บทที่ 3 เริ่มงานใหม่
ณิชชามองตัวเองในกระจกในขณะที่ยืนในห้องน้ำ เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า ใส่เสื้อแขนยาวสีขาว กางเกงขาสั้นสีขาวใส่ผ้ากันเปื้อนสีแดงยาวขนาดกางเกงใส่ที่คาดผมสีเดียวกันกับชุดที่ใส่ พร้อมด้วยรองเท้าผ้าใบสีขาว ใบหน้าเกลี้ยงเกลาทาปากสีชมพูระเรื่อย อยู่ในชุดแบบนี้ก็ทะมัดทะแมงดีเหมือนกันเสียอย่างเดียวกางเกงสั้นไปหน่อย แต่ทำยังไงได้ในเมื่อมันคือชุดทำงาน ณิชชารำพึงกับตัวเอง
"นิ เสร็จยัง ดาเสร็จแล้วนะ ขอให้วันนี้เราเริ่มงานใหม่ที่ดี ได้ติ๊บเยอะๆๆ เจอแต่เสี่ยรวย ๆพร้อมเปย์นะ" กานดาพูดไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไป
"นี้ ดาเราเด็กเสิร์ฟอาหารนะ ไม่ใช่สาวเชียร์อย่างอื่นนะมีหน้าที่คือเสิร์ฟอย่างเดียวจ้า" ณิชชาพูดตัดทำหลายความฝันของเพื่อนสาว
"แหมๆๆๆนิก็ เสิร์ฟอาหารก็ได้ติ๊บเหมือนกันล่ะน่าเพ้อหน่อยก็ไม่ได้" กานดาทำหน้างอน
"ว่าแต่เราใส่ชุดแบบนี้แล้วก็ดูน่ารักเน๊าะ แต่ก็แปลกตาเหมือนการ์ตูนเซลล่ามูลเลย555" ทั้งสองคนหัวเราพร้อมกัน
"ไปได้แล้วเดี๋ยวโดนด่า" ณิชชาเร่งกานดา
"ค้าาาา เ้านาย" กานดารับคำยิ้มๆ
บรรยากาศในผับเริ่มจะมีคนทะยอยเข้ามาเรื่อยๆจากเก้าอี้ที่ว่างๆ ตอนนี้เริ่มมีคนจับจอง ไม่นานนัก ในห้องเริ่มอบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่กลิ่นน้ำหอม หลากหลายกลิ่น รอบห้องมีแสงไฟสลัว นักร้องนักดนตรีเริ่มบรรเลงเพลงช้าๆผ่อนคลายอารมณ์ หลายโต๊ะเสียงดังพูดคุยกันสนุกสนาน บางโต๊ะก็นั่งคุยกันเงียบๆพร้อมจิบเครื่องดื่ม ยิ่งดึกคนยิ่งเยอะณิชชาเริ่มเหนื่อยที่ต้องเดินเสิร์ฟอยู่ตลอดเวลายังไม่ได้พักหรือได้ทักคุยกับกานดาเลย เริ่มดึกหลายคนเริ่มเมาบางคู่นั่งคลอเคลียกอดกัน หอมกัน บางคู่จูบกันเลยแบบไม่อาย จนณิชชาไม่กล้าที่จะบอก ณิชชารีบก้มหน้าเดินไปทางครัวโดยไม่ดูทางเดิน
ตึ้ง!ด้วยความรีบร้อนณิชชาชนเข้าอย่างจังกับผู้ชายคนหนึ่งจนจะล้ม ดีที่ลำแขนแข็งแรงคว้าตัวไว้ได้ทัน
"อุ๊ย ขอโทษค่ะ นิรีบร้อนไปหน่อยเลยไม่ได้ดู"หญิงสาวเงยหน้ามองชายหนุ่ม สายตาสบตาเห็นแววตาเข้มๆทั้งที่แสงไฟไม่สว่างกับรู้สึกถึงแววตานั้นได้ ณิชชาเหมือนตกอยู่ในภวังค์ กลิ่นนำ้หอมอ่อนๆ แบบผู้ชายโชยเข้าจมูกรู้สึกหอมลึก ๆชวนให้หลงไหลทำไมสายตาแบบนี้เหมือนเคยเห็นที่ไหน ณิชชาพยายามคิดแต่ยังคิดไม่ออก
"เอกคะ!! มีอะไรรึคะ"เสียงหญิงสาวในชุดเดรสสั้นสีม่วงเข้ม ทำให้ผิวหญิงสาวดูขาวผ่องมากขึ้นณิชชาตื่นจากผวังค์และรีบถอยออก
"ไม่มีอะไร" เอกวัฒน์บอกหญิงสาว นาตาลีมองหน้า ณิชชาั้แ่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดๆ
"เป็แค่พนักงาน รู้จักเจียมตัวบ้างนะ ไปเถอะคะเอก" นาตาลีคล้องแขนเอกวัฒน์เดินไป
ณิชชาได้แต่ยืมมองแบบงงๆแค่เดินชนทำไมต้องว่าเจียมตัว แล้วคิดถึงหน้าตาหญิงสาว ใบหน้าเรียวแต่งหน้าจัดทาปากสีแดง ผมยาวดัดปลาย มองแบบผิวเผินเป็คนสวยมาก หุ่นก็สวย แต่ทำไมคำพูด? เห้ออออ ณิชชาสลัดความคิดทิ้งรีบไปทำงานต่อ
เอกวัฒน์ ศิริวัฒนกุลวงค์ เ้าของธุรกิจสังหาริมทรัพย์ั์ใหญ่ รวมถึงเ้าของผับแห่งนี้ ที่สาวๆหลายคนหมายตา ทั้งรวย ทั้งหล่อหน้าตาดี แต่ยังไม่มีสาวๆคนไหนที่จะพิชิตใจเขาได้ ด้วยบุคลิกที่เงียบ ขรึม เลยยังไม่มีสาวๆคนไหนกล้าแสดงความเป็เ้าของเต็มตัว
"เอกคะ เดี๋ยวเราอยู่ต่ออีกสักนิดนะคะ นาตาลี ยังไม่อยากกลับเลยค่ะนะคะ" นาตาลีอ้อนเอกวัฒน์ พร้อมกอดคลอเคลียชายหนุ่มนาตาลีอยากอยู่กับเอกวัฒน์นานๆ เอกวัฒน์พยักหน้าแต่ในหัวเขาตอนนี้กำลังคิดถึง หญิงสาวร่างเล็กที่ชนเขาเมื่อครู่นี้ รูปหน้าเรียวไข่ นัยตาโต แววตาที่มองเขา กลิ่นน้ำหอมอ่อนละมุนไม่หอมฉุนเหมือนของนาตาลี ทำไมยังคิดถึงดวงตาคู่นั้นนะ ชายหนุ่มสลัดความคิดทิ้งและมองนักร้องที่กำลังร้องเพลง
หลังจากงานเลิกงาน สองสาวถึงได้คุยกัน
"นิ เป็ไงบ้าง วันนี้ แขกเยอะเน๊าะ ดูแต่ละคนที่เข้ามาท่าทางมีแต่คนมีเงินทั้งนั้น" กานดาคุยกับณิชชา
"ใช่แขกเยอะ และวันนี้นิเดินชนแขก แต่มีผู้หญิงคนหนึ่งมาว่า ไม่เจียมตัว เห้อออ ทำงานวันแรก" ณิชชาเล่าให้กานดาฟัง
"อดทนนะ ทำงานร้านแบบนี้คงมีบ้างล่ะ ทำไงได้เราอยากได้เงินเยอะ เหนื่อย ป่ะ กลับบ้านกัน จะนอนโดยไม่อาบน้ำเลย555" กานดาให้กำลังใจ และชวนกันกลับบ้าน
*********
2K
