ณคอนโด “ณวาริน” คอนโดใหญ่กลางเมือง
เมื่อทำใจยอมรับได้ริสาก็เป็เด็กที่ว่านอนสอนง่ายยิ่งไม่งอแง
เธอตื่นมากินแล้วก็นอน
กินแล้วก็นอน
กินแล้วก็นอน
ไหนๆก็มีโอกาสได้กลับมาเป็เด็กอีกครั้ง เธอยังจำได้ดีชาติที่แล้ว เธอยังพูดขำๆว่าถ้าได้ย้อนเวลากลับไปเป็เด็กเธอจะนอนกลางวันทั้งวันทั้งคืนเลยมาตอนนี้ก็เอาให้เต็มที่ล่ะกัน
่วัยเด็ก1-3ขวบ ค่อนข้างหมดไปอย่างรวดเร็ว เวลาทั้งหมดหมดไปกับการกินแล้วนอนอะไรที่จำเป็สำหรับเด็ก่อนุบาลริสาทำทั้งหมดเพื่อสมองและร่างกายจะได้เติบโตอย่างเต็มที่และแข็งแรงเอาตัวเองให้รอดเสียก่อนจะว่าอย่างนั้นก็ได้ เมื่อเธอเติบโตและพร้อมในทุกๆสิ่งเธอจะออกตามหาเทวา ชาตินี้เธอจะต้องแต่งงานกับเทวาเราจะกลับมาครองคู่กับอีกครั้ง
พอเข้าสู่่เริ่มพูดคุยริสาจะดูซีรี่ยส์เป็หลักชาติที่แล้ว เห็นเพื่อนหลายคนติดซีรี่ยส์อย่างนัก
ตอนนั้นเธอไม่ได้สนใจนักเพราะมัวแต่ตั้งใจเรียนชาตินี้นอนดูให้สะใจไปเลย +++
ตอนแรกๆแม่ก็ชอบจะปิดทีวี เธอก็จะพยายามเปิดและสื่อสารบอกคุณแม่ว่าชอบยิ่งเป็ภาษาต่างชาติ พยายามทำให้คุณแม่เข้าใจว่า เธอกำลังฝึกภาษาคุณแม่ก็ดูกังวลใจนิดหน่อย แต่ริสาไม่ได้ทำตัวเองให้เป็เด็กผิดปกติ เลยทำให้ผ่านเื่นี้ไปได้
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ววันนี้ก็ถึงวันที่ริสาจะได้ไปโรงเรียนแล้ว
ริสานั่งมองหน้าตาตัวเองที่สะท้อนในกระจกใบหน้าริสาในชาตินี้มีเค้าโครงหน้าเดิมจากชาติที่แล้วผสมผสานกับคุณแม่พรกมลของเธอใบหน้ารูปไข่เล็ก ผิวเนียนละเอียด ดวงตาโตคมเรียวดำ ดูเป็เด็กเ้าอารมณ์อยู่บ้างจมูกเชิดขึ้นเล็กน้อย ลงตัวกับปากเล็กๆ บางเรียว แม้จะอายุเพียง 7 ขวบ แต่ก็มีเค้าโครงบอกว่าได้เลยว่าโตขึ้นต้องเป็สาวงามอย่างแน่นอนเธอพึงพอใจหน้าตาตัวเองในชาตินี้มาก ยิ่งมองยิ่งชอบยิ่งโตยิ่งสวยจะว่าหลงตัวเองก็ไม่เกินจริงเท่าไรนัก
จากอายุจริงริสารวมกับชาติที่แล้วตอนนี้ก็มีอายุไม่น้อยแล้วบวกกับอาชีพเดิมชาติที่แล้วเป็ถึงคุณหมอสูตินรีเวชทำให้บุคลิกของริสา มีความมั่นใจเกินวัย ลักษณะท่าทางถือดีอยู่ในตัวแม้จะยืมรวมกับผู้คน ก็จะสังเกตเห็นถึงความโดดเด่นได้ทันหลายคนที่เห็นริสาก็อดที่หันมองดูอีกรอบไม่ได้
เธอได้ศึกษาอะไรหลายอย่างในชาตินี้ทำให้รู้เื่ราวว่าที่นี้ไม่เหมือนโลกที่เธอเคยอยู่ เหมือนจะเป็โลกคู่ขนานที่ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ10ปี ที่แล้ว รถยนต์ยังมีไม่มาก รถไฟฟ้ายังไม่มีและโทรศัพท์มือถือมีแค่เฉพาะบางครอบครัวเท่านั้นแต่ยังดีที่มีช่องทีวีให้เธอได้ศึกษาความรู้่เวลาที่ผ่านมาเธอไม่มีโอกาสทำอะไรมากนัก นอกจากตั้งใจเรียนรู้สิ่งที่ตัวเองไม่รู้ในชาติที่แล้ว เช่น ภาษาเกาหลี ภาษาจีนเพราะตอนนี้เธอยังเป็เด็กน้อยคนหนึ่ง การทำอะไรที่รู้มากกว่าเด็กก็เป็ไปไม่ได้นอกจากต้องแอบเรียนแล้วยังต้องคอยทำตัวให้เป็เด็กด้วย
“ริสาลูก พร้อมยังคะ ต้องไปโรงเรียนแล้วค่ะ วันนี้ไปโรงเรียนวันแรก….ริสาตื่นเต้นไหมลูก”
“มา คุณแม่จะผูกโบว์ให้ก่อน”
พรกมลค่อยแปรงผมก่อนจะมัดผมผูกโบว์สีขาวสดใสให้เด็กน้อย เธอยิ้มอ่อนโยน ความภาคภูมิใจความรักเต็มเปี่ยมในแววตา
“ตื่นเต้นค่ะ คุณแม่ ริสาเป็เด็กประถมแล้วนะคะ ริสาจะตั้งใจเรียนโตมาจะได้มีงานทำที่ดี และดูแลแม่ได้ค่ะ”
เสียงใสๆของริสา ทำให้ใจพรกมลอบอุ่นใจเสมอ แม้จะเคยชินกับคำพูดๆ หวานๆ ของสาวน้อยแต่ก็อดน้ำตาคลอๆ ไม่ได้ ไปโรงเรียนวันแรกพรกมลผู้เป็แม่ตื่นเต้นกว่าลูกสาวมากนักพอเห็นว่าลูกสาวดูเป็ธรรมชาติไม่งอแง ใจก็เริ่มสบายใจขึ้นความกังวลก็ลดลงมากทีเดียว
“หนูเป็เด็กดี ที่รักที่สุด ของคุณแม่เลยค่ะ” ริสาเป็เด็กน่ารักว่านอนสอนง่าย
แม้พรกมลจะเป็คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวเลี้ยงริสามาเพียงลำพังก็ไม่ลำบากเท่าไรนัก
ั้แ่ริสาเกิดก็ไม่เคยได้ยินเื่ราวของคุณพ่อเลยเื่ราวอดีตเมื่อหนหลังนั้น
เธอพยายามทำทุกอย่างให้ดีกับทุกคนแต่ก็รู้สึกผิดกับริสาที่สุด
บางทีก็รู้สึกกังวลเพราะตลอดที่ริสาไม่เคยถามถึงพ่อหรือเื่ราวอื่นๆเลย ซึ่งผิดวิสัยของเด็กทั่วไป บางทีลูกคนนี้ก็ไม่รู้คิดอะไรอยู่บางครั้งก็เหมือนจะเข้าใจทุกอย่างเกินวัยแต่บางทีแต่เหมือนเธอจะคิดมากไปเองพรกมลรู้สึกไม่สบายใจและกลัวลูกจะมีปัญหาเื่สภาวะจิตใจสุดท้ายตัดสินใจพาลูกสาวไปปรึกษาจิตแพทย์เด็กซึ่งผลออกมากว่าริสาแค่มีความคิดความอ่านเกินวัยเท่านั้น เธอค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นมาบางอย่างที่ริสาทำมันอาจจะเป็แค่เื่บังเอิญก็เป็ไปได้
ริสาเองรู้ว่าของพ่อเป็เื่ที่ทำให้แม่เ็ปที่ผ่านมาแม่มีความลับมากมาย ทั้งเื่ครอบครัวของคุณแม่เองและเื่ของพ่อั้แ่เกิดมาริสามีแค่แม่คนเดียว สำหรับเด็กคนอื่นอาจจะทำให้มีปัญหาได้แต่ริสาไม่ใช่ เทียบกับชาติที่แล้วชาตินี้เธอมีแม่ แม่ที่มีอยู่จริงแม่ที่ริสาร้องให้ด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน อ่านหนังสือ ทานข้าวและนอนกอดกันมันอบอุ่นมากกว่าสิ่งใดๆ แม้ริสาอายุรวมกับชาติที่แล้วตอนนี้ก็ใกล้ 40 แล้ว มากกว่าแม่ที่มีอายุเพียง 30 ปีเท่านั้น แต่ริสาก็เรียกแม่อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจเพราะนอกเหนือจากอายุที่ไม่สมเหตุสมผลสิ่งอื่นๆ แม่ก็คือแม่ของริสาอย่างแท้จริง
วันนี้เป็วันแรกที่จะได้ไปโรงเรียนริสาตั้งใจว่าจะตั้งใจเรียนให้มากและจะหากล่องพร์ของร่างกายและจิตใจของเธอในชาตินี้เมื่อชาติที่แล้วหลายอย่างที่เธอไม่ได้ทำ เธอจะทำในชาตินี้ให้ได้
“ริสา หนูอยู่โรงเรียนนะลูก ตอนเย็นคุณแม่จะมารับ”
“ค่ะแม่”
สองสาวต่างวัยหอมแก้มลากันริสารู้ว่าแม่ต้องรีบไปเปิดร้านขายเสื้อผ้าหลังจากส่งเธอแล้วเธอจึงรีบวิ่งเข้าห้องเรียนทันที เพื่อให้แม่สบายใจ
เปิดเทอมวันแรกวันที่ 1มิถุนายน พ.ศ. 2556
“ดญ.ริสา นวลใส เลขที่ 15 หนูนั่งโต๊ะข้างหน้าต่างเลยนะคะ”คุณครู แจ้งโต๊ะให้ริสา อย่างยิ้มแย้ม
“ค่ะ คุณครู” เด็กน้อยตอบรับแล้วรีบวิ่งไปที่โต๊ะ ตอนนี้เพื่อนตัวน้อยหลายคนเริ่มทยอยเข้ามา
โรงเรียนที่นี้ไม่มีกิจกรรมหน้าเสาธงริสานั่งอยู่ที่โต๊ะ มองไปรอบๆ ห้องเรียนอย่างตื่นเต้นคิดถึงชาติที่แล้วพ่อแม่เธอไม่รู้ว่าเป็ใครเธอโดนทิ้งไว้ที่ถังขยะโชคดีมีคนมาพบเธอเลยรอดชีวิตมาได้เธออยู่สถานสงเคราะห์ั้แ่เด็กไม่ได้ไปโรงเรียนปกติมีคุณครูอาสามาสอนหนังสือที่สถานสงเคราะห์ จากนั้นก็ให้เธอสอบเทียบเอา ตอนเด็กๆเธอเฝ้าฝันทุกวันที่จะมีชุดนักเรียนไปโรงเรียนกับเพื่อนๆมาวันนี้ได้มีโอกาสมาเรียนแม้จะอายุมากแล้วก็อดที่จะประหม่าไม่ได้เลย
ชั่วโมงแรกคุณครูให้เด็กๆแนะนำตัวเอง ห้องเรียนของริสามีเด็กทั้งหมด 35 คน เป็เด็กหญิง 18คน เด็กชาย 17 คน คุณครูประจำชั้น ชื่อคุณครูปลายฟ้า แสงสว่าง คุณครูน่ารัก ใจดี ริสาชอบคุณครูมาก
ริสาได้เพื่อนที่นั่งใกล้ๆ กัน มี พลอยใส ม่านฟ้าใส มุก การมีเพื่อนตัวน้อยๆ ทำให้ริสาเบิกบานไม่น้อย เด็กๆ น่ารักสดใสมากทุกคนมีเื่ราวเล่าไม่หยุด กว่าคุณครูจะได้สอนเนื้อหาแทบจะหมดพลังเลยทีเดียว
เวลา11.30น.
ได้เวลาพักเที่ยงคุณครูพาพวกเด็กเข้าแถวเพื่อไปทานอาหารเมื่อทุกคนพร้อมเพียงก็เดินต่อแถวไปโรงอาหารอย่างเป็ระเบียบเรียบร้อย เด็กๆเรียบร้อยน่ารัก เด็กกลุ่มนี้จะเป็เพื่อนเธอในชาตินี้เธอต้องคัดเพื่อนให้ดีที่สุด ชาติที่แล้วเธอไม่มีเพื่อนเท่าไรนักชาตินี้เธอต้องมีเพื่อนเยอะๆๆๆๆ
“ริสา เธอชอบทานผักไหมนี่ ฉันให้เธอ”
พลอยใสตักผักใส่จานให้ริสาและนี้ก็คงเป็การแกล้งกันเล็กๆของเด็กๆ เพราะถ้าทานผักไม่หมดจาน จะโดนคุณครูดุ ริสายิ้มไม่พูดอะไรและทานผักจนหมดก็แค่ผักเพื่อสุขภาพผักพวกนี้ของดีๆ ทั้งนั้น พลอยใสนั่งมองริสากินผักจนหมดในใจก็นับถือริสาเพิ่มขึ้นเล็กๆต้องเป็คนที่เข้มแข็งแค่ไหนถึงกินผักด้วยท่าทางน่าอร่อยขนาดนั้นเพื่อนบางคนลองกินผักที่ ริสากิน นึกว่าจะคล้ายลูกชุบไหม แต่พอลองกินเข้าไปมันก็คือผักนั่นเอง หลายคนรีบคายออกมาแทบไม่ทัน ริสาได้แต่อมยิ้มเพื่อนตัวน้อยของเธอทุกคนน่ารักและนิสัยดี การแกล้งกันเล็กๆ น้อยๆในสายตาริสาเป็เื่ที่น่าเอ็นดูเท่านั้น
“ไม่เอานะคะ ผักมีประโยชน์ใครทานผักเยอะๆ จะทำให้สุขภาพดี ผิวสวย เห็นไหมคะเพื่อนริสาผิวสวยเพราะทานผัก” คุณครูพยายามโน้นน้าวใจให้เด็กทานผักซึ่งได้ผลบ้าง ไม่ได้ผลบ้าง
เวลาในการพักรับประทานอาหารคือ 40 นาทีพอทุกคนเริ่มทานอิ่มและจัดเก็บจานกันเรียบร้อยแล้ว คุณครูก็เรียกให้ต่อแถวกลับขึ้นชั้นเรียนเสียงเด็กน้อยจอแจพอสมควร ป.1 จะทานข้าวพร้อม พี่ ป.2และ ป.3 ในขณะ กำลังจะขึ้นชั้นเรียนริสาก็มองเห็นเด็กชายหน้าตาคุ้นเคยคนหนึ่งกำลังนั่งคุยเล่นกับเพื่อนๆ
ท่าทางบุคลิกสะกดใจริสาอย่างประหลาด หน้าตาก็ช่างคล้ายคลึงเทวาอยู่หลายส่วน
ความคิดถึงความโหยหายที่เก็บซ้อนในใจกำลังจะผุดขึ้นมา
"เทวาจะใช่คุณรึเปล่า”
์จะเมตตาเราสองคนไหมริสายืนเซเล็กน้อยมือสั่นหน่อยๆ ในขณะที่กำลังก้าวขาออกไปหาเทวา
“ริสา..เดินได้แล้ว”
เพื่อนตัวน้อยเอามือมาจับมือที่สั่นเทาของริสาเรียกสติทำให้ริสาไม่ได้วิ่งไปหาเทวา แล้วเพื่อนๆ ก็ลากริสาขึ้นชั้นเรียนไป เมื่อหันกลับมองไปอีกครั้งก็ไม่เจอเด็กหนุ่มน้อยคนนั้นแล้ว
่บ่ายไม่มีกิจกรรรมการเรียนคุณครูเล่านิทานเื่ “กรุ๊งกริ๊งไม่กินผัก”ริสานั่งไปก็รู้สึกนับถือคุณครูมากทั้งท่าทางน้ำเสียงในการเล่า คุณครูพยายามให้เด็กๆทานผักให้ได้ ริสานั่งฟังคุณครูเล่านิทานอย่างมีความสุขและมีความหวังจิตใจของเธอล่องลอยเบิกบานไปหาเทวา
พรกมลมานั่งรอริสาอยู่หน้าโรงเรียนก่อนเวลาเลิกเรียนเธอปิดร้านไวกว่าปกติในวันนี้ แจ้งชื่อคุณครูไปไม่นานก็เห็นร่างเล็กๆเดินมาพร้อมคุณครู เมื่อมองเห็นคุณแม่ ริสาก็ยิ้มกว้างสดใสทันที
พรกมลตะลึงรอยยิ้มนั้นอยู่สักพักเหมือนมาก รอยยิ้มเจิดจ้าแบบนั้น เธอจำได้ดี
ยิ่งโตริสายิ่งมีหน้าตาเหมือนคุณพ่อรวิชคุณพ่อของริสา
เสียงะโเรียก“คุณแม่ขา” ของริสามาถึงก่อนตัว
“คุณแม่ วันนี้ริสาสนุกมาก” ริสาโผล่เข้ากอดคุณแม่ วันนี้เป็วันแรกที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันทั้งวันริสาเองก็แอบคิดถึงคุณแม่อยู่บ้าง แรงกอดจึงแน่นขึ้นมานิดหน่อย สองสาวจูงมือกันเดินกลับบ้าน
หลังทานข้าวเสร็จริสาช่วยคุณแม่ล้างจานเก็บกวาดบ้านแล้ว เธอก็รีบเอารีบเปิดกระเป๋าแล้วเอาการบ้านออกมาทำการบ้านวันนี้เป็การคัดลายมือ ฝึกกล้ามเนื้อเล็ก การทบทวนเนื้อหาอื่นๆยังไม่ต้องใส่ใจแต่การฝึกหัดเขียนจำเป็ต้องทำ ต้องฝึกเพราะจะช่วยสร้างและเร่งการสร้างเซลล์สมองด้วยริสารู้ข้อมูลพวกนี้ดีจึงตั้งใจคัดลายมือเป็อย่างมาก
“คุณแม่ วันนี้คุณครูให้ริสาท่อง ก ไก่ ถึง ฮ นกฮูก ริสาทำได้คุณครูให้รางวัลริสามาด้วยค่ะ”
ริสานำเองรางวัลเป็ดินสอให้พรกมลดูพรกมลยิ้มและชมริสาอยู่สักพักก่อนพากันเข้านอนริสารู้ว่าเื่ราวพวกนี้จะทำให้คุณแม่มีความสุขแม้จะดูไร้สาระไปบ้างแต่เพื่อความสุขของแม่ริสาก็จะทำ
ไม่รู้ว่าคิดมากหรืออย่างไร คืนนี้ริสาฝันถึงเทวาเขายืนอยู่หน้าโรงเรียน เหมือนรอใครสักคนริสาร้องเรียกอย่างไรเทวาก็ไม่หันมองมา เธอกระวนกระจายใจจนสะดุ้งตื่นโชคดีที่พรกมลไม่รู้สึกตัว ริสารีบข่มตานอนพักผ่อน พรุ่งนี้เช้าไปโรงเรียนเจอเด็กคนนั้นจะได้ไม่ประหม่าทำให้เสียแผน เสียหน้าหมด
142
