ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        ผู้เฒ่าจี๋เล่อรู้ว่าหลังจากที่ตนกล่าวเช่นนี้ออกไปแล้วเสิ่นเสวียนไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธเขาอีก

        ไม่ว่าใครที่ได้ยินเขากล่าวเช่นนี้ต่างยินยอมจำนนต่อเขา ถึงกับคุกเข่าลงเพื่อคารวะเขาเป็นอาจารย์ในทันที

        ขั้นศักดิ์สิทธิ์ในสายตาของคนทั่วไปเป็นระดับขั้นที่มิอาจเอื้อมทั่วทั้งทวีปผู้ไปถึงขั้นศักดิ์สิทธิ์มีน้อยมากจนนับได้ด้วยมือเดียวใครจะยังปฏิเสธได้อีก

        ทว่าเขายังคำนวณพลาดไป

        เสิ่นเสวียนไม่สนใจคำของเขาเลย

        หากกล่าวถึงของล้ำค่าอีกฝ่ายไม่มีอะไรจะมอบให้จริงๆ หากกล่าวถึงประสบการณ์การฝึกฝนอีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งสำหรับเขาเท่านั้น

        ในส่วนของแรงดึงดูดนั้นคือความเข้าใจในพลังของโลกนี้ของอีกฝ่ายซึ่งมีมากกว่าเขาอีกฝ่ายอาจช่วยให้เขาทะลวงเลื่อนไปถึงขั้นมหายานได้ด้วยวิธีการที่เร็วที่สุด

        “เลื่อนถึงขั้นศักดิ์สิทธิ์ข้าอาจลองพิจารณาดูได้ แต่หากรับข้าเป็นศิษย์ ไม่เป็นไรดีกว่า”

        อาจารย์ในสายตาของเสิ่นเสวียนมีเพียงคนเดียวนั่นคือหลี่ฉุนเฟิง

        นอกจากนี้ก็ไม่มีใครอื่นอีกแล้ว

        “เจ้าไม่อยากหรือ”

        ผู้เฒ่าจี๋เล่อได้ยินคำของเสิ่นเสวียนก็รู้สึกตกใจตนเองหูฝาดไปหรือเปล่า หรืออีกฝ่ายเลอะเลือนไปแล้ว

        “ข้าไม่สนใจเรื่องอาจารย์ศิษย์อะไรนี่เลยแต่เรื่องอื่นยังคุยกันได้”

        เสิ่นเสวียนกล่าวเสียงเรียบ

        “เจ้ารู้ไหมว่าเจ้ากล่าวอะไรออกมา”

        “ข้ารู้ตัวดีหากท่านไม่พอใจ ข้าไปก็ได้”

        เมื่อกล่าวจบเสิ่นเสวียนกระโดดลงพื้นเตรียมออกไปจากตรงนั้นทันที

        ด้านบนมีช่องว่างอยู่หากเขาคิดไม่ผิด สถานที่ที่ตนเองอยู่ตอนนี้น่าจะเป็นด้านล่างของถ้ำก่อนหน้านี้

        แท่นหินที่อยู่ใต้โลงศพสีดำคือปัจจัยสำคัญในการเข้าออกที่นี่

        “ช้าก่อน”

        ผู้เฒ่าจี๋เล่อเห็นเสิ่นเสวียนกำลังจะออกไปจึงส่งเสียงเรียกเขาไว้เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องที่คนอื่นได้เพียงใฝ่ฝันถึงกลับไม่มีค่าเลยสำหรับเสิ่นเสวียน สิ่งที่เขาไม่รู้เลยก็คือตอนนี้เขากำลังบอกเสิ่นเสวียนด้วยท่าทางของผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งไม่ได้คิดที่จะหารือกับเสิ่นเสวียนเลย

        ซึ่งเสิ่นเสวียนเบื่อหน่ายในเรื่องนี้มาก

        “ว่าอย่างไรยังไม่ยอมแพ้อีกหรือ”

        เสิ่นเสวียนถาม

        “ในเมื่อเจ้าไม่ต้องการข้าก็จะไม่บังคับ เจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าถึงพาเจ้ามาที่นี่”

        “ไม่รู้”เสิ่นเสวียนส่ายหัว

        “เจ้าขับไล่เขาไปได้และเจ้ายังน่าอัศจรรย์มากอีกด้วย ภายหน้าเจ้าต้องประสบความสำเร็จได้อย่างแน่นอนข้าติดอยู่ในขั้นนี้มากว่าพันปีแล้ว ต้องการคนมาช่วยปลดปล่อยข้าออกไปและเจ้าก็คือคนที่ข้าต้องการ”

        ผู้เฒ่าจี๋เล่อเปิดเผยความลับของเขาต่อเสิ่นเสวียน

        แม้ตอนที่เขามีชีวิตอยู่จะยอดเยี่ยมมากแต่ตอนนี้เขาตายไปแล้วผู้แข็งแกร่งที่เข้ามาที่นี่เข้าใจในระดับพลังช่วงหลังน้อยมากเขาไม่รู้ว่าจะฝึกฝนต่อไปอย่างไรดี แต่เมื่อเจอกับเสิ่นเสวียนหากเสิ่นเสวียนฝึกฝนถึงขั้นศักดิ์สิทธิ์แล้วอาจเจอปัญหาเดียวกับที่เขาเจอ ถึงตอนนั้นอาจมีวิธีแก้ปัญหาก็ได้

        หลังจากได้ฟังผู้เฒ่าจี๋เล่อกล่าวแล้วเสิ่นเสวียนก็ยิ้มออกมาทันทีหากเป็นคนอื่นอาจเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นก็ได้

        แต่สำหรับเขาแล้วมันเป็นเรื่องง่ายดายมาก

        “ข้าช่วยท่านได้แต่ข้าก็มีบางอย่างต้องการความช่วยเหลือ”

        “อะไร”

        ผู้เฒ่าจี๋เล่อสงสัยในปัญหาของเสิ่นเสวียนคนที่แม้แต่ขั้นศักดิ์สิทธิ์ยังไม่ต้องการ ยังมีสิ่งใดที่สามารถดึงดูดใจเขาได้อีก

        “ข้าต้องการพลังธาตุทองของท่าน”

        ขณะที่กล่าวเสิ่นเสวียนออกแรงเล็กน้อยทำให้เกราะเกล็ดทองที่ซ่อนเร้นไปก่อนหน้านี้ปรากฏขึ้นทันที

        เกราะเกล็ดทองนี้สร้างขึ้นจากการเคล้ากันของพลังธาตุทองและพลังธาตุไม้โดยที่มีธาตุทองเป็นหลัก ภายในถ้ำของผู้เฒ่าจี๋เล่อแห่งนี้เขาสัมผัสได้ถึงไอพลังธาตุทองอัดแน่นกันอยู่กล่าวได้ว่าที่นี่มีพลังธาตุทองที่เขาต้องการ

        คนชุดดำก่อนหน้านี้ฝึกฝนธาตุไม้เป็นหลักภายในร่างไร้วิญญาณร่างนั้นจึงมีพลังธาตุไม้อัดแน่นอยู่การดูดซับออกมานั้นไม่ใช่ปัญหา หากรวมกับพลังธาตุทองของที่นี่เข้าไปด้วยนับว่าเขารวบรวมพลังห้าธาตุสำเร็จแล้ว

        และขั้นหยวนก่อกำเนิดห้าธาตุจะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้

        “เด็กอย่างเจ้ารู้ไหมว่าธาตุทองมีมูลค่ามากขนาดไหน”

        ผู้เฒ่าจี๋เล่อได้ฟังคำของเสิ่นเสวียนจึงถามขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

        “เรียกได้ว่าค่อนข้างล้ำค่า”เสิ่นเสวียนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก ธาตุทองเน้นโจมตีเป็นหลักเรียกได้ว่าแข็งแกร่งที่สุดในห้าธาตุ เมื่อเทียบกันแล้วความสำคัญของธาตุทองมีมากกว่าธาตุอื่นและยังหาได้ยากมาก จึงต้องล้ำค่าเป็นธรรมดา

        แต่ก็มีเพียงแค่นี้ไม่ถึงขั้นที่อีกฝ่ายเกิดความเสียดายได้

        “สุสานแห่งนี้ของข้าค้ำจุนด้วยพลังธาตุทองหากมอบให้เจ้าไปแล้ว สุสานแห่งนี้จะพังทลายลง เจ้าคิดว่าข้าจะมอบให้เจ้าไหม”

        “หืม?”

        เสิ่นเสวียนได้ฟังแล้วรู้สึกสงสัยเล็กน้อยจึงเดินไปที่ผนังแม้แต่บนผนังยังวาดภาพเกี่ยวกับอาณาจักรเซียนเอาไว้และมีบ้านเรือนเรียงรายเสิ่นเสวียนใช้นิ้วมือลูบไปบนผนัง หลังจากสัมผัสดูแล้วเขาจึงพบว่าผนังเหล่านี้ล้วนเป็นธาตุทอง

        เขาที่ยังไม่แน่ใจนักจึงหมุนตัวแล้วเดินไปดูผนังอีกหลายด้านรวมไปถึงที่พื้นเขาก็ทดสอบพลังดูเหมือนกัน แต่ก็เป็นไปตามที่คิดทุกส่วนในที่นี้มีพลังธาตุทองรวมตัวอยู่จริงๆ

        ที่นี่เหมือนภูเขาทองลูกหนึ่งและสร้างสุสานไว้ภายในโครงสร้างของภูเขาทอง

        “เห็นแล้วใช่ไหมนี่คือทองที่ข้ารวบรวมมาทั้งชีวิต กว่าจะสร้างสุสานแห่งนี้ขึ้นมาได้”

        ผู้เฒ่าจี๋เล่ออธิบายให้เสิ่นเสวียนฟังพลางยิ้มน้อยๆไม่ใช่ว่าเขาไม่ให้ แต่เขาให้ไม่ได้จริงๆ

        เสิ่นเสวียนในตอนนี้สีหน้าตื่นเต้นดีใจยิ่งกว่าเดิมเสียอีกเพราะเขาเพิกเฉยต่อคำของผู้เฒ่าจี๋เล่อไปอย่างสิ้นเชิง

        “ข้าขอบอกเจ้าก่อนเลยเจ้าอย่าได้คิดเข้าไปยุ่งกับสิ่งเหล่านี้ ไม่อย่างนั้นเจ้าเข้ามาอย่างไรข้าจะส่งเจ้ากลับไปอย่างนั้น”

        ผู้เฒ่าจี๋เล่อเห็นรอยยิ้มของเสิ่นเสวียนพลันรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาจึงกล่าวเตือนเขาไม่หยุดว่าอย่าทำเรื่องโง่ๆ

        “ข้าตัดสินใจแล้ว”

        เสิ่นเสวียนนั่งลงที่พื้นทันทีมีแนวโน้มว่าจะไม่ออกไปง่ายๆ

        “เจ้าจะทำอะไร”

        “ท่านช่วยปกป้องข้าสักครู่ข้าต้องการฝึกฝนที่นี่ ข้าจะไม่เอาสิ่งใดของท่านออกไปขอเพียงยืมใช้พลังของที่นี่เท่านั้น คงไม่มีปัญหาใช่ไหม”

        เสิ่นเสวียนเจอสถานที่ที่เหมาะสมแล้วจึงตัดสินใจครั้งใหญ่ออกมา

        เขาต้องการหลอมรวมหยวนก่อกำเนิดห้าธาตุที่นี่ใช้พลังห้าธาตุทะลวงไปถึงขั้นหยวนก่อกำเนิดให้ได้หากไม่ถึงขั้นหยวนก่อกำเนิดเขาจะไม่ออกไปจากที่นี่เด็ดขาด

        “ฝึกฝนที่นี่? เจ้าไม่กลัวข้าสังหารเจ้าหรือ”ผู้เฒ่าจี๋เล่อถามเสิ่นเสวียน แต่ก็เป็นจริง หากเพียงดูดซับพลังจะไม่ส่งผลเสียต่อสุสานซึ่งเขาไม่ได้ต่อว่าอะไร

        “หากท่านคิดสังหารข้าท่านคงทำไปนานแล้ว ต้องรอให้ถึงตอนนี้ด้วยหรือ”

        เสิ่นเสวียนยิ้มน้อยๆผู้เฒ่าจี๋เล่อเป็นคนฉลาด รู้ว่าสิ่งใดสำคัญยิ่งกว่า

        ผู้เฒ่าจี๋เล่อครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพยักหน้า

        “ข้ารับปากเจ้าได้ตราบใดที่ไม่ส่งผลเสียต่อสุสาน แค่นี้ไม่มีปัญหา”

        “ข้าต้องขอให้ท่านช่วยข้าอีกอย่างหนึ่ง”

        “ว่ามา”

        “ข้ายังขาดของอีกสิ่งหนึ่งนั่นคือหินเฮยเย่า”

        “แม้หินเฮยเย่าจะมีอยู่น้อยแต่มีพิษรุนแรงมาก น้อยคนจะใช้เพื่อฝึกฝน คงไม่ยากที่จะหามาหรอกใช่ไหม”

        “หาไม่ยากจริงๆเพียงแต่ก่อนหน้านี้ข้าเข้ามาที่นี่อย่างกะทันหันจึงลืมเอามาด้วยคงต้องใช้ความสามารถของท่านช่วยข้าหยิบมาสักหน่อย”

        “จะให้ข้าเอามาอย่างไร”

        เรื่องนี้ทำให้ผู้เฒ่าจี๋เล่อลำบากเสียแล้วเขาอยู่ที่นี่นับพันปี ร่างกายสลายไปนานแล้วร่างจิตวิญญาณก็มีพลังโจมตีเพียงเล็กน้อย แล้วจะไปเอามาได้อย่างไร อีกอย่างในความทรงจำของเขา เขาไม่ได้มีพลังหยิบยื่นของผ่านมิติได้

        “อีกเดี๋ยวข้าจะสร้างค่ายกลขึ้นมาถึงตอนนั้นจำเป็นต้องใช้พลังของท่านประคองไว้ด้วย”

        หลังจากนั้นเสิ่นเสวียนก็ติดตั้งค่ายกลดาราเจ็ดมุมขึ้นที่พื้นดวงตาค่ายกลแต่ละแห่งจะมีพลังดูดซับธาตุแผ่กระจายออกมาจางๆ

        ที่พื้นเปี่ยมไปด้วยพลังธาตุทองแน่นอนว่าต้องรวบรวมพลังธาตุทองมาจากพื้น

        นี่คือค่ายกลเคลื่อนย้ายขนาดย่อมแต่อยากควบคุมค่ายกลนี้ให้ได้ต้องมีพลังยุทธ์ถึงขั้นมหายานเสียก่อนและผู้เฒ่าจี๋เล่อก็เข้ามาเติมเต็มได้พอดี

        หลังจากนั้นเพียงยี่สิบลมหายใจค่ายกลนี้ก็ถูกติดตั้งสำเร็จแล้ว

        “มาสิกระโดดเข้าไปในนี้”

        เสิ่นเสวียนกล่าวกับผู้เฒ่าจี๋เล่อพลางยิ้ม