ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 425 ผู้ดูแลสัตว์ขั้วโลก(ฟรี)

"เทวดาที่โหดร้าย ฉันชอบมาก"

"รู้สึกเหมือนเขาไม่ได้ฆ่าจระเข้ แต่ฆ่าแม่ไก่!"

"พระเจ้า เขาทำอาชีพอะไร แม้แต่มือสังหารก็คงไม่มีแรงมากขนาดนั้น"

"คนเอเชียสองคนนี้แข็งแกร่งน่ากลัวจริงๆ!"

"พระเจ้า โอไรออนที่ดูแข็งแกร่งที่สุดในรอบนี้บาดเจ็บแล้ว ข้อเท้าของเขาขยับไม่ได้เลย คงจะยอมแพ้เร็วๆ นี้ ไม่คิดว่าคนเอเชียสองคนนี้กลับกลายเป็นผู้ที่ทำผลงานได้ดีที่สุด"

"เราไปโหวตให้โอไรออนกันเถอะ ถ้าโอไรออนได้รับความนิยมสูงสุดวันนี้ เขาจะได้รับข้าวถุงเล็กๆ แบบนั้นเขาจะไม่ต้องออกไปหาอาหารพรุ่งนี้ เท้าของเขาจะค่อยๆ ดีขึ้น"

"เพิ่งเข้าร่วมรายการก็ข้อเท้าเคล็ดแล้ว แสดงว่าเขาเป็นคนอ่อนแอ ฉันจะไม่โหวตให้คนอ่อนแอ"

"โอไรออนแค่ดูแข็งแกร่งภายนอกที่น่าเกรงขาม โดยไม่มีแก่นแท้ที่แข็งแกร่ง ผลงานของเขาแย่มาก ยังสู้สาวน้อยที่ตัดต้นไม้ไม่ได้"

"ใช่ โหวตของฉันจะเก็บไว้ให้พี่สาวพละกำลังมหาศาล และนักรบเอเชียผู้ฆ่าจระเข้ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

"ไม่รู้ว่าพี่สาวพละกำลังมหาศาลคนนั้นหน้าตาดีหรือเปล่า อยากเห็นเธอถอดผ้าคลุมศีรษะจัง"

ส่วนเหลียนเซวียน กระท่อมไม้ของเธอเริ่มมีรูปร่างแล้ว เหลือแค่ต้องมุงหลังคาเท่านั้น แต่เนื่องจากไม่มีตะปู เธอต้องตัดร่องบนไม้ ล็อคส่วนสำคัญต่างๆ เข้าด้วยกัน

เรื่องนี้ไม่ใช่แค่มีแรงก็แก้ไขได้ ต้องใช้ความอดทนและเวลามาก

ดังนั้นเธอจึงวางแผนที่จะหาอะไรกินก่อน จุดกองไฟแล้วค่อยๆ ทำต่อ

เหลียนเซวียนเริ่มเคลื่อนไหว

ตอนนี้เธอไม่สามารถใช้ระบบเพื่อค้นหาตำแหน่งของเหยื่อ แต่เธอยังคงมีความสามารถในการรับรู้อันตรายและพลัง

ในป่าทึบบนยอดเขาทางซ้าย มีสัตว์กินเนื้อบางชนิดจ้องมองมาทางเธอตลอด คาดว่าเป็นหมาป่า บนทุ่งน้ำแข็งนี้ สิ่งที่มีนิสัยล่าเหยื่อแบบนี้มีแค่หมาป่า

นี่เป็นเหยื่อที่อยู่ใกล้ที่สุดที่เธอสามารถรับรู้ได้

อย่างไรก็ตาม เหลียนเซวียนไม่ชอบกินเนื้อหมาป่า

เธอชอบกินปลา

ดังนั้น เธอจึงถือขวาน นำแผ่นไม้เรียบสองแผ่นที่เพิ่งตัดแต่งผูกติดกับเท้า ทำเป็นสกีสองอัน

หิมะสะสมที่นี่เกิดเปลือกแข็งบางๆ บนพื้นผิว หากเหยียบลงไป เปลือกหิมะจะแตก แต่การยืนบนสกีจะดีกว่า

เธอใช้ไม้สองท่อนเป็นตัวพยุง เริ่มเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วบนทุ่งหิมะ

มาถึงกลางแม่น้ำใหญ่ เหลียนเซวียนกวาดหิมะออกจากบริเวณหนึ่งของผิวน้ำ เผยให้เห็นชั้นน้ำแข็งข้างล่าง

หยิบขวานออกมา ฟัน!

"แกร็ก แกร็ก แกร็ก แกร็ก แกร็ก!"

เศษน้ำแข็งกระเด็น

"เว้ย สาวน้อยคนนั้นกำลังพยายามใช้ขวานตัดช่องบนพื้นผิวน้ำแข็งหรือ?"

"สำหรับคนอื่น นี่เป็นเรื่องเพ้อฝัน เพราะชั้นน้ำแข็งที่นี่หนา 1.5 เมตร แต่สำหรับคุณนายพละกำลังมหาศาลคนนี้ ฉันว่าคงไม่ใช่เรื่องยาก"

"แกร็ก แกร็ก แกร็ก แกร็ก แกร็ก!"

ลมเหนือพัดหวีดหวิว พัดละอองหิมะปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้า บวกกับเศษน้ำแข็งที่กระเด็น เหลียนเซวียนถูกปกคลุมด้วยพายุหิมะ มองไม่เห็น

"ภาพนี้ดูเหมือนเวทย์มนตร์มาก เธอดูเหมือนกำลังใช้เวทมนตร์ตะวันออกบางอย่าง!"

"ตูม!"

พื้นผิวน้ำแข็งถูกเจาะทะลุ เสียงขวานฟันลงในน้ำ!

"ตูมๆๆ ตูมๆๆ ตูมๆๆ!"

น้ำในแม่น้ำพุ่งขึ้นมาตามช่อง ราวกับจะกลืนพื้นผิวน้ำแข็งที่เหลียนเซวียนทุบทะลุอย่างยากลำบาก

ก่อนที่น้ำจะไหลขึ้นมา เธอขยายช่องอย่างรวดเร็ว เพื่อให้ปลาตัวใหญ่สามารถขึ้นมาได้

ในฤดูหนาว ใต้น้ำแข็งขาดออกซิเจน!

เมื่อมีช่องเปิดปรากฏบนผิวน้ำ ปลาหลายตัวว่ายมาใกล้ช่องอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อครู่มีเสียง "แกร็ก" ดังมากบนพื้นผิวน้ำแข็ง ปลารู้สึกกังวลมาก จึงไม่กล้าว่ายออกมา

ไม่นาน พื้นผิวน้ำแข็งเงียบลง

ปลาเรียงแถวว่ายมาที่ช่อง อ้าปากกลืนกินน้ำที่มีออกซิเจนสูงอย่างละโมบ

"ฉึก!"

หอกไม้อันหนึ่งแทงลงไปในช่องน้ำผสมน้ำแข็ง

ปลาใหญ่อวบสิบกว่าจินถูกเหลียนเซวียนยกขึ้นมา เธอโยนปลาใหญ่ลงในกองหิมะ ส่วนตัวเองเหมือนรูปปั้นน้ำแข็ง ยังคงนั่งยองๆ ที่ช่องเงียบๆ รอต่อไป

ปลาไม่มีความทรงจำ

เมื่อช่องกลับมาเงียบสงบ เมื่อกระแสน้ำพัดพาเลือดไป

ปลาหลายตัวกลับมาที่ช่องอีกครั้งเพื่อหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์

"สวับ!"

ปลาใหญ่อีกตัวหนักสิบกว่าจินถูกยกขึ้นมา

หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา เหลียนเซวียนผูกสกีสองอันเข้าด้วยกัน ทำเป็นเลื่อนขนของ เธอผูกปลาใหญ่สิบห้าตัวบนเลื่อน ลากกลับไป

ไม่มีสกีที่เท้า การเดินจึงเริ่มจมทีละก้าว จมทีละก้าว ยากลำบากมาก

กลับถึงแคมป์ ก่อไฟ ต้มน้ำ ทำความสะอาดเครื่องในปลา ปลาใหญ่สิบกว่าจินเหลียนเซวียนกินคนเดียวไม่หมดแน่นอน ดังนั้นเธอจึงตัดเฉพาะส่วนกลางที่อวบที่สุด วางย่างไว้บนไฟ

ไม่นาน กลิ่นหอมของปลาย่างก็กระจายไปทั่ว เธอเริ่มกิน

"ว้าว คุณนายพละกำลังมหาศาลโชว์หน้าแล้ว เธอดูเล็กมาก เธอเป็นผู้ใหญ่จริงๆ เหรอ?"

"ตามข้อมูลแนะนำ เธออายุ 29 ปีแล้ว"

"อ๊ะ อะไรนะ เป็นไปไม่ได้ เธอดูอายุมากสุดก็แค่ 19"

"เธอสวยมาก นั่งกินเนื้อปลาเงียบๆ เหมือนเป็นนางฟ้าตัวน้อย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่ใช้ขวานสามครั้งฟันต้นไม้ล้ม ตัดน้ำแข็งจนเกิดเอฟเฟกต์หมอกมัว จะเป็นสาวน้อยคนนี้"

"อืม เป็นกังฟูจีนใช่ไหม เธอต้องเป็นผู้ฝึกกังฟูแน่นอน"

"ทุกครั้งที่พบคนจีน พวกเขาบอกฉันว่ากังฟูเป็นเรื่องโกหก เป็นละครโทรทัศน์ ฉันรู้สึกว่าพวกเขากำลังหลอกฉัน"

"พวกเขาต้องมีกังฟูจริงๆ แค่ไม่อยากสอนพวกเราคนต่างชาติ"

"ถ้ามีโอกาส ฉันต้องไปจีนสักครั้ง ฉันจะไปเรียนกังฟู"

กินอิ่มดื่มเต็มที่

ฉีซวี่ใช้ผ้าใบ เถาวัลย์ และตาข่ายทำเปลแบบปิดสนิท ตอนนี้นอนอยู่ หลับสบาย

"โอ้มายก๊อด คนเอเชียคนนี้ไปนอนแล้วเหรอ เขาไว้ใจเนื้อจระเข้ของตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"กลิ่นคาวเลือดแรงขนาดนี้ จะต้องดึงดูดสัตว์ป่าอื่นๆ แน่ๆ ไม่เพียงแต่เนื้อจระเข้จะไม่ปลอดภัย ตัวเขาเองก็อาจจะเจอภัยอันตรายในขณะที่หลับอยู่"

"อืม หมอนี่แม้จะมีพละกำลังมาก แต่ดูไม่ค่อยฉลาด คงออฟไลน์เร็วๆ นี้ หวังว่าเขาจะถูกทีมงานรายการพาออกไป แทนที่จะถูกสัตว์ป่ากัดตาย"

"ไปละ ไปละ!"

"ฉันเดินดูครบทุกห้องไลฟ์แล้ว จนถึงตอนนี้ มีแค่คนจีนสองคนนี้ที่กินอิ่ม สะสมอาหารไว้จำนวนมาก และเกือบจะสร้างที่พักเสร็จ คนอื่นยังหิวอยู่ บางคนกินปลิงตัวหนึ่ง ดูน่ารังเกียจมาก"

"อืม แอกเซลถูกงูกัด เรียกความช่วยเหลือแล้ว โชคดีที่งูพิษไม่แรงนัก หวังว่าเขาจะทนจนทีมกู้ภัยมาถึง"

ช่วงเย็น หลังคาของเหลียนเซวียนเสร็จสมบูรณ์แล้ว กองไฟที่ลุกไหม้ทั้งวันทำให้พื้นแห้ง กระท่อมไม้อบอุ่น เธอกินปลาย่างอีกส่วนหนึ่ง

เธอเรียงท่อนไม้แห้งเป็นแถว ผูกด้วยเชือก ก็กลายเป็นเตียงไม้ที่ใช้ได้

เหลียนเซวียนปิดประตูกระท่อมไม้ เดินออกไปข้างนอก นำปลาใหญ่สิบกว่าตัวที่ล่ามาตอนกลางวันแขวนบนต้นไม้ทั้งหมด

กลับเข้ากระท่อมไม้ ปิดประตูหน้าต่าง แล้วเข้านอน!

"โอ้มายก๊อด เธอกำลังทำอะไร ผู้หญิงโง่คนนี้กำลังทำอะไรกันแน่"

"ควรรู้ว่าที่นี่มีสัตว์ที่ปีนต้นไม้ได้หลายชนิด เช่น หมาป่าวูล์ฟเวอรีน หรือแมวป่าลิงซ์ แม้แต่สุนัขจิ้งจอกขั้วโลกก็ปีนได้ในระยะหนึ่ง"

"เธอกลับแขวนปลาไว้บนต้นไม้ แบบนี้ไม่เพียงอาหารจะหาย แต่ยังดึงดูดสัตว์นักล่าขนาดใหญ่มาที่แคมป์"

"ผู้หญิงโง่คนนี้ มีแต่พละกำลังมหาศาลเท่านั้น"

"ฮ่าฮ่า ฉันรอไม่ไหวแล้ว พรุ่งนี้เช้าเมื่อเธอตื่นขึ้นมา เห็นต้นไม้ว่างเปล่าจะมีสีหน้าอย่างไร ฮ่าฮ่าฮ่า"

"โชคดีที่วันนี้เธอกินอิ่มแล้ว อย่างมากก็ไปขุดช่องน้ำแข็งอีกอัน จับปลาใหญ่กลับมาอีก"

"คนอื่นเอาชีวิตรอดในป่า เธอเป็นผู้ดูแลสัตว์ขั้วโลก ฮ่าฮ่าฮ่า"