กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่ยี่สิบ วัยรุ่นปราบผี Teenage Vampire Slayer

 เช้าวันใหม่ อาจจะมีการปราบแวมไพร์ไปด้วยสาวผู้ถูกเลือกในที่ที่คนทั่วไปไม่รู้ในตอนค่ำคืน แต่ผมก็ไม่ได้ข้องเกี่ยวอะไรด้วย

ทุคนค่อนข้างจะมองผมแปลกไปอาจจะใช้มั้งจากวัดด้วยตรวจสอบสภาพร่างกายร่างกายผมสูงขึ้นประมาณ 3 ซม.บวกกับการเดินแบบยืดอกมากขึ้นคนอาจจะเห็นว่าสูงขึ้นประมาณ 5 ซม.ได้เลยทีเดียว

เรียกว่าบิฟจะมองหน้าผมก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองในตอนนี้

มีเหลืออีกหลายอย่างที่ผมสามารถทำกับร่างกายได้ เช่น พลังความสามารถในการระเบิดพลังในพริบตา ความสามารถในการบังคับส่วนต่างๆของร่างกายแบบโยคี ฯลฯ

แต่ผมค่อยๆทำไปจากพื้นฐานก่อน

ไม่หวังความสำเร็จขอเพียงแค่ไม่ผิดพลาด

การเพิ่มพลังมาแบบทีละเล็กละน้อยนั้นตอบจุดประสงค์ของผมได้ดีพอแล้ว

เส้นทางยาวไกล เดินไปทีละก้าว

แต่เพียงแค่การบังคับกล้ามเนื้อให้เสริมสร้างมากขึ้นธรรมดา ก็สะกิดความสนใจผู้คนถึงเพียงนี้

หรืออาจะพูดว่า เลโอนาร์ดเป็นตัวสนใจของผู้คนอยู่แล้วล่ะมั้ง

ผมอุ้มบิฟแบบท่าอุ้มเจ้าหญิงเมื่อบิฟพยายามจะผลักผมอีกครั้งแบบที่ทำประจำวันในเช้านี้

ตรงล็อกเกอร์แบบเดิม

แต่วันนี้มีบางอย่างต่างไป

“อรุณสวัสดิ์เหมือนกันบิฟ”

ผมวางบิฟลงอย่างนุ่มนวลบนเก้าอี้ข้างๆและเดินไปเปิดตู้ล็อกเกอร์

ในเช้าวันนี้

สายตาคนรอบข้างที่มองดูผมเหมือนกับเห็นผี

ก็คงอย่างนั้นล่ะ เฮ้อ ตอนแรกผมไม่อยากเป็นจุดเด่น แต่หากให้ผมเล่นบทบาทของเลโอนาร์ดต่อไป ผมคงทำเรื่องร้ายแรงไปแน่ๆ การทำอย่างนี้น่าจะเป็นการประนีประนอมที่สุดแล้ว ผมไม่ได้ทำอะไรบิฟมากไปกว่าอุ้มเขาที่ต้องการจะผลักผมออกไปไว้ข้างๆไม่ให้ขวางทางไปตู้ล็อกเกอร์ของผมเท่านั้น ไม่มีการใช้ความรุนแรงที่เกินไปกว่านั้น

“ยะ หยุดนะ อย่าทำ..เอ..นี่”

 ท่าทางลินดาเธอก็สับสนเหมือนกันเพราะเหตุการณ์ที่เกิดวันนี้ไม่ใช่อย่างที่เกิดขึ้นทุกวันจนเธอไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไร

น่าเสียดายที่คราวนี้ผมหาข้ออ้างทำให้ชีทของลินดาเธอตกถังขยะไปไมได้แบบคราวที่แล้ว เลยยื่นชีทแบบปรกติที่เธอ”วานให้ช่วย”ไป

เอ บิฟ นายหน้าแดงทำไม?

เฮ้ย นึกออกแล้ว

บิฟมันเปิดเผยทีหลังว่าเป็นเกย์นี่หว่า?

หรือหากเรามองเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดหากมองแบบมังงะ

บิฟมันคือซึนเดเร่ที่คอยแกล้งคนที่ตนเองชอบ?

ถึงชอบแกล้งเลโอนาร์ดบ่อยๆ

ผมรีบเดินหนีมาจากตรงนั้นด้วยความรวดเร็ว

ไม่อยากจะตกเป็นเป้าหมายของอาการซึนเดเร่จากบิฟ

..

โอ๊ะโอ๋ ผมหวังว่าผมจะเดาผิด จะคาดการณ์ผิด

ว่าผมเป็นคนขี้ระแวงเกินไป ไม่มีทางที่นางเอกจะมาสนใจการเปลี่ยนแปลงอะไรหรอก

ผมคิดมากเกินไปควรจะปล่อยวางเสียบ้าง

และโลกก็มักจะส่งหลักฐานมาพิสูจน์กับผมว่า ที่ผมคิดน่ะ ถูกต้องแล้วเสมอ

แอนนาเบ็ท เวลลิงตัน หรือแอนนา

นางเอกของเรื่อง ผมบลอนด์ ร่างกายสมส่วนเต็มไปด้วยความปราดเปรียวจากการเป็นเชียร์ลีดเดอร์และที่สำคัญคือ สเลเยอร์นักล่าแวมไพร์ในยามค่ำคืน

จากเรื่องของ Teenage Vampire Slayer

วัยรุ่นปราบแวมไพร์

ที่มีเรื่องเริ่มต้นมาจากนวนิยายเรื่องสั้น กลายเป็นภาพยนตร์กลายมาเป็นซีรี่ย์และมีนิยายภาคย่อย โลกคู่ขนาน หนังสือเกมส์และอื่นๆ

แนวหลักคือการผจญภัยของแอนนา ที่ต้องเผชิญปัญหาการปราบแวมไพร์ไปพร้อมๆกับปัญหาชีวิตความรัก ปัญหาแม่ไม่เข้าใจและการปกปิดความลับของการล่าแวมไพร์จากเพื่อนและแฟน ที่ก่อให้เกิดปัญหาความสัมพันธ์ที่ยาวเป็นหางว่าวอย่างที่ผมเคยว่ามา

รายละเอียดเล็กน้อยจากเกมส์คือ หากนักกีฬาทั่วไปมีความแข็งแรงระดับ 3 นักกีฬาทีมชาติระดับ 5 สเลเยอร์จะมีความแข็งแรงระดับ 7

ระดับ 5 จากระบบของเกมส์คือจุดสูงสุดของมนุษย์ที่สามารถกระทำได้หากไม่มีเวทย์หรือเชื้อสายเทพเจ้า โบนัสจากเผ่าพันธุ์เข้ามาช่วยเสริมพลัง เช่นลูกครึ่งโทรลหรือเยติก็จะมีพลังหรือความทนทานมากกว่าคนธรรมดา ลูกครึ่งภูตก็จะมีความสวยงามมากกว่าคนธรรมดาและสเลเยอร์ก็จะมีค่าสถานะเว่อๆหลายอย่างเกินกว่าคนธรรมดา

หมายความว่าพลังของ บิฟนั้นอยู่ราวๆระดับสาม คนที่ประกวดคนที่แข็งแรงที่สุดในโลกอยู่ที่ระดับ 5 และแอนนาอยู่ระดับ 7 ที่สามารถกระทืบสองคนที่ระดับต่ำกว่าได้

วัยรุ่นปราบผี คือแนวที่รวบรวมแนวความคิดเรื่องสยองขวัญการปราบผีแวมไพร์เป็นหลัก แต่ก็มีการปราบวิญญาณ มนุษย์แมลง มัมมี่ ภูติ มนุษย์เงาและอื่นๆที่รวบรวมตำนานต่างๆของแนวสยองขวัญอเมริกันไว้มากมายในเรื่อง

และดำเนินเรื่องในสายตาของปัจจุบันที่ไม่ค่อยเชื่อถือในแนวคำทำนายโชคชะตาหรือธรรมเนียมมากนัก

เรียกว่าคือโลกที่มีเจสัน ศุกร์สิบสาม ,เฟรดดี้ ขวัญผวา,ปรสิตสิงร่างฯลฯ

อยู่ในจักรวาลและเรื่องเดียวกันและแอนนาคือคนที่จัดการสัตว์ประหลาดที่ว่ามาทั้งหมดได้ด้วยฝีมือของเธอและความช่วยเหลือจากเพื่อนๆของเธอ

แอนนาจะเป็นสายพลังและคนที่คอยอธิบายให้ผู้ชมเข้าใจง่ายๆส่วนวิลโล่และคุณโธมัสจะเป็นสายวิชาการที่คอยจะแก้ปัญหาที่ไม่เกี่ยวกับการต่อสู้โดยตรงเช่นการจะบรรยายว่า

“ปีศาจอุรุกไฮ มีนิสัยชอบกินเงาของเหยื่อจะซ่อนเงาไว้ในส่วนใดส่วนหนึ่งของบ้านของเหยื่อและเหยื่อที่โดนกินเงาจะเริ่มจางหายไปในที่สุด..”

ซึ่งพอได้ข้อมูลเช่นนั้นและจุดอ่อนของปีศาจอุรุกไฮ แอนนาก็จะไปจัดการกับปีศาจนั้นด้วยข้อมูลที่ได้มากจากวิลโล่และคุณโธมัส

และโดยปรกติเธอจะออกตรวจตราเพื่อจัดการกับแวมไพร์ที่ล่าเหยื่อในเวลาค่ำคืน อย่างที่ผมว่ามา

ผมก็ยังงอยู่ว่าจะไปล่าแวมไพร์ในเวลากลางคืนทำไม

เป็นผมจะฉวยโอกาสเล็งสถานที่ซ่อนตัวของพวกแวมไพร์และไล่กระทืบพวกนั้นในเวลากลางวัน

พอพวกนั้นนอนหลับอยู่ในโรงหรือโกดังร้าง ผมก็จะเอาหลาวไปปักอกพวกนั้น ไม่ให้พวกนั้นได้มีโอกาสต่อสู้

อาจจะเป็นเพราะว่าพวกเรายังเป็นเด็กนักเรียนมัธยมปลาย ต้องเอาเวลาตอนกลางวันมาเรียนหนังสือและใช้ชีวิตปรกติ พร้อมต้องปกปิดความลับไม่ให้พวกผู้ใหญ่รู้

แต่ถ้าอย่างนั้นก็ควรจะให้มีเวลาฝึกฝนมากกว่า จะได้มีการทำงานล่าแวมไพร์ธรรมดา

ไม่ใช่ต้องแบ่งเวลาเรียนกับเวลาล่าแวมไพร์อยู่อย่างนี้?

บางครั้งผมก็คิดว่าหน่วยงานลับในเรื่องมักมีไว้เพื่อสร้างปัญหาให้กับตัวเอกมากกว่าที่จะช่วยเหลือให้ใช้ชีวิตง่ายขึ้น

“อรุณสวัสดิ์ แอนนา ส่งการบ้านวิชาวิทย์ตอนบ่ายด้วยนะ อาจารย์ท่านเตือนมาน่ะ”

ผมพยายามจะเบนความสนใจของเธอไปเรื่องอื่น

“เธอหน้าโทรมๆด้วยนะ เป็นอะไรบ้างหรือเปล่า ? อาจารย์ท่านก็เป็นห่วงนะ”

ผมรู้ว่าเธอออกไปล่าแวมไพร์มาตอนกลางคืน ซึ่งก็น่าจะทำให้เธอต้องป้องกันความลับของตนเองมากกว่าที่จะหาความลับของผม

แต่ท่าทางผมจะคิดง่ายไป

ดวงตาสีเขียวที่สวยงามของเธอจ้องมาที่ผม

“นายมีอะไรแปลกไปเลโอนาร์ด มีอะไรบอกชั้นได้นะ”

โอ้ เธอเก่งอย่างที่ผมคิดจริงๆด้วย แม้การมีกล้ามของผมกับดูสูงขึ้นประมาณห้าเซ็นติเมตรจะไม่ใช่เรื่องที่ต้องใช้คนระดับอัจฉริยะในการดูให้ออก

แต่เธอมีสัญชาตญาณที่ดีเสมอในการจับผู้ร้ายของเรื่อง ซึ่งผมนับถือเธอในข้อนี้

เธอไม่มีอะไรบกพร่องในฐานะสเลเยอร์นักล่าแวมไพร์หรอก

ผมแค่ไม่ชอบเธอเป็นการส่วนตัวเท่านั้น แต่ไม่ได้ดูถูกการทำหน้าที่ของเธอ

เกลียดเธอเป็นส่วนตัวแต่ไม่ได้เกลียดในส่วนรวมคือจุดยืนของผม

“หืม งั้นเราน่าจะคุยกันเป็นการส่วนตัวดีกว่านะ ว่าไหม?”

ผมบอกกับเธอไปตามตรง เพราะไม่คิดว่าจะรอดไปจากการสอบปากคำของเธอที่เธออาจใช้ความรุนแรงกับผมก็ได้

แม้ผมจะไม่ชอบเธอ แต่ผมก็ยอมรับว่าเธอทำงานเก่งมากในการทำให้ผู้ร้ายเปิดปากหรือทำลายแผนการของคนร้ายที่วางไว้อย่างดี

ผมคิดว่าอะไรที่เกี่ยวกับเธอผมพยายามจะไม่วางแผนการเอาไว้ เธอจะได้ทำลายแผนการของผมไม่ได้

บางครั้งแผนที่ดีที่สุดคือแผนการที่ยืดหยุ่นได้

คราวนี้ก็เช่นกัน แอนนา มาหาผมทันทีโดยผมไม่ได้เตรียมใจมาก่อนก็เป็นสถานการณ์หนึ่งที่ผมคิดว่าจะเกิดนั่นล่ะ แต่ไม่คิดว่าจะเกิดเร็วขนาดนี้

ผมคงยังดูถูกนางเอกมากไปหน่อย