อาณาจักรนิรันต์

ความมืดยามค่ำคืนแผ่ปกคลุมทะเลทราย แสงจันทร์สลัวสะท้อนบนผืนทรายเย็น อัคคาวิสตัวหนึ่งพุ่งทะยานไปด้วยความเร็วสูง เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังเป็๲จังหวะหนักแน่น อาเธอร์นั่งเอามือเกาะเอวเดวิดไว้แน่น เดวิดบังคับบังเหียนด้วยสองมือ ดวงตาจับจ้องไปข้างหน้า ลมเย็นพัดฝุ่นทรายฟุ้งกระจายตามหลัง

“อีกไกลแค่ไหน?” อาเธอร์๻ะโ๠๲ถาม เสียงลมกลบคำพูดเกือบมิด

“อีกราว 2.6 กิโลเมตร” เดวิดตอบนิ่ง “เข้าใกล้ระยะที่พวกมันจะเริ่มสังเกตเห็นเราแล้ว”

“ถ้าเข้าใกล้ระยะหนึ่งแล้วเตือนฉันอีกที” อาเธอร์พูด “เราจะทำแบบนี้…” เขาก้มลงกระซิบแผนการให้เดวิดฟังรายละเอียด

เดวิดเงียบไปครู่หนึ่ง วิเคราะห์ในหัว “นายจะเอาแบบนั้นจริงๆ หรือ?” เขาถามเพื่อยืนยัน

“แน่นอนสิ” อาเธอร์ยิ้มกว้าง มั่นใจเต็มเปี่ยม

เดวิดหลับตาลงชั่วครู่ “ตกลง” เขาพูด “มาลองดูกัน!”

อีกฟากหนึ่ง กลุ่มโจรราว 50 คนเคลื่อนตัวด้วยความเร็วคงที่ มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านอูรุก บางคนขี่ม้า บางคนควบอัคคาวิส ดาบโค้งและหอกในมือพร้อมใช้งาน ชายที่ดูเป็๲หัวหน้านั่งบนอัคคาวิสตัวใหญ่ เกราะหนังสีเข้มสะท้อนแสงจันทร์ เขาคือคนที่ลูกน้องเรียกว่า “หัวหน้า”

“หัวหน้า! เราพบอัคคาวิสหนึ่งตัววิ่งมาทางนี้ด้วยความเร็วสูง!” ลูกน้องคนหนึ่งควบอัคคาวิสเข้ามาเทียบข้าง รายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ตัวเดียว?” หัวหน้าขมวดคิ้ว ถามย้ำ

“ใช่ครับ แต่ตามหลัง เห็นฝุ่นอยู่ไกลๆ น่าจะตามมาอีกหลักสิบ” ลูกน้องตอบ

หัวหน้าหัวเราะในลำคอ “หึ ไอ้พวกทารอนเริ่มได้กลิ่นอะไรแปลกๆ แล้วสินะ แต่แค่จำนวนแค่นี้จะไปทำอะไรได้” เขายิ้มเยาะ “ตั้งขบวนตั้งรับ เราจะจัดการพวกมันก่อน แล้วค่อยไปเผาหมู่บ้านนั้นให้ราบ!”

“รับทราบ!” ลูกน้อง๻ะโ๠๲ขานรับ โจรทั้งหมดเริ่มปรับขบวนเป็๲แนวป้องกัน หอกและดาบยกขึ้นพร้อม

กลับมาที่อาเธอร์และเดวิด ระยะห่างจากกลุ่มโจรเริ่มใกล้เข้ามาทุกที เงารางๆ ของขบวนศัตรูปรากฏชัดขึ้นในแสงจันทร์ อัคคาวิสใต้ตัวยังคงพุ่งไปไม่หยุด อาเธอร์รู้สึกถึงลมเย็นที่ตีหน้าและอะดรีนาลีนที่สูบฉีด

“เราเข้าใกล้พวกมันเรื่อยๆ แล้ว” เดวิดกล่าวเตือน

“ดูเหมือนพวกมันตั้งแนวรบแล้วด้วย” เขากล่าวเสริม พร้อมใช้สายตาสแกนขบวนศัตรู

“เตรียมพร้อมกันเร็วจริงๆ แฮะ” อาเธอร์พูด “แบบนี้ก็ยืนยันได้แน่นอนแล้ว ว่าพวกนี้ไม่ใช่โจรธรรมดา แต่เป็๲ทหารแน่นอน”

“แต่พวกมันคงเดาไม่ได้แน่ว่าพวกเราจะทำอะไรต่อ” อาเธอร์ยิ้มมุมปาก

“เดวิด เหลือเวลาอีกเท่าไหร่?” เขาถาม

“1 นาที 34 วินาที” เดวิดตอบทันที

“เอาล่ะ ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย เตรียมพบกับการแสดงสุดพิเศษนี้ได้เลย!” อาเธอร์พูดพร้อมหัวเราะลั่น

เดวิดเอียงคอ “ท่านผู้มีเกียรติที่ไหน? ที่นี่มีแค่เราสองคน” เขาทำหน้างง

“มันเป็๲บทพูดจากหนังที่ฉันเคยดูเฟ้ย!” อาเธอร์๻ะโ๠๲บอก 

“อ่อ” เดวิดตอบเรียบๆ แบบขอไปที

ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายลดลงเรื่อยๆ เหลือเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ฝั่งโจรเริ่มเห็นอัคคาวิสของอาเธอร์ชัดเจน

“หัวหน้า! พวกมันใกล้เข้ามาแล้ว ไม่มีทีท่าจะหยุดเลย!” ลูกน้องคนหนึ่ง๻ะโ๠๲

“มันเป็๲บ้ารึไง?” หัวหน้าขมวดคิ้ว “จะพุ่งเข้ามาเดี่ยวๆ แบบนี้งั้นรึ?” เขาหัวเราะเยาะ “ถ้าอยากตายนักก็เข้ามา! ทหาร ตั้งขบวนตั้งรับให้ดี ให้มันรู้ว่าตัดสินใจโง่เง่าแค่ไหน!”

“เพื่อคาร์ทุซ!” หัวหน้า๻ะโ๠๲ปลุกใจ

“เพื่อคาร์ทุซ!” พวกโจรทุกคน๻ะโ๠๲พร้อมกัน ดาบและหอกยกขึ้น โล่ไม้หนาตั้งเป็๲แนวป้องกัน ขบวนเรียงเป็๲แนว รอรับการพุ่งชน

“เข้าใกล้ระยะตามแผนแล้ว” เดวิดเตือน สายตาจับจ้องขบวนศัตรู

“เข้าใจล่ะ เริ่มนับถอยหลัง!” อาเธอร์ตอบ เขาจับไหล่เดวิดทั้งสองข้างแน่น ลุกขึ้นนั่งยองๆ หันมองไปข้างหลังคอเดวิด ระยะห่างจากโจรเหลือไม่ถึง 50 เมตร

“10, 9, 8, 7, 6…” เดวิดนับถอยหลัง มือจับบังเหียนแน่น อัคคาวิสเร่งความเร็วสูงสุด

“5, 4, 3…” อาเธอร์สูดหายใจลึก มือซ้ายจับไหล่เดวิด มือขวาผายออกแนบลำตัวไปข้างหลัง ระยะห่างเหลือแค่ 10 เมตร โจรด้านหน้ายกหอกพร้อมรับการพุ่งชน

“2, 1, เอาเลย!” เดวิดดึงบังเหียนฉับพลัน อัคคาวิสหันซ้ายกะทันหัน ฝุ่นทรายฟุ้งกระจาย อาเธอร์ใช้แรงทั้งหมด๠๱ะโ๪๪ถีบตัวออกไปด้วยความเร็วสูง พุ่งตรงไปหาโจรขี่ม้าคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังขบวน

โครม! อาเธอร์ชนโจรคนนั้นเต็มแรง ร่างโจรกระเด็นจากหลังม้าลงกระแทกพื้นทราย เสียงกระดูกหักดังกร๊อบ เขากระอักเ๣ื๵๪นอนนิ่ง อาเธอร์ลงถึงพื้นทรายอย่างมั่นคง หยิบหอกจากโจรที่ล้มอย่างรวดเร็ว แล้วแทงซ้ำลงที่อกของร่างโจรนั้นจนแน่นิ่งสนิทไป

“อะไรกันวะนั่น!” หัวหน้าโจร๻ะโ๠๲ อ้าปากค้าง สายตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

โจรทั้งหมดหันมามองอาเธอร์ที่ยืนถือหอก เ๣ื๵๪หยดจากปลายหอกลงทราย พวกมันงุนงง ชายคนนี้๠๱ะโ๪๪จากอัคคาวิสด้วยความเร็วสูง ชนทหารม้าจนล้ม แล้วลุกขึ้นสู้ต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อาเธอร์ยิ้มกว้าง “Game on!” เขาจับหอกด้วยสองมือ พุ่งเข้าใส่โจรที่ใกล้ที่สุด หอกแทงทะลุไหล่ โจรคนนั้นร้องลั่นก่อนล้มลง เขาดึงหอกออก หมุนตัวแทงโจรคนที่สองที่อก เ๣ื๵๪พุ่งกระจาย โจรคนที่สามยกดาบฟัน อาเธอร์หลบได้ฉิวเฉียด ดาบเฉือนแขนเขา เ๣ื๵๪ไหล แต่แผลสมานอย่างรวดเร็ว เขากระแทกหอกใส่ท้องคนนั้น ร่างล้มลงทันที ความเร็วและความเยือกเย็นของเขาทำให้โจรที่มองอยู่ขนลุก และหวาดกลัวอย่างยิ่ง

“พวกเ๽้า! ใจเย็นไว้!” หัวหน้าโจร๻ะโ๠๲เมื่อเห็นลูกน้องเริ่มตื่นตระหนก “มันมาแค่คนเดียว ตั้งโล่ ล้อมมันไว้!” เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

เหล่าโจรเริ่มได้สติ เปลี่ยนขบวนเป็๲วงกลม ล้อมอาเธอร์ไว้ตรงกลาง โล่ไม้หนาตั้งเป็๲กำแพง หอกและดาบยกขึ้นพร้อมโจมตี อาเธอร์ยืนนิ่ง จับหอกแน่น มองซ้ายขวาเพื่อประเมินสถานการณ์

หัวหน้าโจรมองจากนอกวงล้อม “ข้าละนับถือใจเ๽้าจริงๆ ช่างกล้าบุกเข้ามาคนเดียวแบบนี้” เขายิ้มเยาะ “แต่มันก็ได้แค่นี้แหละ เตรียมรับชะตากรรมของเ๽้าสะ!” เหล่าโจรรอบวงล้อมจับอาวุธแน่น เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น

อาเธอร์หันไปมองหัวหน้าโจร หัวเราะออกมา “ฮ่าๆ!”

“มีอะไรน่าขันงั้นรึ?” หัวหน้าขมวดคิ้ว

“พวกเ๽้านี่๻๠ใ๽กลัว จนความจำสั้นไปแล้วรึไง?” อาเธอร์ยิ้มมีเลศนัย “ใครบอกว่าข้ามาคนเดียว?”

ทันใดนั้น เสียงร้องโหยหวนดังจากด้านหลังวงล้อม “อ้าาา!” โจรคนหนึ่งล้มลงจากม้า เดวิดปรากฏตัวจากฝุ่นทรายที่ฟุ้งกระจาย เขาคว้ามือทั้งสองของโจร ล็อกคอแน่นแล้วบิดหักอย่างรวดเร็ว เสียงกระดูกดังกร๊อบ ร่างนั้นแน่นิ่งไปทันที เดวิดก้มหยิบมีดสั้นจากศพ ขว้างไปที่โจรคนที่สอง มีดปักเข้าอกแม่นยำ ร่างล้มกระแทกพื้นทรายในพริบตา

“อะไรกัน!” หัวหน้าโจร๻ะโ๠๲ วงล้อมเริ่มสับสน

อาเธอร์ฉวยโอกาส พุ่งตัวพร้อมหอกในมือเข้าใส่โจรที่ใกล้ที่สุด ร่างล้มลงกระแทกทราย เขาหมุนตัวเตะโจรอีกคนจนโล่หลุด ตามด้วยหอกแทงอก เดวิดพุ่งเข้ามา ใช้มีดสั้นแทงโจรคนที่สามที่หันมาสู้ ความแม่นยำของเขาทำให้โจรล้มลงทีละคนอย่างรวดเร็ว อาเธอร์หันกลับมามองโจรที่ล้มลงเมื่อครู เขายิ้มจากนั้นก็พุ่งเขาไปจู่โจมโจรที่กำลังพุ่งเข้ามา