เทพสงครามสายเลือดมังกร

บัดนี้เป็นเวลารุ่งสาง  มีเวลาอีกหกวันกว่าจะถึงการแข่งขันในมิติห้วงนภา

ระหว่างนั้น  ผู้คนส่วนใหญ่จะคร่ำเคร่งอยู่กับการฝึกฝนในห้องของตนเอง จึงไม่มีใครมารบกวนหลงเฉินด้วยเช่นกัน

‘ถึงจะเป็นผลึกแก้วเพลิงอัสนีชิ้นที่หกแล้ว  มันก็ไม่ได้ทำให้ข้ารู้สึกเจ็บปวดเท่าไรนัก  และใช้เวลาราวสองชั่วยามในการผสานเข้ากับร่างกายของข้า!’

หลงเฉินคิดในใจขณะพยายามทดสอบขีดจำกัดของร่างกายตนเอง  พลางสัมผัสความรู้สึกอันโหดร้ายรุนแรงที่ถาโถมอยู่ภายใน

‘หากข้าไม่มีร่างวิญญาณมังกร  ข้าคงตายไปนานแล้วเมื่อพยายามจะผสานผลึกแก้วชิ้นที่หก  ยิ่งข้าผสานผลึกแก้วเหล่านี้ไปมากเพียงใด ความยากลำบากในการผสานก็เพิ่มมากขึ้น  สงสัยจริงว่าขีดจำกัดของร่างมังกรจะอยู่ที่ใดกัน?’

ในช่วยสองสามวันให้หลัง  หลงเฉินพยายามรับมือกับผลึกแก้วเหล่านี้มาโดยตลอด

การแข่งขันในมิติห้วงนภานั้นใกล้เข้ามาแล้ว จึงไม่มีประโยชน์อันใดที่เขาจะฝึกฝนต่อ  จะดียิ่งกว่าหากเขาใช้ผลึกแก้วเพลิงอัสนีพวกนี้เพิ่มความแข็งแกร่งให้กับร่างกายและปราณแท้จริงของตนเอง

‘ด้วยพลังของข้าในตอนนี้ ข้าคงพอจะสู้กับคู่ต่อสู้ที่บรรลุระดับแก่นมนุษย์ขั้นต้นได้  แต่หากเป็นผู้ที่บรรลุขั้นสมบูรณ์ ข้าคงยังรับมือไม่ไหว และยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่ข้าจะรับมือเฟิงอู่เทียนที่มีทั้งทักษะยุทธ์อันยอดเยี่ยมและสายเลือดที่ทรงอิทธิพล’

จุดสุดยอดของระดับแก่นมนุษย์ก็คือขั้นสมบูรณ์  ซึ่งห่างชั้นกว่าระดับแก่นปฐพีเพียงเล็กน้อย  แต่หากเขามีทรัพยากรจำนวนมากก็คงไม่เป็นปัญหาสำหรับเขาที่จะมีพลังต่อสู้เทียบเท่าได้กับผู้ที่บรรลุระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์

“แต่ด้วยพลังของเจ้าในตอนนี้ เจ้าคงถูกฆ่าตายในกระบวนท่าเดียวแน่หากเขาจู่โจมเจ้าจริง ๆ”

หลิงซีขมวดคิ้วและเอ่ยออกมา

เมื่อนึกถึงเฟิงอู่เทียน  หลงเฉินก็นิ่วหน้า  เขารู้ว่ากุญแจสำคัญที่จะนำไปสู่ชัยชนะในการแข่งขันของมิติห้วงนภานั้นก็คือผลึกแก้วเพลิงอัสนีที่อยู่ในมือของเขา

“ข้าไม่สนใจอะไรอีกแล้ว  ไม่ว่าเขาจะชื่อแซ่อะไรก็ตามแต่  เมื่อเวลานั้นมาถึงข้าจะซัดเขาให้น่วมในกระบวนท่าเดียวเหมือนกัน!”

เมื่อเห็นว่าหลงเฉินดูกังวลใจ  หลิงซีได้แต่ส่ายศีรษะ เพราะไม่ว่าอย่างไร  ความแตกต่างระหว่างตัวเขาและเฟิงอู่เทียนก็ไม่ใช่สิ่งที่จะสามารถชดเชยได้ด้วยการระเบิดอารมณ์ออกมาเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม  นางก็ทนไม่ได้ที่จะต้องตอกย้ำเขาเรื่องความต่างนั้น  การผสานผลึกแก้วเพลิงอัสนีชิ้นที่เจ็ดทำให้หลงเฉินซึ่งอยู่ในร่างวิญญาณมังกรรู้สึกตึงเครียด  แม้จะไม่ได้เลวร้ายมากเมื่อเทียบกับตอนที่เขาผสานผลึกแก้วชิ้นที่สี่  ทว่าในแง่ของเวลาที่ใช้ก็นับว่านานกว่ากระบวนการทั้งหมดจะเสร็จสิ้น

เมื่อหลงเฉินทำสำเร็จ  เวลาก็ล่วงเลยไปถึงครึ่งวันเมื่อผลึกแก้วชิ้นที่เจ็ดถูกดูดกลืนเข้าไปในร่างกายของเขาเป็นที่เรียบร้อย

“ต่อไปก็ชิ้นที่แปด!”

การแข่งขันของมิติห้วงนภาใกล้เข้ามาทุกที  หลงเฉินจึงไม่กล้าละเลยการฝึกวิชาของตนเอง  เมื่อมาถึงการผสานผลึกแก้วเพลิงอัสนีชิ้นที่แปด  ความเจ็บปวดทรมานที่เขาได้รับก็เทียบเท่าได้กับตอนที่เขาผสานกับผลึกแก้วชิ้นที่สี่

อย่างไรก็ตาม  เมื่อมีแรงกดดันเรื่องเฟิงอู่เทียนเกาะกินหัวใจเขาอยู่  หลงเฉินก็รู้ดีว่าเขาจะยอมแพ้ไม่ได้ในตอนนี้!

‘มีแต่ผู้ที่ยอมลำบากตรากตรำเท่านั้นที่จะประสบความสำเร็จ  หากข้าผ่านมันไปไม่ได้  ข้าก็เป็นคนไร้ค่า!’

เขากัดฟันทน  หลงเฉินใช้ความพยายามอย่างมากจนน้ำเสียงของหลิงซีเริ่มหวาดวิตก แต่ก็พูดอะไรไม่ออก

ครั้งนี้ใช้เวลานานกว่าที่คาดคิดเอาไว้มากนัก  หลงเฉินใช้เวลาถึงสองวันเต็มในการผสานผลึกแก้วชิ้นที่แปด!

ในตอนแรกเริ่มเป็นความเจ็บปวดที่เกินจะทานทน   แต่อย่างไรก็ตาม  เมื่อใกล้จะสำเร็จเขาก็รู้สึกชาไปทั้งตัว มีเพียงความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวของเขาที่ทำให้สามารถอดทนมาได้จนถึงจุดนี้

“หลงเฉิน  อย่าเพิ่งผสานผลึกแก้วชิ้นที่เก้าเลยนะ  ตกลงไหม?”   หลิงซีขอร้องด้วยความกังวล

ความดื้อด้านและความทนทานของเขามาถึงจุดที่นางรู้สึกชื่นชม

“พูดอะไรของเจ้าน่ะ?  ความเจ็บปวดแค่นี้ยังไม่ใกล้เคียงกับขีดจำกัดของข้าสักหน่อย”

หลงเฉินหัวเราะพลางหยิบผลึกแก้วเพลิงอัสนีชิ้นที่เก้าออกมาจากถุงมิติ  เวลานี้เขาผสานผลึกแก้วไปแปดชิ้นแล้ว  และด้วยการบ่มเพาะของผลึกแก้ว  ร่างกายของเขาจึงแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว

ภายในจุดตันเถียนของเขา  พลังของสายฟ้าและเปลวเพลิงเริ่มแทรกซึมเข้าไปในจุดตันเถียน  พลังนี้เกี่ยวกระหวัดไปรอบ ๆ พื้นผิวของแก่นมนุษย์  และไม่นานก็เริ่มผสานเข้าด้วยกัน!

“เมื่อใดที่พวกมันผสานเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์  ข้าก็จะกลายเป็นจอมยุทธ์เพลิงอัสนี!”

หลงเฉินเข้าใจเรื่องนี้อย่างแจ่มแจ้ง  เมื่อไร้ซึ่งอุปสรรคเขาก็เริ่มผสานผลึกแก้วเพลิงอัสนีชิ้นที่เก้าอย่างรวดเร็ว  ในครั้งนี้ความยากลำบากเพิ่มมากขึ้นจากการผสานชิ้นที่แปดหลายเท่า  และความเจ็บปวดทรมานก็รุนแรงกว่ามากจนสีหน้าของหลงเฉินเปลี่ยนเป็นสีเขียว

เวลานี้ร่างกายของหลงเฉินอาบไปด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าและกระแสไฟฟ้าแลดูน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก

คลื่นพลังรุนแรงค่อย ๆ ปะทุออกมา  เปลวเพลิงปกคลุมไปทั่วร่างและภายในเปลวเพลิงนั้นมีสายฟ้าที่โลดแล่นไปมาอย่างรวดเร็ว

โชคดีที่หลังจากทนทรมานมาหลายวัน  หลงเฉินก็สามารถปรับตัวให้รับกับความเจ็บปวดของผลึกแก้วเพลิงอัสนีได้  ในเมื่อมันเป็นความท้าทาย เขาจึงกัดฟันทนไปจนถึงที่สุด

“ข้าใช้เวลาไปเกือบสามวันในการผสานผลึกแก้วชิ้นที่เก้า  ดูท่าคงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะผสานชิ้นที่สิบในเมื่อการแข่งขันมิติห้วงนภาจะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้”

เมื่อคิดได้เช่นนี้  หลงเฉินก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย  เขาใกล้จะกลายเป็นจอมยุทธ์เพลิงอัสนีได้แล้ว แต่กลับไม่มีเวลาเหลือพอ

“แม้ข้าไม่รู้ว่าจะผสานผลึกชิ้นที่สิบได้หรือไม่  และโอกาสที่ข้าจะรอดชีวิตจากมิติห้วงนภาได้ก็คงเพิ่มขึ้นอีกมากหากข้าทำเช่นนั้นสำเร็จ”

แต่ถึงกระนั้นหลงเฉินก็ไม่รู้สึกท้อ

“ในตอนนี้ข้ามีทักษะยุทธ์ระดับลึกล้ำขั้นกลาง – [หมัดอสูรสุริยันผลาญฟ้า] และเคล็ดวิชาบัญญัติชีวา --- [กายาย้อนกลับ]  รวมทั้งทักษะยุทธ์ระดับลึกล้ำขั้นต้น – [มังกรสวรรค์ก้าวย่าง]  ด้วยผลึกแก้วเพลิงอัสนี  ไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือพลังปราณของข้าก็ล้วนแข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก  และด้วยวิชา [แปลงร่างวิญญาณมังกร] และ [สกัดโลหิตสลายปราณ]  ข้าก็สามารถต่อสู้กับผู้ที่บรรลุระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์ได้แล้ว”

หลงเฉินรู้สึกมั่นใจหลังจากที่ผสานผลึกแก้วเพลิงอัสนีมามากมายหลายชิ้น  เขาใช้เวลาอีกหนึ่งวันในการทำความคุ้นเคยกับร่างกาย  และวันที่สองก็มาถึงอย่างรวดเร็ว  เมื่อรุ่งสาง  กานหลินก็พาเขาไปยังหอพักต้นหลิวมรกต

“ผู้คุมกฎรับหลิวหลิงและเฟิงอู่เทียนมาแล้ว   ในสำนักสุริยันมรกต  พวกเรามียอดฝีมืออย่างท่านหลิวเยวี๋ยนที่บรรลุระดับแก่นสวรรค์  เจ้าจงจำเอาไว้ด้วยว่าต้องให้ความเคารพต่อท่านหลิวเยวี๋ยน ผู้อาวุโสแห่งสำนักสุริยันมรกต”

หลงเฉินจดจำสิ่งเหล่านี้ไว้ในใจ  มียอดฝีมือในตระกูลหลิงอู่มากมายนับไม่ถ้วน  ในตอนนี้หลงเฉินเป็นเพียงมดตัวเล็ก ๆ ท่ามกลางคนเหล่านั้นและยังไม่เด่นสะดุดตาใคร  ในเมื่อเขายังไม่เคยพบยอดฝีมือคนอื่น ๆ เขาจึงรู้สึกตื่นเต้น  เมื่อลองนึกดูดี ๆ  ม่อเซียวหลางและหลิวเยวี๋ยนผู้นี้ต่างก็เป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดที่หลงเฉินเคยพบ    

เวลานี้ เมื่อเห็นว่าหลิวหลานพาเฟิงอู่เทียนและหลิวหลิงมาถึงแล้ว  หลงเฉินก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

‘นางกำลังดูถูกข้าอยู่หรือเปล่านะ?’

ดูเหมือนว่านั่นจะเป็นเพียงคำอธิบายเดียวที่มี  ทั้งการแข่งขันในมิติห้วงนภา ความขัดแย้งระหว่างหลงเฉินกับเฟิงอู่เทียนที่ถูกยั่วยุโดยหลิวหลานผู้งดงาม  หลงเฉินมิอาจรู้ได้เลยว่านางพยายามจะทำสิ่งใดกันแน่  แต่คงไม่ใช่เพราะนางไม่มีอะไรทำอย่างแน่นอน

ในสำนักสุริยันมรกตมีผู้คุมกฎอยู่ห้าคนซึ่งดูแลหอพักทั้งห้ารวมทั้งหอพักต้นหลิวมรกต  ในฐานะหนึ่งในแปดสำนักของเหล่ามรกต  สำนักสุริยันมรกตได้รับการพัฒนาจนหรูหรามากเมื่อเทียบกับหอพักต้นหลิวมรกต

หากเอ่ยถึงหอพักต้นหลิวมรกตซึ่งได้รับการดูแลโดยผู้ติดตามรุ่นเยาว์  นับได้ว่าสำนักสุริยันมรกตนั้นเป็นที่พำนักของเหล่ายอดฝีมือ  เมื่อตอนที่หลงเฉินเข้ามาที่นี่  เขาก็เห็นคนมีอายุหรืออยู่ในวัยกลางคนเพียงไม่กี่คนที่บรรลุเกินระดับแก่นมนุษย์ไปแล้ว  ภายในสำนักสุริยันมรกตนั้นมีแต่ผู้ที่เปี่ยมด้วยศักยภาพ

ในแต่ละสำนักจะมีผู้อาวุโสใหญ่ที่แข็งแกร่งที่สุด  รองลงมาคือผู้คุมกฎที่ดูแลเหล่าผู้ติดตามซึ่งบรรลุระดับแก่นมนุษย์  นอกจากผู้คุมกฎแล้ว หากผู้ใดมีอายุพอสมควรและมีศักยภาพ  พวกเขาก็จะได้รับการขนานนามให้เป็นผู้อาวุโส  นอกจากผู้คุมกฎทั้งห้าแล้ว  ภายในสำนักสุริยันมรกตยังมีผู้อาวุโสคนอื่น ๆ อีกสี่คน

เวลานี้ ชายวัยกลางคนที่ดูราวกับปราชญ์ผู้ทรงภูมิปัญญาคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงกลางห้อง  ทางด้านซ้ายของเขามีชายชราสี่คน และด้านขวามีชายหญิงอีกห้าคนที่ดูเยาว์วัยกว่า  หลิวหลานผู้งดงามทรงเสน่ห์ก็เป็นหนึ่งในนั้น  เบื้องหน้าของพวกเขาคือเหล่าผู้ติดตามที่มีความสามารถโดดเด่นซึ่งบรรลุระดับแก่นมนุษย์และเป็นตัวแทนของสำนักสุริยันมรกตในการแข่งขันของมิติห้วงนภาที่จัดขึ้นโดยเหล่ามรกต

เมื่อพวกเขามาถึงที่สำนัก  กานหลินก็ทักทายกับทุกคนที่อยู่ด้านใน  จากนั้นก็พาหลงเฉินเข้าไปก่อนจะขอตัวอย่างสุภาพและแยกกลับไปที่หอพักต้นหลิวมรกต

เมื่อหลงเฉินมาช้าไปเล็กน้อย  และด้วยข่าวลือเกี่ยวกับเขาและเฟิงอู่เทียน  ตอนนี้เขาจึงมีชื่อเสียงไม่สู้ดีนัก  ตอนที่เขาเดินเข้าไปทุกคนต่างก็จับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียวกัน

‘พวกเจ้ามองบ้าอะไรกัน? ข้าไม่ใช่สาวงามสักหน่อย จ้องข้าราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไปในเสื้อผ้าอย่างนั้นแหละ?’

เขาก่นด่าอยู่ในใจ  ทว่าเขาไม่กล้าหยาบคายมากนัก  หลงเฉินรีบเงยหน้าและโค้งคำนับผู้ที่นั่งอยู่ด้านหน้า

“ผู้ติดตามหลงเฉินขอคารวะท่านผู้อาวุโสใหญ่ ผู้อาวุโสทั้งสี่ และผู้คุมกฎทั้งห้า!”

ผู้อาวุโสทั้งสี่แก่ชราเสียจนไม่สามารถขยับกล้ามเนื้อบนใบหน้าได้  พวกเขาจับจ้องมาที่หลงเฉินด้วยสีหน้าราบเรียบ  ผู้คุมกฎทั้งสี่ส่งยิ้มให้เขาเช่นเดียวกับหลิวหลาน  ราวกับว่านางเพิ่งพบเขาเป็นครั้งแรก

‘ข้าละสงสัยจริง ๆ ว่ายัยผู้หญิงโง่นั่นคิดอะไรอยู่...’

เมื่อหลงเฉินพุ่งความสนใจไปที่หลิวเยวี๋ยน  เขาเองก็พินิจพิจารณาหลงเฉินอยู่ครู่หนึ่งและจำได้ว่าบุตรสาวคนเล็กของเขาเคยเอ่ยถึงหลงเฉินมาก่อน  เขามองไปที่ลูกสาวคนโต หลิวหลาน  สายตานั้นพูดแทนได้เป็นอย่างดี  หลิวหลานเลื่อนระดับให้หลงเฉินเป็นระดับสามดาวด้วยสถานภาพที่ไม่โดดเด่นและไม่เป็นที่ยอมรับนัก

‘เขาเพิ่งเข้าตระกูลหลิงอู่ได้ไม่นาน  อีกทั้งยังไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับผู้ใด  และไม่ยอมมาปรากฏตัวหลังจากที่ตกปากรับคำในการประลอง  เด็กหนุ่มนามว่าหลงเฉินผู้นี้มีเพิ่งจะบรรลุระดับแก่นมนุษย์เท่านั้นเอง  เหตุใดเสี่ยวหลานถึงได้เลื่อนระดับให้เขาเป็นระดับสามดาว?’

เมื่อเขารู้สึกไม่พอใจในตัวหลงเฉินเท่าไรนัก รายชื่อนั้นถูกเสนอมาแล้ว และหลิวหลานก็ไม่มีสิทธิ์ในการเปลี่ยนแปลงใด ๆ เขาเอ่ยขึ้น

“เจ้าคือหลงเฉินสินะ?  แม้ว่าเจ้าจะเพิ่งเข้าตระกูลหลิงอู่  แต่เจ้าก็ได้รับโอกาสอันดีให้เข้าร่วมการแข่งขันของมิติห้วงนภา  ข้าหวังว่าเจ้าจะคว้าโอกาสนี้ไว้และไม่ทำให้สำนักสุริยันมรกตต้องขายหน้า”

“นี่คือการต่อสู้ระหว่างสำนักต่าง ๆ ของเหล่ามรกต  มันเป็นเรื่องของความภาคภูมิใจของทุกคนที่อยู่ที่นี่  ดังนั้นพวกเจ้าทั้งสิบคนจะต้องพยายามให้ดีที่สุด  เข้าใจหรือไม่?”

*****************