ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]

         “เป็นบ่าวใต้กระโปรง [1]ที่ไม่เลว” ไป๋เซียงจู๋แย้มยิ้ม เฉกเช่นดอกไห่ถังแพรวพรายสะดุดตาที่ค่อยๆ เบ่งบานน่าอัศจรรย์อย่างหาที่เปรียบมิได้ กลิ่นอายบรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนแปลงไปเพราะนาง

        “เจ้าเจ้าพูดอะไรนะ” เหยียนอี้หรานหลงรอยยิ้มของไป๋เซียงจู๋เข้าแล้วกว่าเขาจะรู้ตัว ไป๋เซียงจู๋ก็เดินสวนผ่านเขาไปและเตรียมพร้อมลาจากที่นี่

        “องค์ชายห้าได้ยินหรือเพคะว่าหม่อมฉันพูดอะไร” ไป๋เซียงจู๋หันกลับมายิ้มเยาะให้ รอยยิ้มนี้ช่างหยาดเยิ้มเปี่ยมล้นด้วยเสน่ห์นวลนาง

        “เจ้า…เจ้า…” เหยียนอี้หรานเสียที จะเอ่ยลั่นว่าตนถูกด่าเป็นบริวารใต้กระโปรงก็คงไม่ได้

        ไป๋เซียงจู๋คร้านจะต่อล้อต่อเถียงกับคนพวกนี้นางเหลือบมองเฟิ่งเจาเกอที่นั่งร่ำสุราสบายอารมณ์ก็ไม่คิดข้องแวะเกินความจำเป็นอีก นางย่ำฝีเท้าแผ่วเบาทว่าว่องไวยิ่งนักหายตัวไปจากขอบเขตสายตาของทุกคนอย่างรวดเร็วมุ่งหน้าออกไปข้างนอก

        เมื่อครู่ตู้เจวียนไม่โผล่มาเลยนางเป็นสาวใช้ประจำกายตน ในอดีตชาติก็จงรักภักดีอย่างยิ่ง สุดท้ายกลับได้รับจุดจบอันเลวร้ายในชาตินี้ตนได้ตระหนักและแน่ใจในความซื่อสัตย์ของนางเหมือนเดิมดังนั้นเป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่นางจะเห็นเจ้านายเจอปัญหาแล้วไม่มาช่วยเจรจา ที่บัดนี้กลับหายลับไม่เห็นร่องรอยหมายความว่าเกิดเรื่องกับนางอย่างแน่นอน!

        นั่นปะไร!ไป๋เซียงจู๋เดินเลาะตามสะพานหินโค้งมาถึงศาลาชมบัวแห่งหนึ่ง เห็นตู้เจวียนถูกมัดกับเสาศาลาตั้งแต่ไกลตอนนี้นางมีบาดแผลเต็มตัว เลือดเปรอะเปื้อนบนชุดสีเหลืองอ่อนและที่มุมปากนางยังหลงเหลือคราบเลือดอีกด้วย ซ้ำร้ายใบหน้าก็โดนตบจนบวมฉึ่งขอบตาฟกช้ำดำเขียวเพราะแรงต่อยตี

        “ตู้เจวียน!”

        ไป๋เซียงจู๋เดินจ้ำอ้าวเข้าไปนางกำมือแน่น ความโกรธและความรู้สึกผิดในแววตาปะทุออกมา ในชาติที่แล้วเพราะความอ่อนแอของตนทำให้คนใกล้ตัวไม่มีโอกาสได้ตายดีสักคนไม่นึกเลยว่าชาตินี้นางปกป้องคนข้างกายไม่สำเร็จอีกแล้ว!

        หากดูแลแม้แต่คนที่ตนเป็นห่วงไม่ได้เช่นนั้นนางเกิดใหม่มาเพื่ออะไรกัน

        หลังระงับความแค้นเคืองที่คุกรุ่นอยู่กลางใจได้ไป๋เซียงจู๋รีบดึงผ้าที่ยัดในปากของตู้เจวียนออกจากนั้นจึงคลายเชือกที่มัดอยู่ด้านหลังนาง ในใจรู้สึกผิดอย่างเหลือล้น

        “ตู้เจวียนเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ข้าจะพาเจ้าไปหาหมอ!”

        สถานที่โสมมเช่นนี้นางไม่อยากอยู่ต่อแม้เสี้ยวชั่วยาม ตนประมาทศัตรูเกินไปนางจะไม่ยี่หระอะไรทั้งสิ้นก็ได้ นางถึงขนาดที่ไม่กลัวความตายด้วยซ้ำแต่หากคนใกล้ตัวต้องพลอยรับเคราะห์กรรมเพราะเรื่องนี้ ไป๋เซียงจู๋ไม่ยอมเป็นอันขาดชาตินี้ นางจะไม่ยอมให้คนรอบข้างได้รับอันตรายแม้เพียงปลายผมอีก

        “แค่กๆ คุณหนูตู้เจวียนไม่เป็นไรเจ้าค่ะ…” ตู้เจวียนไอโขลกๆ ไม่กี่ทีลิ่มเลือดในปากก็พุ่งออกมาเปื้อนไป๋เซียงจู๋ “คุณหนู ขออภัยเจ้าค่ะ…”

        ไป๋เซียงจู๋ส่ายหน้าด้วยน้ำตารื้นหันหลังให้ตู้เจวียนและยื่นมือออกไปให้นางขึ้นมา “เจ้าอย่าเพิ่งพูดเลยข้าจะพาเจ้ากลับไป หมอรักษาเจ้าได้แน่”

        เมื่อเห็นว่าไป๋เซียงจู๋จะแบกตนจริงๆตู้เจวียนตื่นเต้นยิ่งนัก แต่น้ำตาเจ้ากรรมดันเอ่อล้นเพราะตื้นตันใจเหลือเกิน

        “คุณหนูคุณหนูจะทำแบบนี้ได้อย่างไร…”

        มีแต่บ่าวปรนนิบัติเจ้านายมีที่ไหนให้เจ้านายแบกบ่าวแทน

        “ไม่ต้องพูดแล้วถ้ายังเห็นข้าเป็นคุณหนูของเจ้าก็รีบขึ้นมาเสีย ข้าจะพาเจ้าไปหาหมอในอนาคตข้ายังต้องการคนคอยรับใช้นะ”ไป๋เซียงจู๋ยังคงไม่เข้าใจว่าควรพูดจานุ่มนวลอย่างไรแม้จะใช้ชีวิตมาสองชาติฉะนั้นก็จำต้องพูดเช่นนี้

        ตู้เจวียนเห็นไป๋เซียงจู๋ยืนกรานจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเกาะแผ่นหลังของไป๋เซียงจู๋น้ำตาร่วงเผาะๆ นางคิดว่าแค่ได้ติดตามเจ้านายเช่นนี้ ต่อให้ต้องตายนางก็ยินยอมพร้อมใจ

        ไป๋เซียงจู๋รับรู้ความรู้สึกของตู้เจวียนโดยที่ไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรทั้งนั้นทว่าหลังแบกนางไปได้ไม่ไกล จู่ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงแหลมเล็กเย้ยหยันดังขึ้น “นั่นคือผู้ใด แบกข้ารับใช้ไว้บนหลังไม่ต่ำเสียยิ่งกว่าข้ารับใช้หรือ”

        “องค์หญิงทรงยังไม่ทราบเพคะนี่ก็คือคุณหนูใหญ่ไป๋ที่ทำให้ทุกคนตื่นตาตื่นใจกันในวันนี้ ไป๋เซียงจู๋”มู่จื่อรั่วที่ติดตามนางตอบด้วยน้ำเสียงน่าขนลุกพิกลทันควัน

        เมื่อตู้เจวียนได้ยินดังนั้นก็พยายามดิ้นเพื่อจะลงไป๋เซียงจู๋จึงต้องปล่อยนางลงก่อนเพราะนางเห็นว่าผู้มาเยือนคือองค์หญิงแห่งแคว้นเยียน เยียนหยวนจิ่น

        ถึงบอกว่าเป็นองค์หญิงอันที่จริงก็แค่ตามเยียนหยวนเช่อพี่ชายนางมาเป็นตัวประกันเท่านั้น

        โดยปกติตัวประกันไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายนักทว่าสองปีมานี้แคว้นเยียนมีกำลังพลที่แข็งแกร่งทำให้ฮ่องเต้เหยียนตี้เกิดหวั่นวิตกจึงยกเลิกสถานะตัวประกันให้พี่ชายน้องสาวคู่นี้ยิ่งไปกว่านั้นเยียนหยวนเช่อก็ได้กลับแคว้นเยียนแล้ว อีกไม่นานจะมารับองค์หญิงเยียนหยวนจิ่น

        เยียนหยวนจิ่นผู้นี้ถือว่าตนเป็นองค์หญิงไม่เห็นใครอยู่ในสายตาทั้งนั้น ปัจจุบันนางยังพำนักที่ตำหนักอวี้หลิงด้วยว่ากันว่าเข้ากับเสียนกุ้ยเฟยและมู่จื่อรั่วได้ดี สนิทสนมกันเป็นอย่างยิ่ง

        ไป๋เซียงจู๋ยกยิ้มพรายน่าสนุกนี่ ไม่มีเสียนกุ้ยเฟยถือหางแล้ว บัดนี้ก็พาองค์หญิงมาข่มเหงตนแทนงั้นหรือ

        “เจ้าพักสักเดี๋ยวนะอย่าขยับ” ไป๋เซียงจู๋กำชับด้วยความเป็นห่วง

        นางเงยหน้าขึ้นช้าๆแววตาเย็นชามองไปยังทั้งสองที่กำลังเยื้องกรายมา เสียงทุ้มยอกย้อนกลับ “หม่อมฉันเชื่อว่าตนเองจิตใจประเสริฐกว่าพวกสตรีสูงศักดิ์ที่ว่าคนอื่นชั้นต่ำอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันมิเช่นนั้นจะกล่าววาจาสกปรกทั้งที่ฐานะสูงส่งได้อย่างไร ช่างเป็นมลทินแก่ธรรมเนียมของวังหลวงแห่งนี้หรือจะบอกว่าแคว้นเยียนไม่ยึดถือในมารยาทเท่าต้าฉี องค์หญิงผู้ทรงเกียรติสามารถอ้าปากว่าคนอื่นชั้นต่ำพร่ำเพื่อได้ การอบรมเช่นนี้ช่างน่าพิสมัยเสียจริง!” 

        ในถ้อยคำของไป๋เซียงจู๋ได้ยกย่องฮ่องเต้องค์ปัจจุบันอีกนัยหนึ่งคือการหยามพฤติกรรมอันไม่เหมาะสมขององค์หญิงแคว้นเยียนผู้นี้ ทั้งที่ไร้คำหยาบคายทว่าทิ่มแทงองค์หญิงหยวนจิ่นผู้นี้ทุกคำ

        เยียนหยวนจิ่นโกรธจนหน้าเขียวในบัดดลนางก้าวเข้ามาและเงื้อมือเพื่อจะตบหน้าไป๋เซียงจู๋ “นางขี้ข้าชั้นต่ำบังอาจด่าข้าไร้การอบรมรึ ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”

        วันวานอันขื่นขมเหล่านั้นยังกระจ่างชัดอยู่ในหัวหยวนจิ่นต้องเผชิญความยากลำบากมากมายกว่าจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายไม่กี่วันเจ้าตัวมิได้มีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นโดยสิ้นเชิงกลับกลายเป็นว่าต้องการอยู่เหนือคนอื่น ให้ทุกคนยอมจำนนต่อนางโอนอ่อนผ่อนตามให้นาง นางทนเห็นใครดีกว่าตนไม่ได้

        ไป๋เซียงจู๋รับฝ่ามืออย่างไม่เกรงใจแม้แต่นิดเดียวนัยน์ตาเย็นเยือกดุจน้ำแข็ง “หม่อมฉันไม่ทราบว่าเคยด่าองค์หญิงเมื่อไรองค์หญิงโปรดชี้แนะด้วย หรือว่าองค์หญิงยอมรับไว้เองเช่นนั้นหม่อมฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดเพคะ”

        หยวนจิ่นโกรธจนตัวสั่นแต่กลับโต้ตอบไม่ได้ มิเช่นนั้นก็เป็นการยอมรับว่าตนไม่ได้รับการสั่งสอนความเกลียดชังแตกหน่อในจิตใจ ทันใดนั้น นางหรี่ตาลงอย่างมีเลศนัย หัวเราะเยาะเย้ยแล้วแผดเสียงร้องดังสนั่น “ใครก็ได้! หญิงคนนี้บังอาจทำร้ายข้า นางล่วงเกินข้า!”

        แววตาของไป๋เซียงจู๋เปลี่ยนหยวนจิ่นจะทำอะไร

        หยวนจิ่นไม่เพียงแต่ไม่ขอร้องให้ไป๋เซียงจู๋ปล่อยข้อมือนางกลับยังแกล้งคว้านางเอาไว้แน่น จากนั้นก็พูดกับมู่จื่อรั่วที่อยู่ข้างๆ ตน“ท่านพี่จื่อรั่ว ผู้หญิงคนนี้กล้าลงมือทำร้ายข้าข้าจะลากนางไปหน้าบัลลังก์เดี๋ยวนี้ ขอให้ฝ่าบาทประทานโทษตายแก่นาง!”

        ไป๋เซียงจู๋เห็นหยวนจิ่นใส่ร้ายคนอย่างไม่มีมูลก็แสยะยิ้ม“องค์หญิงหมายความว่าอะไรเพคะ หม่อมฉันเคยตบตีทำร้ายองค์หญิงด้วยหรือ”

        “เคยสิเมื่อครู่นี้นี่เอง ท่านพี่จื่อรั่วเป็นพยานได้ อีกอย่างหนึ่งเมื่อข้าบอกว่าเจ้าทำ มันก็จะเป็นไปดังนั้น ตอนนี้หากเจ้าไม่อยากเป็นคนทำก็คุกเข่าคำนับแทบพื้นหนึ่งพันครั้ง และพูดว่าเจ้าคือคนชั้นต่ำอีกหนึ่งร้อยรอบ!บางทีข้าอาจอารมณ์ดีไว้ชีวิตไร้ค่าของเจ้า!” เยียนหยวนจิ่นทำจองหองขณะนี้ที่นี่ไม่มีคนอื่นแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นมู่จื่อรั่วจะเข้าข้างนางอย่างแน่นอนคราวนี้ไป๋เซียงจู๋จำใจต้องฝืนทนเท่านั้น

เชิงอรรถ

[1]裙下之臣 บ่าวใต้กระโปรง หมายถึง ผู้ชายที่เป็นทาสเสน่ห์ของผู้หญิงยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไข