ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ลุงอวี๋เพิ่งจะหลุดพ้นจากผ้าแดงที่รัดคอก็รีบชี้ไปยังกระจกบานหนึ่งบนผนังแล้วสั่งให้ผมทำลายมัน

        ผมมองตามนิ้วของลุงอวี๋

        บนผนังด้านซ้ายข้างหน้ามีกระจกบานหนึ่งที่ดูแปลกออกไปจากบานอื่น

        บนผิวกระจกนั้นปรากฏกลุ่มหมอกสีขาวจางๆลอยอยู่

        มันเบาบางมากถ้าไม่เพ่งมองให้ดีจะมองไม่เห็นเลย

        ลุงอวี๋จ้องกระจกบานนั้นเขม็งเห็นได้ชัดว่าเขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่างแล้ว

        ผมเองก็ไม่ลังเลรีบตั้งเป้าหมายไปที่กระจกบานนั้นทันที

        “ได้!” พูดจบ ผมพุ่งตัวตรงไปยังกระจกบานนั้น กำหมัดแน่นแล้วซัดเข้าไปสุดแรง

        ขณะเดียวกันผียายเฒ่าในกระจกเผยสีหน้าตื่นตระหนก

        มันหันหลังกลับแล้ววิ่งไปทางซ้าย!

        ภาพเงาของผียายเฒ่าในกระจกที่อยู่รอบห้องกว่าหลายร้อยบานล้วนขยับตัวไปทางซ้ายพร้อมกันหมด

        ในตอนนั้นเองผมสังเกตเห็นว่าไอหมอกสีขาวบนกระจกที่แตกกระจายเริ่มเคลื่อนตัวไปรวมกันที่กระจกบานถัดไปทางซ้าย

        “เพล้ง!”กระจกแตกกระจายจากแรงหมัดของผม

        แต่ทันทีที่กระจกแตกหมอกสีขาวเหล่านั้นก็พุ่งเข้าไปในกระจกบานข้างๆ อย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่ร่างของผียายเฒ่าปรากฏขึ้นในกระจกบานนั้นแทน!

        ผมหรี่ตาลงทันทีและเข้าใจในพริบตา

        มันสามารถเคลื่อนที่จากกระจกบานหนึ่งไปอีกบานหนึ่งได้!

        และวิธีที่จะระบุตำแหน่งของมันไม่ใช่ดูจากภาพสะท้อนในกระจก แต่ต้องสังเกตหมอกสีขาวที่ลอยอยู่บนกระจกแต่ละบาน!

        ลุงอวี๋เข้าใจจุดนี้แล้วถึงได้บอกว่ากระจกพวกนี้คือหลุมศพของมัน

        ผมจ้องไปที่กระจกบานถัดไป

        “คิดว่าหนีได้งั้นเหรอ”

        พูดจบผมก็พุ่งหมัดเข้าใส่กระจกบานนั้นทันที!

        แต่ไอหมอกสีขาวนั้นก็พุ่งเข้าไปในกระจกอีกบานหนึ่งก่อนที่หมัดของผมจะกระทบกระจก

        ผมจับจ้องไปที่หมอกสีขาวที่กำลังเคลื่อนที่

        “เพล้งๆๆ!” ผมซัดหมัดลงไปบนกระจกบานแล้วบานเล่า

        จนกระทั่งเมื่อผมทำลายกระจกบานที่สี่

        “เพล้ง!”

        เสียงแตกดังลั่นและในวินาทีนั้นเองเสียงกรีดร้องเกรี้ยวกราดของผียายเฒ่าก็ดังออกมาจากกระจกที่แตกร้าว

        “ไอ้เด็กอายุสั้น ตายซะเถอะ!”

        ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้นผมก็เห็นมือเหี่ยวแห้งซีดเหลืองข้างหนึ่งพุ่งออกมาจากกระจกที่แตก

        มือนั้นตรงเข้ามาขยุ้มคอของผมด้วยความรวดเร็วเกินกว่าที่ผมจะตั้งตัวทัน

        ผมคาดไม่ถึงเลยว่ามันจะสามารถยื่นมือออกมาจากกระจกได้แบบนี้!

        ในขณะที่ผมพยายามถอยหนีผียายเฒ่าก็พุ่งทะลุกระจกที่แตกออกมาเต็มตัว

        มือผอมแห้งของมันคว้าคอผมแน่นปลายเล็บที่แหลมคมจิกลงไปจนรู้สึกเจ็บแสบ

        มันพยายามบีบคอผมให้หักใช้เล็บคมเกี่ยวขาดหลอดลมของผม

        แม้ผมจะหลบไม่พ้นแต่มือก็ไม่หยุดนิ่ง

        ถึงจะเจ็บแค่ไหนผมก็กำกระบี่กระดูกปลาแน่น แล้วแทงมันไปสุดแรง!

        “ฉึก!”

        ปลายกระบี่กระดูกปลาทะลุผ่านแขนของผียายเฒ่าอย่างจัง

        ตัวอักษรยันต์สิบแปดตัวบนกระบี่เรืองแสงขึ้นมาทันที

        “อ๊ากกกก!”

        เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นมือที่บีบคอผมอยู่ถึงกับสะดุ้งจนต้องปล่อยออก

        ขณะเดียวกันลุงอวี๋ที่พอได้หายใจเต็มปอดก็ลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

        เขาหยิบมีดหัวมังกรขึ้นมาพุ่งเข้าไปฟันลงที่ต้นคอของผียายเฒ่าเต็มแรง!

        คมมีดเกือบจะตัดหัวของมันออกจากร่าง!

        เสียงร้องโหยหวนของผียายเฒ่าดังก้องมันกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว

        “เสี่ยวเจียง! เป็นอะไรไหม!” ลุงอวี๋ถามด้วยความเป็นห่วง

        ผมยกมือแตะคอมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย แต่ยังพอรับไหว

        “ไม่เป็นไรลุงอวี๋! ตอนนี้มันออกมาแล้ว มาร่วมมือกันกำจัดมันเถอะ!”

        ผมเองก็เอาจริงแล้ว

        การจัดการกับวิญญาณที่ถูกหลอมรวมด้วยพลังอาฆาตต้องกำจัดให้สิ้นซากห้ามเมตตาเด็ดขาด

        ลุงอวี๋พยักหน้าไม่พูดอะไรอีก

        เขากระชับมีดหัวมังกรแล้วพุ่งเข้าใส่ผียายเฒ่า

        ผมเองก็ไม่รอช้าพุ่งตามไปประกบโจมตีจากสองด้าน

        ผียายเฒ่าแสยะยิ้มดุร้ายนัยน์ตาขาวโพลนจ้องมองพวกเราอย่างโกรธแค้น

        “ไอ้คนส่งอาหารสวะ! ไอ้เด็กอายุสั้น! กล้าดียังไงมารังแกฉัน! ถ้าจะสู้ก็มาสู้ให้ตายกันไปข้าง!”

        คำพูดของมันฟังดูเหมือนเต็มไปด้วยความคับแค้น

        และทันทีที่พูดจบร่างของมันก็สั่นสะท้าน ปลดปล่อยไอสีดำสนิทพวยพุ่งออกมาทั่วร่าง

        มันเหมือนกับพวกวิญญาณที่ถูกพลังอาฆาตหลอมรวมในตึกทดลองไม่มีผิด!

        ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วทำให้ผมกับลุงอวี๋รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

        แต่ลุงอวี๋ไม่สนใจเขาสะบัดมีดฟันเข้าใส่มันอีกครั้ง

        แต่ก่อนที่มีดจะถึงตัวมันก็อ้าปากแผดเสียง

        “อ๊าาาา!”

        ทันใดนั้นลิ้นสีแดงสดของมันพุ่งออกมาจากปาก ซึ่งยาวเกือบสองเมตร!ลิ้นนั่นราวกับแส้ที่สะบัดฟาดลงบนร่างของลุงอวี๋

        “เพียะ!”

        แรงปะทะมหาศาลทำให้ลุงอวี๋กระเด็นลอยไปกระแทกผนังศีรษะโขกเข้ากับกำแพงจนทรุดลงไป

        ‘ลิ้นบ้าอะไรเนี่ย!’

        ผมกัดฟันคิดในใจนี่มันไม่ผิดไปจากผีที่ตายด้วยการแขวนคอเลย!

        ถึงจะตกใจแต่ผมไม่มีเวลามัวลังเล

        กระบี่กระดูกปลาในมือฟาดออกไปทันทีหวังจะฟันลิ้นของมัน

        แต่มันเร็วเกินไป!ผมพลาดเป้าไปนิดเดียว

        ก่อนที่ผมจะออกกระบวนท่าถัดไปผียายเฒ่าก็พุ่งตัวเข้ามาหา!

        สองมือกางกรงเล็บแหลมตรงเข้าหาใบหน้าของผม

        ถ้าถูกมันข่วนเข้ามีหวังโดนฉีกจนเสียโฉมแน่!

        ไม่มีทางเลือกผมต้องเบี่ยงตัวหลบ!

        แต่ในจังหวะที่ผมกระโดดหลบลิ้นสีแดงของมันกลับเลื้อยมาพันรอบข้อเท้าผมอย่างแม่นยำ

        แล้วมันก็กระตุก!

        ร่างของผมถูกดึงกระแทกพื้นอย่างแรงก่อนที่มันจะเริ่มลากตัวผมเข้าหามัน!

        ผมไม่ปล่อยให้มันได้ใจขณะที่ถูกลากไป ผมจ้องเป้าหมาย แล้วแทงกระบี่กระดูกปลาเข้าไปสุดแรง!

        “ฉึก!”

        ปลายกระบี่เสียบทะลุลิ้นของมันอย่างจัง!

        แล้วผมก็กระชากกระบี่ออกมาตัดลิ้นของมันให้ขาดเป็นสองท่อน!

        “อ๊ากกกกกกก!”

        เสียงกรีดร้องของผียายเฒ่าดังก้องมันรีบดึงลิ้นที่เหลือกลับเข้าไปในปากอย่างรวดเร็ว

        ผมตั้งใจจะฉวยโอกาสที่ผียายเฒ่ากำลังเจ็บปวดพุ่งเข้าไปจบมันซะ

        แต่ทันใดนั้นนัยน์ตาของมันเบิกโพลง ก่อนจะแผดเสียงแหบพร่า

        “ฉันจะฆ่าแก! ไอ้เด็กอายุสั้น!”

        ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้นพายุลมเย็นยะเยือกก็พัดโหมกระหน่ำไปทั่วห้องอย่างบ้าคลั่ง

        “เพล้งๆๆๆๆ!”

        กระจกที่เหลือบนผนังร่วงหล่นลงมาแตกกระจาย

        เศษกระจกแตกเป็นเสี่ยงๆและพุ่งทะยานเข้าหาผมกับลุงอวี๋!

        ผมรีบผลักโต๊ะล้มลงแล้วไปหลบอยู่ข้างหลัง

        เสียงกระจกแตกดังไปทั่วห้อง

        “ลุงอวี๋! เศษกระจกเต็มไปหมด ทำยังไงดี!”

        ในสถานการณ์นี้ผมเองก็จนปัญญา ต้องหันไปถามลุงอวี๋ที่กำลังหลบอยู่หลังโซฟา

        เขาดูมึนงงเล็กน้อยหัวชนกำแพงจึงเกิดเป็นรอยบวมใหญ่

        แต่ถึงอย่างนั้นสีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธ เขากำมีดหัวมังกรแน่น

        “เวรเอ๊ย! นังแก่นี่ร้ายไม่เบา แม่งมีพลังอาฆาตรุนแรงขนาดนี้เลยเรอะ!”

        พูดจบลุงอวี๋ก็ใช้คมมีดกรีดนิ้วตัวเองจนเลือดซึม

        จากนั้นเขาใช้นิ้วที่เปื้อนเลือดขีดเป็นสัญลักษณ์บางอย่างลงบนคมมีด

        ขณะเดียวกันปากของเขาก็เริ่มร่ายคาถาเสียงเข้ม

        “แสงฟ้ากระจ่าง แจ่มนภา

        “เรือนทองห้องหยกศาลาทมิฬ

        “ผีร้ายเขาเงามีดแห่งยมโลก!”

        ทันทีที่กล่าวจบเลือดที่เปื้อนอยู่บนคมมีดหัวมังกรก็แปรเปลี่ยนเป็นอักขระสีแดงเข้ม

        แม้ผมจะไม่รู้ว่าสัญลักษณ์นั้นหมายถึงอะไรแต่จากพลังที่แผ่ออกมา…

        มันไม่ใช่อะไรธรรมดาๆแน่!