หยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์

ภายในดินแดนที่แบ่งครึ่งออกเป็นสีขาวและสีแดงอีกด้านหนาวเหน็บอยู่ตลอดทั้งปีส่วนอีกฟากร้อนระอุ ภายในระหว่างสองดินแดนอุโมงค์มิติปรากฏชายหนุ่มที่หล่อเหลาสวมชุดสีขาวเดินออกมาจากอุโมงค์มิติชายหนุ่มคนนี้ก็คือหยางจื่อ

หยางจื่อที่ออกมาจากอุโมงค์มิติรู้สึกหนาวและร้อนในเวลาเดียวกันหยางจื่อโคจรพลังปราณเพื่อบรรเทาอากาศที่แปรปรวนนี้ก่อนที่จะเริ่มสำรวจพื้นที่รอบ ๆ

"ดินแดนนี้ชื่อเปลวเพลิงเหมันต์แสดงว่าข้าอยู่ระหว่างชายแดนของทั้งสองงั้นข้าควรจะเริ่มหาข้อมูลจากดินแดนเหมันต์ก่อนก็เเล้วกัน" หยางจื่อกล่าว

หยางจื่อค่อยๆเดินเข้าไปในอนาเขตของดินแดนเหมันต์อย่างช้าๆตามทางหยางจื่อพบเจอสัตว์อสูรระดับนักบุญและราชันสวรรค์บางตัวทำให้หยางจื่อได้เก็ยตุนเนื้อของสัตว์อสูรไว้กินตามทาง

หยางจื่อใช้เวลาหนึ่งวันในการเดินลงจากหุบเขาหยางจื่อเริ่มคุ้นชินกับสภาพแวดล้อมของที่นี่ทีละน้อย ไม่นานหยางจื่อกมาถึงตีนเขาและพบเข้ากับหมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่ง หยางจื่อรู้สึกยินดีอย่างยิ่ง หยางจื่อรีบเดินเข้าไปในหมู่บ้านในทันที

หยางจื่อใช้จิตสัมผัสตรวจสอบผู้คนในหมู่บ้านพบว่าคนในหมู่บ้านนี้ล้วนอ่อนแอส่วนคนที่แข็งแกร่งที่สุดคือชายชราที่อยู่ในส่วนลึกของหมู่บ้านมีพลังอยู่ปราณนักบุญขั้นที่1 ส่วนคนอื่น ๆก็อยู่ปราณจักรพรรดิและปราณราชัน

หยางจื่อค่อยๆเดินเข้าไปในหมู่บ้านก่อนที่จะเดินไปหาชายชราคนนึง

"ท่านผู้อาวุโส ข้าขอถามท่านได้หรือไม่ ว่าที่แห่งนี้คือที่ใหนงั้นรึ"หยางจื่อกล่าว

"หืมเจ้าหนุ่ม เจ้าไม่ใช่คนของที่แห่งนี้อย่างงั้นรึ "ชายชรากล่าวด้วยความแหลกใจ

"ใช่เเล้ว ตัวข้ามาดินแดนอันห่างใกลและมาถึงที่แห่งนี้โดยบังเอิญ"หยางจื่อกล่าว

"อย่างงี้นี่เองมิน่าบนตัวเจ้าไม่มีกลิ่นอายของผู้ฝึกฝนธาตุเหมันต์อยู่"ชายชรากล่าว

"หมู่บ้านแห่งนี้อยู่ติดระหว่างชายดินของดินแดนเหมันต์และดินแดนเปลวเพลิงทั้งสองดินแดนนั้นเป็นศัตรูกันมานานเเล้วและมักจะต่อสู้กันเป็นประจำขุมกำลังของทั้งสองดินแดนต่างก็ตั้งอยู่ตรกลางของดินแดนของตน ภายดินแดนเหมันต์ศักดิ์สิทธิ์ถูกปกครองโดยราชวงศ์เหมันต์ซึ่งมีจักรพรรดินีเสวี่ยหลิงหลงเป็นผู้นำ ถ้าหากเจ้าต้องการไปยังเมืองหลวงของดินแดนเหมันต์เจ้าควรจะเดินทางไปยังทิศตะวันออกใช้เวลาสัก 1 เดือนเจ้าก็น่าจะถึง" ชายชรากล่าว

"ขอบคุณมากผู้อาวุโสสำหรับข้อมูลแล้วพวกท่านที่อยู่ตรงชายแดนของทั้งสองจะไม่เป็นอะไรงั้นรึ" หยางจื่อกล่าวถาม

"พูดถึงเรื่องนี้ ข้าพึ่งเสียบุตรทั้งสองไป บุตรชายของข้าถูกทหารของดินแดนเปลวเพลิงฆ่าตายส่วนบุตรสาวของข้าก็ถูกพวกมันจับตัวไปเป็นทาส พวกข้าเป็นเพียงหมู่บ้านเล็ก ๆจึงไม่สามารถต่อกรกับคนพวกนั้นได้และหมู่บ้านข้าก็ห่างใกลจากเมืองหลวงทำให้ท่านจักรพรรดินีไม่สามารถส่งคนมาช่วยได้ทัน"ชายชรากล่าวด้วยความเศร้า

หยางจื่ออดไม่ได้ที่จะเห็นใจชายชราการที่ต้องสูญเสียบุตรทั้งสองไปทำให้ชายชราหัวใจแตกสลายและมีชีวิตอยู่ด้วยความโศกเศร้าหยางจื่อได้หยิบสมุนไพรบางชิดออกมาและยื่นให้ชายชรา

"สมุนไพรนี้จะช่วยให้ท่านทะลวงระดับได้ในตอนนี้ท่านอยู่ปราณจักรพรรดิขั้นที่ 2 แต่ถ้ากินสมุนไพรนี้ท่านจะสามารถอยู่ปราณจักรพรรดิขั้นที่3 ในทันที" หยางจื่อกล่าว

ชายชรารู้สึกแปลกใจที่หยางจื่อให้สมุนไพรล้ำค่ากับตนแต่จากสายตาของหยางจื่อเเล้วสมุนไพรชนิดนี้ไม่ค่อยมีประโยชน์ต่อตน

ในขณะที่หยางจื่อกำลังจะออกเดินทางไปยังเมืองหลวงของดินแดนเหมันต์ก็มีเสียงของชายวัยกลางคนตะโกนดังลั่น

"พวกทหารของดินแดนเปลวเพลิงมาอีกเเล้ว รีบพาเหล่าเด็ก ๆขึ้นเขาและไปซ่อนตัวในถ้ำซะเร็วเข้า" ชายวัยกลางคนกล่าว

ไม่นานผู้คนในหมู่บ้านนี้ก็เริ่มแตกตื่นและพาเหล่าเด็กเล็กและหญิงสาวมุ่งหน้าไปยังภูเขาเพื่อหาที่ซ่อนตัวส่วนชายชราที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านก็ปรากฏตัวออกจากส่วนลึกของหมู่บ้านและรีบรวบรวมกำลังคนในหมู่บ้านในทันที

"รีบขอความช่วยเหลือจากเมืองหลวงซะต่อกองกำลังของท่านจักรพรรดินีต้องมาช่วยพวกเราแน่" หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว

ชายวัยกลางคนพยักหน้าและรีบเขียนจดหมายก่อนที่จะนำมันไปไว้ที่หลังของนกกระจอกสายฟ้าซึ่งเป็นสัตว์อสูรที่บินได้รวดเร็วอย่างยิ่งไม่นานนกกระจอกสายฟ้าก็บินหายลับไปจากสายตาของคนในหมู่บ้าน

หยางจื่อที่ยืนอยู่ข้างชายชราค่อนข้างกังวลกลัวว่าคนที่แข็งแกร่งของดินแดนเปลวเพลิงจะปรากฏตัว

"เจ้าหนุ่มเจ้ารีบหนีไปซะ เจ้ายังหนุ่มยังแน่นยังไม่ควรจะต้องมาตายในสถานณ์ที่แห่งนี้"ชายชรากล่าว

"ผู้อาวุโสข้าขอถามท่านได้หรือไม่บุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดของกลุ่มที่มาบุกลุกหมู่บ้านของท่านอยู่ระดับใด"หยางจื่อกล่าว

"จากครั้งล่าสุดที่พวกมันมาพวกมันส่งนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มคือปราณราชันสวรรค์"ชายชรากล่าวด้วยความหวาดกลัว

"อย่างงั้นรึ ถ้าอย่างงั้นข้าอาจจะสามารถช่วยหมู่บ้านของท่านได้"หยางจื่อกล่าว

"นี่เจ้าพูดเรื่องจริงรึ เจ้าไม่ได้หลอกข้าแน่นะ"ชายชรากล่าวและเริ่มมีความหวังปรากฏที่แววตา

"ถ้าหากศัตรูมีพลังไม่เกินจักรพรรดิสวรรค์ขั้นที่ 1 ข้าก็สามารถสังหารพวกมันได้"หยางจื่อกล่าว

"จักรพรรดิสวรรค์งั้นรึ นี่เจ้า....."

ชายชรากล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้นในหมู่บ้านนี้บุคคลที่อยู่ปราณราชันสวรรค์ถือว่าเป็นตัวตนที่ไม่สามารถเอื้อมถึงส่วนปราณจักรพรรดิสวรรค์ในชีวิตของพวกเขายังไม่เคยได้พบ

ไม่นานชายชราก็พาหยางจื่อเดินเข้าไปหาหัวหน้าผู้บ้านหัวหน้าหมู่บ้านได้ยินคำกล่าวของชายชราก็ทำให้หัวหน้าหมู่บ้านรู้สึกตกตะลึงและดีใจเป็นอย่างมาก

"พ่อหนุ่มถ้าหากเจ้าสามารถจัดการเจ้าพวกนั้นได้ ชายชราอย่างข้าจะจดจำบุญคุณนี้จนขึ้นใจ"หัวหน้าหมู่บ้านกล่าว

"ท่านหัวหน้าผู้บ้านกล่าวเกินไปข้าก็แค่อยากจะตอบแทนผู้อาวุโสที่ช่วยบอกหบายๆเรื่องให้แก่ข้าและข้าเองก็ไม่ค่อยชอบวิธีการของดินแดนเปลวเพลิงสักเท่าไหร่การที่พวกมันเอาแต่รังแกกลุ่มคนที่อ่อนแอกว่าแสดงให้เห็นว่าพวกมันคือกลุ่มคนที่ขี้ขลาด"หยางจื่อกล่าวอย่างเย็นชา

จิตสังหารของหยางจื่อเผยให้เห็นในดวงตาเเรงกดดันอันน่าหวาดกลัวทำให้กลุ่มชายชราและหัวหน้าหมู่บ้านต้องสั่นสะท้านส่วนกลุ่มนักรบของดินแดนเปลวเพลิงที่กำลังมุ่งหน้ามาหารู้ไม่ว่ามัจจุราชที่จะนำความตายมาเยือนพวกเขากำลังรอพวกเขาอยู่ที่หมู่บ้าน

-----------------------------------------------------------------------------