หนอนพิษดังท่านว่าไม่เห็นเจอ! ดังนั้นจึงได้ล่าช้า” เล่อเทียนยื่นกล่องในมือให้มู่จื่อหลิงที่อยู่ตรงหน้าอย่างสับสนมึนงง

        มู่จื่อหลิงไม่ได้รับกล่องใบเล็กในมือเล่อเทียนมาตรงกันข้ามกลับขบเคี้ยวเขี้ยวฟันถลึงตาใส่เล่อเทียน นัยน์ตาแฝงไปด้วยเปลวเพลิงที่ลุกโชนในใจก่นด่าเล่อเทียนเป็นพันเป็นหมื่นรอบ

        มู่จื่อหลิงคิดว่าเล่อเทียนต้องเป็นสุกรแน่ๆไม่สิ สุกรคงฉลาดยิ่งกว่าเขาอีก

        ให้เขาไปนำกล่องใบเล็กมาก็มิใช่สิ่งที่อยู่ในมือเขานี่หรือ เอามาตั้งแต่แรกก็จบเรื่องแล้ว

        หมอนี่ยังอวดฉลาดต้องการหากล่องที่มีหนอนพิษต่อให้เขาพลิกห้องกลับหัวก็หากล่องที่มีลักษณะเช่นนี้ไม่เจอและข้างในยังต้องมีหนอนพิษอีกด้วย

        หรือว่านางพูดไม่ชัดเจนพอ?

        ก็พูดไปแล้วว่าวางไว้บนโต๊ะวางไว้บนโต๊ะแล้ว หมอนี่ยังจะโง่งมไปหาพระแสงอะไรอีก

        ถ้ารู้แต่แรกว่าเล่อเทียนโง่งมเพียงนี้ก็คงมิให้เขาไปเอาแล้วนางไม่มีเรื่องไปเอาก็จริง แต่ต่อให้ต้องคลานไป นางก็จะคลานไปเอาด้วยตนเอง

        หน้าอกของมู่จื่อหลิงที่อดกลั้นลงไปได้แล้วเป็นเพราะหายใจถี่ หัวใจจึงเต้นตึกๆๆ ขยับขึ้นลงอีกครั้ง

        ฝ่ามืออบอุ่นใหญ่โตของหลงเซี่ยวอวี่ตบเบาๆบนหน้าอกของมู่จื่อหลิงด้วยความอ่อนโยนช่วยให้มู่จื่อหลิงหายใจสะดวกขึ้นอย่างมีน้ำใจ

        สตรีโง่เขลาดึงดันจะให้ตนเองมีน้ำโหให้ได้

        เมื่อเล่อเทียนเห็นมู่จื่อหลิงจ้องเขาอย่างดุดันราวกับจะกลืนเขาลงท้องไป

        เขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้รีบร้อนโบกไม้โบกมือ “หวางเฟย ตอนที่ข้าน้อยเห็นกล่องใบเล็กนี่เป็นกล่องเปล่าข้างในจะต้องไม่มีหนอนพิษแล้ว ไม่มีทางที่ข้าน้อยจะทำหนอนพิษหายท่านอย่าได้ปรักปรำข้าน้อย”

        ปรักปรำบ้านเจ้าสิ!

        “ยังจะพูดอีก” มู่จื่อหลิงถลึงตาใส่เขาอย่างอารมณ์เสียโมโหเล่อเทียนเป็นอย่างมาก ระดับสติปัญญาของหมอนี่ช่างน่าเป็นห่วงนัก

        เล่อเทียนนั้นมึนงงเป็นที่สุดสิ่งใดคือมิต้องพูดอีก?

        หรือว่ามู่จื่อหลิงจะรู้อยู่ก่อนแล้วว่ากล่องใบนี้ว่างเปล่า?

        แต่เหตุใดนางจึงต้องขุ่นเคืองเพียงนี้แล้วถลึงตาใส่เขาอย่างมีน้ำโห หมายความว่าอันใดกันแน่?

        หลงเซี่ยวอวี่รับกล่องในมือเล่อเทียนมาดวงตาอันลุ่มลึกก็หรี่ลงน้อยๆ สีหน้าเรียบเฉย “ข้างในนี้เป็นกู่ควบคุมใจทั้งหมดเจ้ามองออกสิถึงแปลก”

        มู่จื่อหลิงเหลือบสายตาขึ้นมองหลงเซี่ยวอวี่ด้วยสายตาที่มองหลงเซี่ยวอวี่ดั่งเทพเซียน หมอนี่อย่าได้ฉลาดถึงเพียงนี้ได้หรือไม่เหตุใดอะไรก็รู้ไปหมด

        เดิมนางคิดว่าหลงเซี่ยวอวี่จะคิดว่ากล่องใบเล็กนี่เป็นกล่องเปล่าเหมือนเล่อเทียน

        มู่จื่อหลิงคิดพลางอยากร่ำไห้ไม่มีเสียงหากเล่อเทียนฉลาดคิดถึงกู่ควบคุมใจได้ โทษทัณฑ์ในเมื่อครู่นางก็มิต้องทนรับแล้ว

        ทว่าก่อนที่นางจะสารภาพหลงเซี่ยวอวี่รู้ได้อย่างไรว่าหนอนพิษที่นางจะใช้คือกู่ควบคุมใจ?

        มู่จื่อหลิงคิดหาสาเหตุอย่างไรก็คิดไม่ออก

        “อะ...อะไรนะ กู่ควบคุมใจ?” เล่อเทียนพลันกระสับกระส่ายขึ้นมา

        ความจริงแล้วหนอนพิษที่มู่จื่อหลิงพูดถึงว่าเล็กอย่างมากนั้นก็คือกู่ควบคุมใจนางต้องการใช้กู่ควบคุมใจถอนพิษให้หลี่เอิน

        มิน่าเล่า เขามองอยู่นานแต่ไม่ว่ามองอย่างไรก็เป็นแค่กล่องเล็กๆ ใบหนึ่ง

        สายตาที่มู่จื่อหลิงมองเล่อเทียนเหมือนมองคนเบาปัญญา“มันก็แค่กู่ควบคุมใจต่อให้เจ้าพลิกห้องท่านแม่ข้าหาก็หากล่องที่มีหนอนพิษไม่พบอยู่ดี”

        “นี่คือกู่ควบคุมใจในรังนกเมื่อครั้งที่แล้ว?” เล่อเทียนมองกล่องใบเล็กในมือหลงเซี่ยวอวี่อย่างไม่อยากเชื่อ

        มู่จื่อหลิงแค้นใส่เขาอย่างอารมณ์เสีย“ถ้าไม่อย่างนั้น เจ้าคิดว่าเป็นเช่นใดเล่า?”

        เล่อเทียนเปี่ยมไปด้วยความสงสัยถามอย่างเคร่งขรึม “แต่ข้าน้อยมองไม่ออกจริงๆหวางเฟยท่านนำกู่ควบคุมใจออกมาใส่ในนี้ได้อย่างไรกันแน่?”

        นำกู่ควบคุมใจที่มิอาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าออกมาจากรังนกหลงเซี่ยวอวี่ก็อยากรู้เช่นกันว่ามู่จื่อหลิงใช้วิธีใด

        “นี่! ใช้เจ้าสิ่งนี้ถึงจะสามารถทำได้”มู่จื่อหลิงล้วงแว่นตาที่มีความคมชัดสูงออกมา เตรียมจะส่งให้เล่อเทียนแต่กลับถูกหลงเซี่ยวอวี่รับไป

        “นี่คือสิ่งใด?” เล่อเทียนถามอย่างสงสัยสิ่งของแปลกประหลาดเช่นนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

        ในขณะที่มู่จื่อหลิงกำลังจะอ้าปากอธิบายกลับเห็นว่าหลงเซี่ยวอวี่คลี่ก้านแว่นตาออกอย่างชาญฉลาดสวมไปบนดวงตาอย่างแม่นยำไร้ที่ติ

        มู่จื่อหลิงพลันพูดไม่ออกขึ้นมาหมอนี่จะเฉลียวฉลาดเกินไปแล้ว ยังรู้จักใส่ไปที่ดวงตา หากวันใดผู้ใดถูกเขาขายเข้านอกจากไม่รู้แล้ว คงได้ช่วยเขานับเงินอย่างโง่งม [1]

        หลงเซี่ยวอวี่มองกล่องขนาดเล็กในมือด้วยสีหน้านิ่งสงบพูดอย่างเรียบเฉย “สวมใส่สิ่งนี้แล้วสายตาจะถูกขยายใหญ่เป็นร้อยเท่าสามารถมองเห็นสิ่งเล็กบางอย่างที่มองไม่เห็นได้ด้วยตาเปล่า”

        มู่จื่อหลิงปฏิเสธมิได้เลยว่าหากเจ้าคนหัวหมอผู้นี้อยู่ในยุคปัจจุบัน ต้องเป็นผู้ที่เยี่ยมยอดจนร่ำลือไปทั่วเป็นแน่

        “เมื่อใช้สิ่งนี้ก็จะมองเห็นกู่ควบคุมใจ?” เล่อเทียนยิ่งทวีความสงสัยขึ้นไปอีกแต่กลับมิกล้าแย่งสิ่งของมาจากมือของหลงเซี่ยวอวี่ ได้แต่รออย่างแห้งๆ

        หลงเซี่ยวอวี่เพียงเหลือบมองก็โยนกล่องใบเล็กและแว่นตาความคมชัดสูงให้แก่เล่อเทียน

        ในสายตาของหลงเซี่ยวอวี่สิ่งใดก็ล้วนไม่จีรังต่อให้เป็นสิ่งของแปลกประหลาดกว่านี้ก็ไม่แปลกประหลาดเท่าหญิงสาวในอ้อมแขนเขา

        เล่อเทียนรับมาอย่างยินดีสวมแว่นตาตามโดยเลียนแบบท่าทางเมื่อครู่

        “ที่แท้กู่ควบคุมใจก็มีลักษณะเช่นนี้”เล่อเทียนเปิดหูเปิดตายิ่งนัก

        หลังจากสวมใส่สิ่งนี้แล้วสามารถมองเห็นสิ่งที่มองไม่เห็นได้ด้วยตาเปล่าจริงๆด้วย

        มู่จื่อหลิงเป็นคนเช่นใดกันแน่เหตุใดสิ่งของบนตัวนางถึงได้แปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ

        เล่อเทียนกลับไม่รู้ว่า หลังจากที่เขาเห็นเสี่ยวไตกูเมื่อมองมู่จื่อหลิงพลันมีความรู้สึกอยากกราบไหว้บูชาขึ้นมา

        เล่อเทียนจ้องกู่ควบคุมใจอยู่นานแล้วจึงดึงแว่นสายตาที่มีความคมชัดสูงออก

        “หวางเฟย สิ่งนี้...” สายตาของเล่อเทียนจับจ้องแว่นอย่างอึ้งตะลึงสิ่งนี้จะน่าอัศจรรย์ไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีความสามารถเช่นนี้

        เล่อเทียนนั้นเปี่ยมไปด้วยความหวังว่ามู่จื่อหลิงจะมอบให้เขาด้วยความใจกว้างสักอันทว่าความหวังของเขาก็ถูกกำหนดให้มอดมลายเสียแล้ว

        มู่จื่อหลิงมองเล่อเทียนที่ดวงตาเป็นประกายก็รู้สึกขบขันโดยไม่รู้ตัว“ของสิ่งนี้ข้าเรียกมันว่าแว่นตา บนสวรรค์ใต้พื้นพิภพมีเพียงแค่อันเดียวเท่านั้นมิอาจมอบให้เจ้าได้อีกแล้ว”

        แว่นตาความคมชัดสูงเชื่อมต่อกับระบบซิงเฉินไม่มีการควบคุมจากระบบซิงเฉิน มันก็ธรรมดาเสียยิ่งกว่าแว่นตาทั่วไปเสียอีก

        มู่จื่อหลิงยกมือขึ้นอย่างช้าๆกระดิกนิ้วเรียวที่ขาวดังหิมะ แสดงท่าทีให้เล่อเทียนส่งแว่นตาคืนมาให้นาง

        บนสวรรค์ใต้พิภพมีเพียงอันเดียว?

        ทันทีที่คำพูดนี้ออกมาใจเล่อเทียนก็ผิดหวังเกินกว่าจินตนาการ

        เขาส่งแว่นตาความคมชัดสูงคืนให้มู่จื่อหลิงอย่างเสียดายเป็นอย่างยิ่ง

        “กู่ควบคุมใจยั้วเยี้ยกล่องนี้มีเพียงพอสำหรับเข้าไปในเส้นลมปราณของร่างกายมนุษย์แล้วแต่เอาเข้าไปมากมายเพียงนี้ในคราเดียวกันจะไม่มีปัญหาจริงๆ หรือ?” เล่อเทียนมองกล่องใบเล็กในมือพลางถามงึมงำ

        แม้ความเข้าใจที่เขามีต่อกู่ควบคุมใจจะไม่เยอะและสิ่งที่เขารู้ทุกอย่างล้วนออกมาจากปากมู่จื่อหลิงก็ตาม

        แต่ยายังมีสามส่วนที่เป็นพิษนับประสาอันใดกับใช้วิธีเช่นพิษต้านพิษนี้

        กู่ควบคุมใจมีพิษในตัวมันเองและสามารถควบคุมจิตใจมนุษย์ได้ การนำกู่ควบคุมใจทั้งหมดเข้าไปในเส้นลมปราณตลอดทั้งร่างในคราวเดียวกันเขาไม่อยากจะคิดถึงผลที่ตามมาเลย

        มู่จื่อหลิงรับแว่นตามาหาวอย่างเกียจคร้านพลางพูดอย่างไม่ทุกข์ร้อน “ข้าทดลองมาแล้วนี่คือวิธีแก้พิษที่อันตรายที่สุดจริงๆ แต่ขอเพียงควบคุมเวลาให้ดีลำเลียงกู่ควบคุมใจออกมาได้ทันเวลาก็ไม่มีปัญหาตอนนี้มีเพียงแค่วิธีนี้ที่รักษาท่านแม่ของข้าได้”

        มู่จื่อหลิงชะงักไปแล้วพูดขึ้นมาอย่างมึนเบลอ “ตอนนี้รอเพียงแค่ท่านพ่อข้านำคางคกม่วงกลับมาพวกเราก็ไปถอนพิษให้ท่านแม่ข้าได้แล้ว”

        หากไม่มียาลูกกลอนที่สกัดมาจากลมหายใจของคางคกม่วงแล้วระหว่างการรักษาเกิดเรื่องใดขึ้นนางก็คงจนปัญญากับกู่ควบคุมใจเช่นกัน

        เรื่องราวถูกถ่ายทอดออกมาหมดแล้วยามนี้ควรจะนอนดีๆ ได้แล้วกระมัง

        “หรือว่าคางคกม่วงที่หวางเฟยเอ่ยถึงจะถอนกู่ได้?” วันนี้เล่อเทียนตอบกลับด้วยความเฉลียวฉลาดอย่างหาได้ยากยิ่ง

        คางคกม่วงนอกจากจะถอนกู่ได้แล้วเขาก็คิดประโยชน์อื่นใดไม่ออก

        “อืม” ดวงตาของมู่จื่อหลิงหรี่ลงทั้งสองข้างขานรับอย่างสะลึมสะลือ

        จากนั้น มู่จื่อหลิงก็ขดตัวนอนหลับสนิทไปในอ้อมแขนของหลงเซี่ยวอวี่

        เกิดเรื่องใดขึ้นหลังจากนั้นอีกนางก็ไม่รับรู้โดยสิ้นเชิง

        แม้ในหัวของเล่อเทียนจะเต็มไปด้วยความสงสัยแต่เมื่อเห็นมู่จื่อหลิงหลับไปอย่างเหนื่อยอ่อนก็รู้สึกว่าไม่เหมาะจะถามต่อ

        ยิ่งไปกว่านั้นวันนี้เขายังได้เห็นหลงเซี่ยวอวี่ทุ่มเทเอาใจใส่มู่จื่อหลิงโดยละเอียดทั้งหมดแล้วเขาไม่คิดจะหาโทษทัณฑ์ให้ตนเองในสถานการณ์ล่อแหลมเช่นนี้อีก

        พูดอีกอย่างฝ่ามือซื่อเสวียนที่ไหล่ของมู่จื่อหลิงกลับมากำเริบแล้ว พลังปราณเดือดพล่านในตอนนี้จะต้องโคจรลมปราณเพื่อช่วยนางนำออกไปจากร่างกาย

        มิเช่นนั้นก็จะเป็นดังที่หลงเซี่ยวอวี่พูดมู่จื่อหลิงจะสูญเสียแขนข้างนั้นหลงเซี่ยวอวี่ช่วยมู่จื่อหลิงโคจรลมปราณขับพลังนั้นออก เขาก็ไม่ใจกล้าพอจะอยู่ต่อร่วมวงครึกครื้น

        ดังนั้นเล่อเทียนจึงบอกลาหลงเซี่ยวอวี่อย่างไม่เต็มอกเต็มใจออกไปอย่างปลงๆ

        -------------------------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] หากวันใดผู้ใดถูกเขาขายเข้านอกจากไม่รู้แล้ว คงได้ช่วยเขานับเงินอย่างโง่งม หมายถึงถูกผู้อื่นหลอกใช้ก็ไม่รู้ตัวแล้วยังซาบซึ้งอีกด้วย