[จบ] เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย

บทที่ 55 เรื่องสนุกกำลังรออยู่ 

ดวงตาของซิงซิงสว่างวาบ

“อย่างนั้นซิงซิงซื้อมาร์ชเมลโลได้ไหม?”

[ได้ค่ะ] เจ้านาฬิกากระต่ายน้อยตอบ

“ว้าววว!” ซิงซิงไม่รู้ว่าตัวเองร้องว้าวไปกี่ครั้งแล้ว

เธอชอบกินมาร์ชเมลโลมากที่สุด โดยเฉพาะมาร์ชเมลโลที่เป็นรูปเมฆ แต่เธอได้กินมันเพียงครั้งเดียวตอนที่อยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่อย่างน้อยเธอก็ได้ชิมมาร์ชเมลโล แต่ว่าพี่ชาย พี่สาวและคุณพ่อไม่เคยกินมาก่อน!

ตอนนี้ซิงซิงมีเงินแล้ว พวกเขาต้องได้กิน!

ทันใดนั้นซิงซิงก็นึกบางอย่างได้ “แต่ว่าฉันใช้เงินของเจ้าอัจฉริยะไปแล้ว เจ้าอัจฉริยะน้อยจะเสียใจหรือเปล่านะ” 

นาฬิกาข้อมือไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น มันแค่พูดซ้ำเสียงหวานไพเราะ

[ไม่จำกัดจำนวน]

ซิงซิงเม้มริมฝีปาก “ขอบคุณนะ เจ้าอัจฉริยะน้อย~~”

สุดท้ายซิงซิงก็ตัดสินใจใช้จ่ายเพียงเล็กน้อย ซื้อยาให้พี่สาว ซื้อมาร์ชเมลโลให้พี่ชาย และซื้อให้ตัวเอง 

เธอมีมากไปแล้วและไม่ต้องการอะไรอีก

ซิงซิงผลักประตูบ้านของมู่จือและปิดมันอย่างเงียบ ๆ

มู่จือยังไม่ลุกจากเตียงขึ้นมาเลย

เธอเอียงหน้ามองดูนาฬิกา คำนวณเวลาอยู่ในใจ จากนั้นจึงนั่งอยู่ที่พรมห้องรับแขกเล่นกับตุ๊กตากระต่ายน้อย

จนกระทั่งดวงอาทิตย์ค่อย ๆ สาดส่องลงมาบนร่างของเธอ ซิงซิงจึงยืนขึ้น หยิบถ้วยขึ้นมาและเดินไปเอาน้ำ มันเหมือนกับครั้งแรกที่เธอพบมู่จือ เธอถือแก้วน้ำอุ่นอยู่ในมือและบังเอิญเจอมู่จือที่กำลังเดินออกจากห้องนอน

ซิงซิงเงยหน้าขึ้นมองอย่างร่าเริง “พี่สาว พี่สาว”

เสียงหวานนุ่มนวลทำให้มู่จือได้สติขึ้นเล็กน้อย

เธอใช้เวลากว่าห้าวินาทีก่อนจะรู้สึกตัวว่าที่บ้านหลังนี้มีเด็กตัวน้อยอยู่ในบ้าน ดาราสาวที่เพิ่งตื่นขึ้นมามีผมเผ้ายุ่งเหยิง หากแต่มันไม่อาจทำลายความงามของใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือนั้นได้ 

เมื่อริมฝีปากไม่ได้ทาลิปสติก มันจึงเผยความซีดเซียวประกอบใบหน้าที่สว่างเกินไป ผิวที่ซีดขาวทำให้ดูเปราะบางยิ่ง 

“พี่สี่คะ~”  ซิงซิงยกมือ “ดื่มน้ำค่ะ”

มู่จือที่กำลังกระหายน้ำไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของเด็กน้อย เธอหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบเล็กน้อย อุณหภูมิกำลังดี ราวกับเพิ่งรินมาตอนที่เธอตื่นนอน 

มู่จือใช้นิ้วทั้งห้าสางผมที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงของตนเอง แล้วเห็นซิงซิงกลับมาอีกครั้งพร้อมถืออะไรบางอย่างไว้ในมือ

“พี่สี่กินยาค่ะ~~”

มู่จือขมวดคิ้วเล็กน้อย

ช่วงนี้เธอรู้สึกอ่อนไหวต่อคำว่า ‘ยา’ นิดหน่อย

มู่จือหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะเพิ่งลุกจากเตียง ตอนนี้พอได้ยินก็รู้สึกงุ่นง่านมากกว่าเดิม เธอคว้าของในมือของซิงซิงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“ไปเจอมันที่ไหน”

บ้านของเธอจะไปมียาอะไรได้อีก ถ้าไม่ใช่ยานอนหลับก็เป็นยาหมดอายุ หญิงสาวจึงเหลือบตามองเล็กน้อย 

ยาโรคกระเพาะ?

บ้านเธอมียาโรคกระเพาะตั้งแต่เมื่อไหร่

ซิงซิงรู้สึกเสียใจเล็กน้อยกับน้ำเสียงที่ฟังดูรุนแรงของมู่จือ แต่ก็พยายามอธิบาย

 “ซิงซิงออกไปซื้อมันมาค่ะ พี่สี่ปวดท้อง ซิงซิงจึงไปซื้อยามา”

หลังจากมู่จือได้ยินแบบนั้น ลำคอของเธอก็พลันตีบตัน

เธอตื่นตระหนกจนแทบเขวี้ยงยาในมือทิ้ง ก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงบนโซฟาแล้วเปิดโทรศัพท์ดูวิดีโอกล้องวงจรปิดในห้องรับแขก

วิดีโอตรงหน้ากำลังฉายภาพเด็กน้อยที่เปิดประตูบ้านอย่างแผ่วเบาและออกจากบ้านไป ไม่นานหลังจากนั้นก็กลับมาพร้อมกับถุงยาในมือ 

เธอดูมันด้วยความเร็วห้าเท่า และเมื่อเธอเห็นซิงซิงเขย่งเท้าเทน้ำ ไม่รู้ทำไมเธอถึงมีอารมณ์รุนแรงขึ้นมา มันทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดตั้งแต่หัวใจจนถึงลำคอ

ซิงซิงยืนอยู่ใกล้ ๆ กำชายเสื้อแน่น เมื่อเห็นพี่สาวไม่พูดไม่จาจึงกังวลเล็กน้อยว่าตนเองทำอะไรผิดไปหรือเปล่า

ซิงซิงซื้อผิดหรือว่าพี่สี่ไม่ชอบกินยานะ…

ต้องเป็นเพราะพี่สี่กลัวขมเลยไม่ชอบกินยาแน่ ๆ! 

พี่สาวคนนี่ช่างเอาแต่ใจจริง ๆ เพราะอย่างนั้นซิงซิงต้องรีบปลอบพี่สี่โดยเร็ว! 

มู่จือยังคงพยายามจัดการกับอารมณ์ที่ซับซ้อนของตัวเอง แต่กลับกลายเป็นว่าซิงซิงปลอบตัวเองให้สงบลงได้ 

เด็กน้อยสาวขาสั้นป้อมก้าวมาข้างหน้า ยกมืออวบอ้วนตบขาของมู่จือเบา ๆ โดยไม่ลืมเอ่ยเสียงออดอ้อน

 “พี่สี่คนดี~ กินยานะคะ ท้องจะได้ไม่ปวดโอ๊ย ๆ…”

มู่จือสูดหายใจเข้าลึก ๆ เงยหน้าขึ้นฉีกยิ้มให้กับซิงซิง รอยยิ้มของเธอทำให้คนทั้งประเทศหลงใหล แม้แต่ความงามของเธอยังทำให้ซิงซิงตกตะลึง 

ซิงซิงรู้สึกว่ารอยยิ้มของพี่สาวดูแตกต่างไปจากเมื่อก่อน แต่เธอก็บอกไม่ได้ว่าแตกต่างอย่างไร

มู่จือลูบศีรษะน้อย ๆ แล้วกินยาเข้าไปในครั้งเดียว

 “เอาละ พี่กินยาแล้ว ขอบคุณซิงซิงนะ”

ว้าววว พี่สาวปลอบง่ายจัง! 

ซิงซิงมีความสุขมากจนเธอลืมน้ำเสียงแย่ ๆ ของมู่จือเมื่อก่อนหน้านี้จนหมด เด็กน้อยตบหน้าอกแปะ ๆ รู้สึกว่าตัวเองประสบความสำเร็จอันยิ่งใหญ่

 “ต่อไปถ้าพี่สี่กลัวก็มาหาซิงซิงนะ ซิงซิงจะปลอบพี่เอง!” 

 “ได้สิ” มู่จือเอียงศีรษะมองซิงซิง เธอเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตานั้นทำให้ผู้คนรู้สึกสงสารได้ไม่ยาก

 “เมื่อก่อนพี่ไม่เคยมีใครปลอบมาก่อน ตอนนี้มีซิงซิงแล้ว พี่ดีใจมากเลย” 

ดวงตาของเธอดูเหมือนจะเต็มไปด้วยน้ำตาเอ่อคลอ

เล่นเอาซิงซิงตกใจไปพักหนึ่ง 

เด็กน้อยไม่สามารถต้านทานภาพอันปวดใจนี้ได้ ร่างน้อย ๆ จึงโผเข้ากอดมู่จือ 

 “โอ๋ ๆ พี่สี่หน้าสงสารจัง” ซิงซิงกอดคอของมู่จือและลูบหลังมู่จือด้วยมือคู่กระจิริด

ร่างกายของเด็กน้อยอบอุ่นและอ่อนนุ่ม

มู่จือสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สองครั้ง จากนั้นอุ้มซิงซิงขึ้นมาและกอดเจ้ากอดแป้งไว้ในอ้อมกอดแน่น

เอ๊ะ?

ก่อนที่ซิงซิงจะทันได้ตอบสนอง ก็ถูกรายล้อมไปด้วยกลิ่นหอมและความอ่อนนุ่ม

ว้าวว!

พี่สี่กอดตอบซิงซิงแล้ว! มันแตกต่างจากการกอดพี่ชายมากเลย!

นุ่มมาก...

เด็กน้อยมีอาการสับสนมึนงง 

เสียงที่เย้ายวนใจของมู่จือดังก้องอยู่ในหูของซิงซิง

 “ซิงซิงชอบพี่หรือเปล่า”

ซิงซิง “ชอบค่ะ!”

มู่จือ “หนูชอบพี่ที่สุดหรือเปล่า”

ซิงซิง “ชอบที่สุดค่ะ”

มู่จือลูบหลังซิงซิงอีกครั้งด้วยความพึงพอใจ จากนั้นจึงวางเธอลงอย่างช่วยไม่ได้ ไม่รู้ว่าทำไม แม้แต่อากาศวันนี้ก็ดีสุด ๆ ไปเลย

กลางวันวันนี้เธอไม่มีตารางงานหรือมีอะไรให้จัดการ แต่เธอต้องพาซิงซิงไปงานเลี้ยงอาหารค่ำในตอนเย็น เป็นการพบปะสร้างความคุ้นเคยก่อนเริ่มรายการวาไรตี้ เพื่อให้แขกรับเชิญได้ใกล้ชิดกัน เด็ก ๆ จะทำความรู้จักกัน

วันนี้มู่จือจึงไม่แต่งหน้า ทำเพียงแต่รวบผมไว้ จากนั้นเธอก็นั่งลงบนพื้นพรมกับซิงซิง หลังจากเล่นกับซิงซิงสักพักจึงเอ่ยถามบางอย่างกับซิงซิงขึ้นมา

เธอไม่ได้อยากรู้เกี่ยวกับต้นกำเนิดของซิงซิงเลย แต่ตอนนี้เธอต้องสำรวจทุกอย่างเกี่ยวกับซิงซิงอย่างรอบคอบ

เด็กน้อยชอบพี่สาว มีอะไรก็จะพูดออกมาตรง ๆ การแสดงออกชัดเจน ยิ่งมู่จือฟังมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งสับสนมากขึ้น และสงสัยว่าเธอกับซิงซิงกำลังอาศัยอยู่ด้วยกันในโลกคู่ขนานหรือเปล่า

น้องชายคนที่หกของเธอ เป็นนักเลงหัวไม้ประจำโรงเรียน เซี่ยจื่ออวี้เด็กหัวรั้นสมองทึบที่วัน ๆ เอาแต่หาเรื่องชกตี แต่สำหรับซิงซิงแล้ว เจ้าเด็กนั่นกลับเป็นเด็กหนุ่มสุดหล่อผู้กล้าหาญและอ่อนโยน

พี่ใหญ่เลือดเย็นผู้ไร้ศีลธรรมและไร้ความปรานีคนนั้น

อินเสินคนที่เย็นชาราวกับธารน้ำแข็ง ในหัวของเขามีเพียงธุรกิจเท่านั้นที่สำคัญ แต่สำหรับซิงซิงแล้ว เขาเป็นคนมีน้ำใจ เอาอกเอาใจเก่งและเป็นซูเปอร์แมนที่ดีที่สุดในโลก

แม้แต่พ่อที่เธอหวาดกลัวมาตลอดหลายสิบปี 

เสิ่นเฉินโจวปีศาจหุ้มด้วยหนังมนุษย์ผู้สง่างามคนนั้น

ซิงซิงกลับบอกว่า ‘แม้การตีพี่ชายจะดูใจร้าย แต่เขาใจดีกับซิงซิงมาก!’

มู่จือใช้เวลาหนึ่งวันในการกรอกระบบข้อมูลใหม่

…….

กว่าจะรู้ตัวฟ้าก็มืดแล้ว

มู่จือกลับมาได้สติอีกครั้ง เธอกอดซิงซิงและยิ้มแตกต่างไปจากเดิม

 “ไปกันเถอะซิงซิง คืนนี้จะต้องมีเรื่องสนุก ๆ รออยู่แน่!”

……………………………………………………………………………………………………………

พิเศษ อ่านที่ www.bookfet.com คุ้มกว่าแค่ 99.- 

อ่านเหมาได้เกือบทุกเรื่องของ Onlybook