ฮาคุโตะ บุตรแห่งอาร์ค

ผม ฮาคุโตะ ครับ ตอนนี้ผมกำลังขุดถนนให้ไปเชื่อมกับอาณาจักรออโดนอส เพื่อให้การคมนาคมขนส่งสิ่งของเป็นไปด้วยความราบลื่นโดยผมมีเพื่อนของผม ชื่อ คิมิสุเกะ มาช่วยก่อสร้างทางถนนนี้ ผมละมีความสุขจริงๆ ที่ผมเลือกที่จะไม่เรียนต่อ ถึงผมจะมีความสามารถทางด้านเวทย์มนต์ ระดับยอดเยี่ยม ก็ตาม ส่วนคิมิสุเกะนั้น ก็ติดสอยห้อยตามผมมา เขาเป็นนักดาบมีฝีมือ แต่หลังจากโรงทอผ้าของเขาเจ๊งและโดนลูกน้อง หยาม ว่า " งานก็ทำไม่เป็นโกรธก็ไม่กล้าไล่ " เขาจึงตัดสินใจเลิกทำงาน มาก่อสร้างถนนกับผมดีกว่า มันเป็นเรื่องจริงเมื่อ1ปีก่อน ที่ว่า งานเขาก็ทำไม่เป็น โกรธก็ไม่กล้าไล่ หุหุ เลยมาเริ่มฝึกปรือฝีมือตั้งแต่1 ใหม่กับผม การขุดถนนมันเป็นงานที่มีความสุขไปอีกแบบนะ ผมว่า
ตั้งแต่ ราชินีไอกะ ขึ้นครองราชย์ เป็นราชินีของอาณาจักรออโดนอส สถานการณ์บ้านเมืองก็ดีขึ้น พวกเราที่เคยรบราวีกันก็เลิกรบกัน หันมาทำการค้ากัน โดยทางอาณาจักรโปปุรอน จะสร้างถนนจากเมือง อาร์คัส ตัดไปจนถึงเมืองหลวง ฟัมมิส ของ อาณาจักร ออโดนอส เดี๋ยวนี้ หลังจากการรวมตัวของเมืองต่างๆ ในละแวกนี้ก็ได้กำเนิดอาณาจักรโปปุรอน ขึ้นมาภายในเวลา 20ปี โดยมีเมือง อาร์คัสเป็นเมืองหลวง บ้านเมืองก็เลยเจริญขึ้น กว่าเก่าก่อน โดยมีพ่อผมเป็นผู้บัญชาการทหาร พ่อผมคือ ผู้บัญชาการทหาร แห่งเมือง อาร์คัส มีนามว่า อาร์ค ส่วนแม่ผมเป็นหัวหน้าจอมเวทย์วังหลวง มีนามว่า นิโอะ
" นี่ นายได้ข่าวทหารยกไปทลายรัง พวกก็อบลินมะ " คิมิสุเกะพูดกับผม
" ไม่เลย " ผมก้มหน้าก้มตาตัดถนนต่อไป ผมเป็นคนรักถนน เพราะมันเป็นสิ่งที่อยู่รอบตัวเราทำให้เราไม่รู้ค่าว่ามันเป็นการตกผลึกของอารยธรรม กว่ามนุษย์จะรู้วิธีการสร้างถนนจะต้องผ่านร้อนผ่านหนาวมาไม่รู้กี่ร้อยปี การทำถนนโดยใช้เวทย์มนต์ และส่วนผสมต่างๆ
ขณะที่ผมกำลังเหม่อมองถนนที่กำลังตัดอยู่นั้น คิมิสุเกะก็พูดต่อ
" เฮ้ ฮาคุโตะ ที่ๆพวกทหารไปทลายรังก็อบลินมันอยู่ใกล้ๆนี่เองนะ เราจะไม่ซวยไปด้วยเหรอถ้าหาก พวกก็อบลินหนีมาทางนี้ " คิมิสุเกะทำหน้าตื่นตกใจที่พูดปับ ก็เห็นกลุ่มก็อบลินกลุ่มหนึ่งกำลังหนีมาทางนี้
" พวกมันต้องหนี พวกทหารมาแน่เลย " คิมิสุเกะ หยิบดาบขึ้นมา
หัวหน้าคนงาน ตีกระดิ่งเตือนภัย 
เกร้งๆ เกร้งๆ
นี่เพิ่งตัดถนนได้แค่ครึ่งเดียวเองนะ เจ้าพวกก็อบลิน บังอาจมาทำให้งานก่อสร้างต้องชะงักงัน ผมละมือจากจอบขุดดิน และเริ่มร่ายเวทย์ สายฟ้า ไลเทิร์นนิ่ง ที่คุณแม่นิโอะ สอนให้
" พวกนาย ไม่หนีกันเหรอไง นั่นมันพวกก็อบลินนะ ต้องปล่อยให้พวกทหารมาจัดการจิ " คนงานคนนึงเป็นห่วงพวกเราที่ไม่ยอมหนี
" พวกนาย เชิญหนีไปก่อนเลย ฉันเป็นถึงลูกของผู้บัญชาการ อาร์คนะ จะให้หนีก็อบลินได้ไง " ผม แหกปากพูด
คนงานคนนั้นก็วิ่งหนีไป ก่อนจะกล่าวว่า " พวกนายถ่วงเวลาไว้ก่อนนะ เดี๋ยวชั้นไปตามทหารมาช่วย"
แต่ทว่าเขาดันวิ่งหนีไปคนละด้านกับทางที่มีค่ายทหารอยู่ *-*
ผมกับคิมิสุเกะ หันไปสนใจก็อบลินที่วิ่งหนีมาทางนี้ ดูเหมือนพวกก็อบลินก็สังเกตุเห็นผมเหมือนกัน พวกมันหยิบอาวุธขึ้นมา ผมหลบอยู่ข้างหลัง คิมิสุเกะ และเตรียมร่ายเวทย์ ในขณะที่ คิมิสุเกะ ก็ชักดาบขึ้นมา ร่ายรำกระบวนท่าต่างๆเท่าที่นึกออกเข้าฟันใส่พวกก็อบลิน
พวกก็อบลินพากันตกใจ ที่อยู่ๆ คิมิสุเกะ ก็รำดาบเข้ามาในกลุ่มของพวกมัน เป็นการดึงความสนใจที่ดีมาก ผมร่ายเวทย์สายฟ้า สำเร็จแล้ว " ไลเทิร์นนิ่ง " ผมยิงเวทย์ ใส่พวกก็อบลินแบบเรียงตัว ดูเหมือนพวกเรากำลังได้เปรียบพวกก็อบลิน
ทว่า......
อยู่ๆ ก็มีฮ็อบก็อบลินตัวใหญ่บึกบึนตัวหนึ่งโยน ค้อนยักษ์เข้าใส่พวกเรา
" เฮ้ย นั่นมันตัวอะไรนะ!!!"
คิมิสุเกะ กับผมกำลังแตกตื่นที่อยู่ๆ ก็มีฮ็อบก็อบลินยักษ์ บึกบึน เข้าร่วมต่อสู้ร่วมกับกลุ่มของก็อบลิน ท่าทางพวกเราแย่แน่ มันเหวี่ยงค้อนไปมา ผมกับคิมิสุเกะ ทำได้แค่หลบ แต่ผมเหลือบไปเห็นยางมะตอยเดือด ที่เตรียมมาทำถนน หลังจากที่เราตัดถนนตรงนี้เสร็จ
" เอาล่ะ ฟังนะ คิมิสุเกะ นายต้องถ่วงเวลาให้ชั้นไว้ เดี๋ยวดีเอง" คิมิสุเกะพยักหน้าตามที่ผมบอก เขาเข้าไปฟันใส่ ฮ็อบก็อบลิน แต่ทำได้แค่รอยขีดข่วนเท่านั้น พวกเราถอยมาเรื่อยๆ จนมาถึง จุดเส้นสีแดง
" ฮะฮะฮะ เจ้าฮ็อบก็อบลิน นี่มันผ่านเส้นเหลืองมาแล้วนะ " ผมร่ายเวทย์ไฟเยอร์บอล ไปที่ฐานของถังใส่ยางมะตอยเดือด ฮ็อบก็อบลินทำหน้าตกใจ ที่อยู่ๆถังยางมะตอยเดือดก็หล่นลงมา พร้อมกับปูน และซีเมนต์ ที่กำลังเตรียมผสมลงไปในยางมะตอย ถึงแม้ว่ายังไม่ทันได้ร่ายเวทย์มนต์ให้วัตถุดิบเหล่านั้นรวมตัวกันก็ตาม น้ำยางมะตอยราดลงตัวมันอย่างจัง
" อาคคคคค เจ้าพวกมนุษย์ " มันครางก่อนจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของคอนกรีตนั้น
"ฮาคุโตะ เราทำได้ " คิมิสุเกะพูดอย่างดีใจ
*...*
ผมทำหน้าเอ๋อไปซักพักที่งานมันง่ายอย่างนี้ พวกก็อบลินที่เห็นต่างพากันวิ่งหนีไป สงสัยจะกลัวฝีมือเรา 5555+
ฮ็อบก็อบลิน ที่ตัวแข็งไปกับถนน เพราะโดนราดยางมะตอยเดือด ทำให้พวกผมต้องลำบาก ลากมันออกมา จากถนน โดยใช้อุปกรณ์สกัดหินช่วย
" เฮ้ คิมิสุเกะมาช่วยชั้นที " ผมร้องเรียกคิมิสุเกะ ให้มาช่วยลากฮ็อบก็อบลินที่แข็งเป็นหิน
คิมิสุเกะกับผมลงมือช่วยกันลากมันออกมา วางไว้ข้างทาง และเริ่ม ผสมปูนซีเมนต์ใหม่ เพื่อเริ่มงาน ปูถนนต่อ
ซักพักพวกทหารก็มา พวกเขาเห็นรูปปั้นฮ็อบก็อบลินแล้ว พากันอุทาน ว่าทำไมพวกเราไม่รอทหารมาจัดการ กลับจัดการกันเอง มันอันตรายมากนะ ฮ็อบก็อบลินอาจเล่นงาน พวกเราจนถึงตาย คราวหลังให้หนี ไปขอความช่วยเหลือจากทหารก่อน เพราะมันไม่ใช่หน้าที่ของประชาชน ที่จะมาสู้กับก็อบลิน
วันนั้นทั้งวัน ผมถูกทหารบ่น และเชิญมาสอบปากคำอย่างเอาเป็นเอาตาย ดีทีว่า ผู้พันที่คุมทหารมา คือ คุณเรโน เพื่อนที่ทำงานของพ่อ เรื่องจึงจบลงไปได้ด้วยดี แต่ถูกเตือนว่าทีหลังอย่าทำอีก
ผมกลับมาบ้าน เจอคุณพ่อ อาร์ค กับคุณแม่นิโอะ ดุทั้งคืนเลย
ตอนเช้าวันต่อมา
" ลูกจ๊ะ อย่าเพิ่งซนสิ " คุณแม่นิโอะ วิ่งไล่ อากาเนะ น้องสาวของผม เธอเป็นน้องสาวคนสุดท้อง แต่เป็น จอมเวทย์ ที่ธรรมชาติเกื้อหนุนนะ เธอสามารถใช้พลังเวทย์ได้ตั้งแต่ 3 ขวบ ตอนนี้เธอ 6 ขวบแล้ว
" ลูกจ๊ะ ไปตามคุณพ่อ อาร์คมาที " คุณแม่นิโอะ ไล่จับตัวน้องอากาเนะที่ใช้เวทย์บิน บินเล่นอยู่ น้องอากาเนะตกใจ จนเผลอใช้เวทย์มนต์ ทำให้ คุณแม่นิโอะลอยขึ้น คุณแม่นิโอะลอยจนหัวไปชนเพดาน
โป้ก คุณแม่นิโอะ หัวกระแทก ทำให้อากาเนะ ตกใจอีกครั้งรีบคลายมนต์ทันที และแล้วคุณแม่นิโอะก็ ตกลงมาหน้ากระแทกกับพื้น ผมรีบเข้าไปช่วยคุณแม่นิโอะ พยุงคุณแม่ลุกขึ้น และไล่จับน้องอากาเนะ และในขณะนั้นเอง
" อ้าว ฮาคุโตะ มาหาพ่อรึ " อาร์คเรียกฮาคุโตะ ด้วยความรัก เมื่อเห็นลูกชายเดินมาตามตน หลังจากจับน้องอากาเนะ ที่บินลงมาแล้ว
     คุณพ่อ อาร์ค ตอนนี้ เป็นผู้บัญชาการ อาร์คไปแล้ว หลังจากเมือง อาร์คัส ได้ถูกก่อตั้งขึ้นเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโปปุรอน
" ครับ คุณพ่อ วันนี้เป็นวันที่พี่มิริน จะกลับบ้าน คุณแม่ให้มาบอกคุณพ่อ "
" ฮะ ฮะ ฮะ มิริน นะเหรอจะกลับมาแล้ว ลูกจะไปรับพี่เขากับพ่อไหม"
" ไป ครับพ่อ " 
" เอ่อ ท่านผู้บัญชาการครับ วันนี้มีปฐมนิเทศน์ ทหารใหม่นะครับ " ผู้พันอัล กับผู้พันเรโน นายทหารคนสนิทของอาร์คทั้งสอง เข้ามารายงาน 
" เอ้า ชั้นลืมไปเลย ขอบใจพวกเธอมากนะ " ผู้บัญชาการอาร์ค ขอบใจผู้พันทั้งสอง
" ขอโทษ ด้วยนะ ฮาคุโตะที่พ่อไปรับพี่เขากับลูกไม่ได้ " 
" ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมกับแม่ไปรับกันเองครับ "
คุณแม่นิโอะ เข้ามาจัดเสื้อให้คุณพ่ออาร์ค
" คุณค่ะ ปกเสื้อยังยับอยู่เลย " คุณแม่นิโอะ จัดปกเสื้อให้กับคุณพ่ออาร์ค
" ขอบใจมากนะ นิโอะ "
" คุณพ่อ กลับมาไวๆนะ " น้องอากาเนะ พูดตะกุกตะกัก แต่ก็ยังพยายามพูดส่งคุณพ่อ อาร์ค
หลังจากนั้นคุณพ่อ อาร์คก็ ได้เดินทางไป ปฐมนิเทศน์ ทหารใหม่ กับ ผู้พัน อัล และผู้พันเรโน
ผมกับคุณแม่นิโอะ และอากาเนะก็ได้เดินทางไปรับตัวพี่มิริน ที่กำลังจะกลับมาบ้าน
ปรู๊น ปรู๊น รถไฟเวทย์มนต์ ที่ทำงานด้วยพลังงานเวทย์มนต์ ก็วิ่งลงมาจอดที่ชานชะลา พวกเราทั้งสามคนยืนรอพี่มิริน อยู่ตรงชานชะลานั้น 
พวกเรากำลังมองหาพี่มิริน พี่มิริน เป็นอาจารย์เวทย์มนต์ ตั้งแต่อายุ 20 ปี นั่นเป็นเรื่องที่ครอบครัวเราปลื้มมาก
" เอ๊ะ นั่นไง พี่มิริน พี่มิรินนนนนนน" น้องอากาเนะ ชี้โบ้ชี้เบ้
หลังจากรถไฟหยุดลง พี่มิริน ก็ก้าวเดินลงมาเป็นคนแรกของขบวน เธออยู่ในชุดงามสง่า
" อ้าวคุณพ่อ อาร์ค ไม่มาด้วยเหรอ พี่รึอุตส่าห์ นึกว่าคุณพ่อ จะมารับ " พี่มิริน ทำหน้ามุ่ย
" พอดี คุณพ่อ อาร์ค ติดงานนะครับ " ผมตอบ 
" อ้าว ฮาคุโตะ น้องรักกกกกกกก ของพี่ " พี่มิริน เดินเข้ามาสวมกอดผม
และแล้วก็มีผู้หญิงหน้าตาสวยงาม ลงมายืนอยู่ข้างๆพี่มิริน
พี่มิริน หันมาพร้อมกับแนะนำเพื่อนให้รู้จัก
" นี่ คาโอริ จ๊ะ เพื่อนของพี่เอง "
ตั้งแต่หัวจรดเท้า ต้องบอกว่าสาวงาม งามง้ามงาม*-*
" สวัสดี เอ๋นี่มิรินจะไม่แนะนำน้องๆให้รู้จักหน่อยเหรอ " ึพี่คาโอริ พูดถามพี่มิรินด้วยความอยากรู้อยากเห็น
" นี่น้องชายชั้น ชื่อ ฮาคุโตะ ส่วนน้องสาววันนี้เพิ่งอายุ 6 ขวบ ชื่อ อากาเนะจ๊ะ"
" สวัสดีจ๊ะ ฮาคุโตะ คุง กับ อากาเนะจัง"
" สวัสดีครับ พี่คาโอริ"
" สะ....หวัด....ดี ค่ะ " อากาเนะพูดตะกุกตะกัก
" สวัสดีจ๊ะ คาโอริ สินะจ๊ะ ขอบคุณมากที่อุตส่าห์ดูแล มิริน ตอนที่อยู่มหาวิทยาลัย " คุณแม่นิโอะ พูดขอบคุณยกใหญ่
พี่คาโอริ ผงกหัวให้ พร้อมกับ ตอบรับคุณแม่นิโอะ เบาๆ " ไม่เป็นไรค่ะ คุณแม่"
หลังจากนั้น พี่คาโอริ ก็หันมาหาผม แล้วถามว่าผมกำลังเรียนอะไรอยู่ ผมตอบไปตรงๆว่าผมขี้เกียจเรียน ตอนนี้ กำลังฝึกตัดถนนอยู่ ตัดจากเมืองอาร์สไปเชื่อมต่อกับอาณาจักร ออโดนอส
" ตัดถนน ทำไมลูกชายผู้บัญชาการ อาร์ค ถึงต้องไปตัดถนนล่ะ " พี่คาโอริถามด้วยความสงสัย
" นี่มัน ยุคไหนแล้ว เราต้องลืมความแค้น เดิมๆที่มีต่ออาณาจักร ออโดนอส ตอนนี้ พวกเขาเป็นคู่ค้ากับเราแล้ว " ผมพูดด้วยความภาคภูมิใจ ตอนนี้ พระราชาคาโมล สละบัลลังค์ ให้กับองค์หญิงไอกะแล้ว เธอขึ้นเป็น พระราชินี แห่ง ออโดนอส ทำให้ทัศนคติของอาณาจักรออโดนอสที่มีต่อเมืองอาร์คัส เปลี่ยนไป
" ทำถนนสนุกไหมจ๊ะ ฮาคุโตะ " พี่มิริน ถามแทรกขึ้นมา
" สนุกสิ มันเป็นวิทยาการที่ก้าวล้ำหน้านะ ทุกคนปกติไม่รู้ เพราะถนนมีอยู่ทั่วไป รอบตัวเรา ทำให้ไม่รู้สึกแปลกใจ มันทำให้การคมนาคมดีขึ้นเยอะเลยนะ " ผมสาธยายเป็นบทร่ายยาว จนพี่มิริน กับน้องอากาเนะฟังแล้วง่วงนอน แต่พี่คาโอริ กลับฟังอย่างสนอกสนใจ "
" เอาเป็นว่า เรากลับบ้านกันก่อนไหม คาโอริ หนูก็ตามมาด้วยสิจ๊ะวันนี้จะฉลองวันเกิด ให้อากาเนะ เราจะได้ตัดเค้กกินกัน " คุณแม่นิโอะ พาพวกเรา รวมทั้ง พี่คาโอริ กลับมาที่บ้านของพวกเรา
อากาเนะ ลอยตัวบนอากาศ โชวเต้น กลางอากาศ ให้ทุกคนดู พี่มิริน หัวเราะอย่างสนุกสนาน แล้วเราก็ตัดเค้กกินกัน หลังจาก แฮปปี้เบิร์ดเดย์ อากาเนะ แล้วผม ก็ถูก คาโอริ ตามมาถามด้วยความสนใจ เธอสนใจให้ผมเล่าเรื่องต่างๆ ในเมือง อาร์คัส แห่งนี้ เพราะเธอ อยู่บ้านนอกมานาน จึงไม่รู้ว่า วิทยาการของ เมืองอาร์คัสแห่งนี้ ไปถึงไหนแล้ว
ตอนนี้ พวกเรากำลังทำส้วม แบบใหม่ โดยมีผู้พันเรโน เป็นคนควบคุม มันเป็นเครื่องสุขภัณฑ์ ที่ต้องมีทุกบ้าน ผมเอาแบบแปลนให้ พี่คาโอริดู ซึ่งผู้พัน เรโน เพิ่งให้ผมตอนเช้าวันนี้ สดๆร้อนๆ
" เอ๋ เป็นแบบนี้นี่เอง "
แล้วพวกเราก็คุยกันทั้งคืน จนลืมนอนไปเลย ผมรู้สึกสนิทกับพี่คาโอริมากขึ้น และมากขึ้น จนเป็นเพื่อนกันในที่สุด