หมื่นวิถีบรรลุเทพ【จบ】

        หลังจากทุกคนเก็บข้าวของและรับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้วผู้คนจากนครเทียนหนานจำนวนไม่น้อยก็มาถึง บางคนก็เป็นคนที่จะมาประจำอยู่ที่นี่บางคนมาจากกลุ่มพันธมิตรร้านค้าและร้านขายยา บางคนก็ทำงานก่อสร้าง นอกจากนี้นครเทียนหนานยังได้ส่งเจ้าเมืองมาด้วยอย่างไรก็ตามด้วยตัวตนของหยางเหล่ย เจ้าเมืองจึงได้กลายเป็นรองเจ้าเมืองส่วนตำแหน่งเจ้าเมืองนั้นก็กำหนดให้เป็นของพ่อเฒ่าแทน

        รองเจ้าเมืองไม่กล่าวอะไรเลยก่อนที่เขาจะมาที่นี่เจ้านครเทียนหนานได้บอกเขาอย่างชัดเจนเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่าหลังจากที่เขามาถึงเมืองจู๋หยวนหากมีข้อผิดพลาดใดๆ เกิดขึ้นต้องชดใช้ด้วยชีวิตของเขา

        หยางเหล่ยยังให้ความสนใจในการสร้างเมืองจู๋หยวนด้วยเช่นกันส่วนรองเจ้าเมืองก็คิดแผนสำหรับเมืองจู๋หยวนไว้สำเร็จแล้วภายใต้แผนของหยางเหล่ยพอหมู่บ้านจู๋หยวนกลายเป็นเมืองจู๋หยวนแล้วมันก็จะใหญ่ขึ้นกว่าเดิมยี่สิบเท่า

        ชิงจียังเน้นย้ำด้วยว่าในระหว่างการก่อสร้างทุกๆ คนไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ประโยชน์จากชาวบ้านในหมู่บ้านจู๋หยวนและที่ดินทั้งหมดจะต้องได้รับการชำระค่าที่ดินแต่ก็ขึ้นอยู่กับความเต็มใจของชาวบ้านด้วยเช่นกัน

        รองเจ้าเมืองรู้ว่าหยางเหล่ยและคนอื่นๆเป็นผู้มีอำนาจมาก เขาจึงเชื่อฟังคำสั่งต่างๆ โดยไม่มีข้อโต้แย้ง

        หลังจากอยู่ในหมู่บ้านจู๋หยวนเป็นเวลาสามวันและเห็นว่าการก่อสร้างดำเนินไปถูกต้องหยางเหล่ยและคนอื่นๆ ก็วางแผนที่จะจากไป อย่างไรแล้วการบ่มเพาะของเยี่ยซางก็ยังเป็นเรื่องสำคัญที่ไม่สามารถล่าช้าได้

        แม้ว่าเขาจะไม่เต็มใจที่จะจากไปแต่เยี่ยซางรู้ว่าตนเองควรต้องกลับ

        เมื่อได้ยินว่าเยี่ยซางและคนอื่นๆกำลังจากไป ท่านอาหนิวก็พาเยี่ยซางและคนอื่นๆ ไปที่บ้านของตนเองซึ่งมีไหสุราวางเรียงรายอยู่ในลานบ้าน“เยี่ยซาง ข้าไม่รู้ว่าครั้งหน้าเจ้าจะกลับมาเมื่อไรแต่ข้ารู้ว่าเจ้าชอบเหล้าต้าซู่มากที่สุด เจ้าสามารถเอาไปมากเท่าที่ขนได้จะเอาไปทั้งหมดเลยก็ย่อมได้”

        “ท่านอาหนิวอย่างนั้นข้าจะไม่เกรงใจแล้วกัน ข้ามีเข็มขัดมิติสำหรับเก็บของด้วย”เยี่ยซางตบเข็มขัดมิติที่เอวของเขา

        “เยี่ยซางเจ้าสามารถเอาไปได้ทุกอย่างเลย ข้ามีความสุขจริงๆ โม่เฉิน เจ้าก็ด้วย”อาหนิวพูดด้วยรอยยิ้ม

        เยี่ยซางไม่เกรงใจอาหนิวอย่างที่ว่าเขาเติมสุราใส่ไหเดิมที่มีอยู่ในมิติและยังเก็บไหสุราใหม่ใส่เข้านับสิบไห

        โม่เฉินเองก็ไม่เกรงใจเช่นกันเขาเก็บเหล้าจำนวนมากเข้าไป แต่เมื่อเห็นท่านอาหนิวไม่สนใจโม่เฉินก็โยนตั๋วทองเข้าไปติดไว้บนผนังในบ้านไม้ไผ่

        เยี่ยซางเห็นเช่นกันแต่แน่นอนว่าเขาแสร้งทำเป็นไม่เห็น เพราะหากเขาเอาเงินทองไปให้ท่านอาหนิวท่านอาจะต้องโกรธจัดหรืออาจจะเบือนหน้าหนีอย่างแน่นอน แต่ถ้าท่านอาหนิวไม่รับเงินโม่เฉินอาจจะรู้สึกแย่ ดังนั้นการทำเช่นนี้จึงเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

        “เยี่ยซางป้าไม่รู้ว่าในอนาคตจะมีโอกาสทำเสื้อผ้าให้เจ้าอีกหรือไม่เสื้อผ้านี้ไม่สวยเท่าเสื้อผ้าของผู้คนในเมือง แต่เป็นผ้าป่านที่สวมใส่สบายเจ้าสามารถสวมชุดสองตัวบนได้ในตอนนี้ส่วนชุดที่อยู่ข้างล่างเจ้าคงสวมได้หลังจากที่เจ้าโตขึ้นนะ”ป้าหลินส่งเสื้อกองหนึ่งให้กับเยี่ยซาง

        “ขอบคุณท่านป้าท่านป้าต้องดูแลสุขภาพด้วยนะ ข้าชอบดื่มซุปไก่ที่ท่านทำข้าเคยดื่มกับเสี่ยวหู่ตอนเด็ก ในอนาคตข้าจะกลับมาดื่มอีก”ดวงตาของเยี่ยซางชื้นขึ้นเล็กน้อย เสี่ยวหู่เป็นลูกชายของป้าหลินในสายตาของท่านป้าหลินแล้ว เยี่ยซางและเสี่ยวหู่ล้วนได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกัน

        “เอาละไม่ใช่ว่าเยี่ยซางจะไม่กลับมา พวกเจ้าส่งเขาจากในหมู่บ้านเถิด เดี๋ยวข้าออกไปส่งเอง”พ่อเฒ่ากู่กล่าว

        ขณะที่ชาวบ้านโบกมือออกไปเยี่ยซางและคนอื่นๆ ก็ออกจากหมู่บ้านจู๋หยวน

        “เยี่ยซางในอนาคตเจ้าต้องพึ่งพาตัวเองแล้ว” หลังจากเดินออกมาส่งเยี่ยซางไม่กี่ลี้พ่อเฒ่าพูดขึ้น

        “แน่นอนข้าจะทำให้ได้ท่านพ่อขอรับ ท่านเก็บตั๋วทองเอาไว้เถิด ครอบครัวของป้าหลินไม่ได้ร่ำรวยแต่ท่านป้าทำเสื้อผ้าให้ข้าหลายชุดแล้วยังมีท่านอาหนิวด้วย ท่านสามารถมอบให้พวกเขาเท่าไรก็ได้นอกจากนี้ท่านอย่าออกไปล่าสัตว์เสียเล่า”เยี่ยซางหยิบตั๋วทองทั้งหมดที่ฉินเอ้าเซวียนมอบให้เขาออกมาและส่งให้พ่อเฒ่ากู่

        “ตกลงไม่ง่ายเลยที่เจ้าจะมีใจเช่นนี้ แน่นอนมันก็ไม่ง่ายสำหรับพวกเขาเช่นกัน”พ่อเฒ่ากู่ไม่ได้ตรวจดูจำนวนตั๋วทองคำ เขาเพียงซุกมันไว้ในเสื้อผ้าของเขาเขารู้ว่าเยี่ยซางไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องเงินอีกต่อไป ดังนั้นจึงไม่ได้พยายามปฏิเสธมันอีกต่อไป

        เยี่ยชางโค้งคำนับให้กับพ่อเฒ่าก่อนที่เขาจะหันหลังกลับไปขึ้นหลังเทียนอวี่ แล้วเดินทางจากไป

        ชิงจีและคนอื่นๆก็ขึ้นหลังชิงเตียวกับอินทรีปีกทองเพื่อตามเยี่ยชางออกไปเช่นกัน

        “สิบสามเจ้าวางใจเถิด! พวกโจรไม่กล้าปรากฏตัวในสถานที่ซึ่งได้รับการคุ้มครองจากหุบเขาโอสถหรอกแล้วที่แห่งนี้ยังเป็นพื้นที่รับผิดชอบของยอดเขาอวิ๋นไห่เมื่อเจ้ากลับไปแล้วก็แวะไปทักทายที่ยอดเขาอวิ๋นไห่เสียหน่อยแล้วกันจะไม่มีปัญหาอะไรอย่างแน่นอน” โม่เฉินกล่าวกับเยี่ยซาง

        “เรื่องนั้นข้าทราบแต่ว่าข้ารู้สึกลังเลเล็กน้อยที่ต้องจากที่ที่ข้าอาศัยอยู่มานานกว่าสิบปีอีกครั้ง”เยี่ยซางกล่าว

        ชิงจีและคนอื่นๆไม่ได้พูดอะไร พวกเขาต่างก็เคยเจอเรื่องแบบนี้

        คราวนี้พวกเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่นครเทียนหนานแต่มุ่งตรงไปยังนครชื่อเหยียนเพียงอย่างเดียว

        เมื่อโม่เฉินได้ยินว่าศิษย์พี่ทั้งสิบคนต่างก็มีศิษย์เขาก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

        “ศิษย์พี่หกถ้าข้าอยู่ที่นั่นแล้วก็ ศิษย์พี่ใหญ่คงไม่สามารถมีลูกศิษย์สองคนได้คราวนี้ข้าพลาดแล้ว”โม่เฉินซึ่งนั่งอยู่บนหลังนกอินทรีทองกล่าวอย่างหดหู่ใจเล็กน้อย

        “ท่านอาจารย์บอกว่ายอดเขาไท่เสวียนของพวกเราจะเริ่มรับศิษย์ใหม่ในปีหน้าเราจะรบกวนให้ท่านอาจารย์ไปอีกครั้ง ถ้าอาจารย์ไม่ไปพวกเราก็จะไปด้วยตัวเอง” หยางเหล่ยกล่าว

        “ข้าเข้าใจแล้วสิบสาม การต่อสู้ของศิษย์ใหม่ในคราวนี้เจ้าต้องพยายามมากขึ้นเพื่อให้ยอดเขาไท่เสวียนของเรารุ่งโรจน์ให้คนอื่นรู้ว่าถึงยอดเขาไท่เสวียนของเราจะไม่เคยลงมือ แต่ถ้าเราลงมือย่อมต้องทำให้สั่นสะเทือน”ชิงจีมองไปที่เยี่ยซางซึ่งอยู่ด้านข้างแล้วกล่าวขึ้นนางกังวลว่าหากเทียนอวี่ต้องรับภาระในตอนนี้จะไม่เป็นผลดีต่อการเติบโตในอนาคตดังนั้นนางจึงให้เยี่ยซางขี่ชิงเตียวไปกับตนเอง

        “ข้าจะทำให้ได้เว้นแต่ข้าจะล้มลงถ้าไม่อย่างนั้นข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความรุ่งโรจน์ของยอดเขาไท่เสวียนได้”เยี่ยซางพยักหน้าและพูด

        ไม่กี่วันต่อมาพวกเขาก็มาถึงนครชื่อเหยียนเพื่อรับเจ่อจ้วงและถังเทียน ก่อนจะจากไปโดยไม่รีรอ

        เมื่อออกจากนครชื่อเหยียนทั้งกลุ่มไม่ได้กลับไปที่หุบเขาโอสถโดยตรงทันทีแต่รีบไปที่ภูเขาลั่วเยี่ยในเทือกเขาตานติ่ง เพื่อไปรับกงเสวียนแทน

        อย่างไรแล้วตอนนี้ก็ไม่เรื่องอะไรให้ทำพวกเขาจึงวางแผนจะไปดูที่นั่นสักเล็กน้อยเพราะเรื่องนี้ทำให้เกิดการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ของหุบเขาโอสถผู้คนจำนวนมากจากทั้งสิบสองยอดเขาล้วนไปที่แห่งนั้น

        ในเวลาไม่ถึงสามวันพวกเขาก็เข้าใกล้ภูเขาลั่วเยี่ย

        “อาจารย์น้าหกเราจะหาท่านอาจารย์และอาจารย์อาได้อย่างไร?” เจ่อจ้วงที่ใจร้อนถามขึ้น

        “ข้าไม่รู้ตำแหน่งที่แน่นอนแค่ปล่อยให้ชิงเตียวบินไปเรื่อยๆ บนท้องฟ้าอาจารย์ของเจ้าจะรู้เองว่าเราอยู่ที่นี่เมื่อเขาเห็นชิงเตียวจากนั้นเขาจะแจ้งให้เราทราบเอง” ชิงจีกล่าว

        เมื่อเข้าสู่ภูเขาลั่วเยี่ยชิงจีก็ปล่อยให้ชิงเตียวบินด้วยตนเองบนท้องฟ้า

        เยี่ยซางลงจากหลังชิงเตียวแล้วย้ายไปขึ้นหลังของเทียนอวี่“เทียนอวี่ เจ้ารู้จักศิษย์พี่ใหญ่ของข้า มองหาเขา”

        หลังจากบินในภูเขาลั่วเยี่ยเป็นเวลาหนึ่งเค่อเสียงผิวปากก็ดังขึ้นเมื่อชิงเตียวบินข้ามหุบเขา

        ชิงจีและหยางเหล่ยขี่ชิงเตียวลงไปพร้อมเยี่ยซางที่ขี่เทียนอวี่ตามหลัง

        หลังจากร่อนลงในหุบเขาลึกเยี่ยซางเห็นว่ามีคนจำนวนมากในหุบเขานี้ในหมู่พวกเขามีหวาหนานจากยอดเขาไท่เสวียนกำลังเผชิญหน้ากับคนผู้หนึ่ง

        “พวกเจ้าทุกคนอยู่ที่นี่แล้วสิบเอ็ดก็กลับมาแล้วเหมือนกัน ดีแล้ว” เมื่อเห็นชิงจีและคนอื่นๆกงเสวียนก็พยักหน้าแล้วดูสถานการณ์ต่อไป

        “ที่นี่คือเทือกเขาตานติ่งเป็นไปไม่ได้หากยอดเขาเทียนเยวี่ยและยอดเขาวั่งอวิ๋นต้องการครอบครองสถานที่แห่งนี้”หวาหนานมองไปที่ชายชุดสีฟ้าซึ่งอยู่ตรงข้ามเขาก่อนจะพูดขึ้น

        “หวาหนานที่แห่งนี้คือเทือกเขาตานติ่ง ไม่ใช่ยอดเขาไท่เสวียน ไม่ใช่เรื่องของเจ้าที่จะจัดการเรื่องนี้”ลั่วเต้าหยวนในชุดคลุมสีเขียวเดินมาหาชายชุดสีฟ้า

        “ลั่วเต้าหยวนเจ้าคิดว่าตอนนี้เจ้าตัดสินเองได้ใช่หรือไม่? ถ้าเจ้ามีความสามารถก็เข้ามาข้าจะยืนอยู่ตรงนี้ วันนี้ไม่มีใครต้องการให้เรื่องเป็นเช่นนี้!”หวาหนานโบกมือและดาบยาวก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา

        ลั่วเต้าหยวนและชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีน้ำเงินมองไปทางหวาหนานโดยไม่พูดอะไรสักคำ