จันทรานิรันดร์ ฮูหยินสองภพ

จ้าวจิ่นยี่รีบเดินเข้ามาตามหลังบ่าวที่มารายงานผู้นั้นทันที คล้ายว่าตนก็ตื่นเต้นตกใจยิ่งที่เกิดเรื่องขึ้นมากมาย

"คารวะ นายท่านใหญ่ ฮูหยินใหญ่ ข้าจ้าวจิ่นยี่เจ้าค่ะ"

"เจ้าหายไปที่ใดมา หลานน้า เป็นเช่นไรหรือไม่"

"ข้าต้องขออภัยท่านน้าและทุกคนด้วยที่ทำให้เป็นห่วง"

จ้าวจิ่นยี่กล่าวออกมาคล้ายรู้สึกผิดยิ่ง คล้ายว่านางไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องใหญ่โตปานนี้ ใครเห็นหน้านางยามนี้ก็ยากจะเอาเรื่องได้แล้ว 

"เฮ้อ เอาเถอะปลอดภัยก็ดีแล้ว น้าเจ้าเป็นห่วงเจ้าจนร้องห่มร้องไห้ไปหลายเที่ยวแล้ว"

นายท่านใหญ่ถึงจะกล่าวเช่นนั้น แต่ก็จับมืออนุจ้าวมาตบเบาๆคล้ายว่าวันนี้เขามีเรื่องจะต้องไปหารือกับนางที่เรือน อนุจ้าวยามนี้หัวใจพองโตไม่ไหวแล้วอยากให้เรื่องรีบๆจบตนจะได้ตามไปรับใช้นายท่านใหญ่เดี๋ยวนี้เลย 

"ข้าขออภัยท่านด้วยนะเจ้าคะ ท่านน้า"

"แล้วเจ้าหายไปที่ใดมาหรือ จิ่นยี่"

"ข้า ข้า "

จ้าวจิ่นยี่อึกอักไม่กล้าตอบออกมาพร้อมทั้งมีสายตาเป็นกังวลเล็กน้อยแล้วทำเหมือนแอบมองไปยังฉีหวังโม่ ทำเหมือนกับไม่มีผู้ใดเห็นสายตานั้นของนางเช่นนั้น ทั้งที่ผู้คนต่างมองเห็นการกระทำเช่นนี้ของนางหมดเกี่ยวอันใดกับนายน้องฉีหรือนี่

"เจ้าเป็นอันใดเหตุใดถึงไม่กล่าวออกมาเสียที"

"ข้าเพียงไปเผลอหลับบริเวณศาลาริมข้างสระบัวเท่านั้นเองเจ้าค่ะ"

จ้าวจิ่นยี่ตอบน้าสาวของตนด้วยหน้าที่แดงยิ่งทั้งยังก้มหน้าลงทันทีคล้ายว่ากลัวว่าใครจะไม่รู้ว่านางหน้าแดงอย่างนั้นแหละ ผีลี่และไป๋ซู่เซียงเห็นการแสดงออกเช่นนี้ของจ้าวจิ่นยี่ก็แทบจะลมออกหู พวกนางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเหตุใดจ้าวจิ่นยี่จึงเป็นเช่นนี้ คิดจะยั่วยวนนายน้อยฉีของพวกนางหรือ อยากจะเข้าไปถีบยอดหน้าเหลือเกิน

ฉีหวังโม่ รีบปล่อยตัวไป๋ซู่เซียงแล้วเดินเข้าไปหาจ้าวจิ่นยี่ทันทีด้วยตัวเขาก็รู้ความหมายที่จ้าวจิ่นยี่ต้องการจะสื่อออกมาให้เขารับรู้เพียงผู้เดียวแต่ใครจะรู้เล่าว่า หญิงสาวของเขารู้กันแทบทุกคน แต่ฉีหวังโม่นึกว่าโหลวอี้หยางรู้คนเดียวเขาจึงต้องการแสดงออกให้ชัดเจนว่า เขานั้นสามารถพึงใจหญิงใดก็ได้ที่อ่อนโยนต่อเขา เป็นการสั่งสอนนางสักนิดสักหน่อยจะได้อ่อนข้อกับเขาเสียที แข็งกร้าวเกินหญิงไปเสียมาก 

ฉีหวังโม่เหลือบตามองดูโหลวอี้หยางเล็กน้อยอย่างไม่มีใครสังเกตเห็นแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือนางไม่แม้แต่จะสนใจไยดีเขาสักนิด ทั้งทำหน้าเบื่อง่วงนอนเสียยิ่งแล้ว ดียิ่ง ไม่ได้เรียนรู้ที่จะปฏิบัติตนเช่นหญิงเหล่านี้ก็ช่างเสีย น่าโมโหยิ่งนัก

"เจ้าไปที่นั่นเพียงลำพังถึงค่ำมืด มันอันตรายมาก"

"ข้าเพียงชอบที่จะอยู่ที่นั่นเจ้าค่ะ ข้าชอบมาก"

"เช่นนั้นหรือ"

"เจ้าค่ะ"

ยามนี้ฉีหวังโม่และจ้าวจิ่นยี่คุยกันคล้ายกับว่าในเรือนร้างแห่งนี้เป็นสถานที่น่าสนทนายิ่งแล้ว ไม่นานเสียงของนายท่านใหญ่ก็ดังขึ้น

"ในเมื่อจบเรื่อง จบราวแล้วข้าไปพักผ่อนแล้ว พวกเจ้าก็รีบไปนอนเสียได้แล้ว"

"ขอรับ"

"เจ้าค่ะ"

อนุจ้าวถูกนายท่านใหญ่จูงมือไปทั้งอย่างนั้นทำให้นางรู้สึกดีใจยิ่งรีบเดินเข้าไปเกาะแขนเขาทันที ฮูหยินใหญ่เห็นเรื่องเป็นเช่นนี้จึงรู้สึกทั้งโกรธทั้งโมโห อยากจะสั่งโบยอนุจ้าวเหลือทน หญิงนั้นใช้โอกาสวันนี้เพื่อพบนายท่านใหญ่แล้วใช้มารยาเล่ห์เหลี่ยมใส่นายท่านใหญ่เพื่อนำเขาไปจากนาง รังเกียจเหลือเกินจนแทบทนไม่ไหว

ฮูหยินใหญ่มองไปยังหน้าของไป๋ซู่เซียงที่เป็นเช่นนี้เพราะไป๋ซู่เซียงทำให้นายท่านใหญ่ตำหนินางต่อหน้าบ่าวไพร่ไปด้วย นางรีบตวัดสายตามองไปยังไป๋ซู่เซียงทันที คล้ายบอกว่าเป็นเพราะนางที่ทำให้อนุจ้าวฉกสามีนางไปต่อหน้าต่อตา แต่ตลอดมาไป๋ซู่เซียงก็พยายามเอาใจนางมาตลอดทั้งสาวใช้ของฮูหยินใหญ่อย่างจูซิ่งก็ชื่นชมไป๋ซู่เซียงนางถึงยิ่งช่วยเหลือ เอาเถอะค่อยเอาคืนอนุจ้าวสักวัน

"พวกเจ้ารีบจับพวกบ่าวทั้งสามที่ทำเรื่องบัดสีไปลงโทษเสีย พ่อบ้านใหญ่ เจ้าจัดการเรื่องนี้ตามกฎเกณฑ์ที่เจ้ากล่าวแต่แรกเสีย แต่โทษบ่าวไพร่ก็โบยเสียให้หลาบแล้วไล่ออกไปทันที ส่วนไป๋ซู่เซียงก็ทำการลงโทษหลังจากรับนางเป็นอนุของลูกชายข้า" 

ไป๋ซู่เซียงยามนี้เหมือนโดนกลั่นแกล้ง ได้เป็นอนุแล้วยังถูกกักบริเวณหนึ่งเดือน จ้าวจิ่นยี่ก็เป็นฝ่ายรับใช้นายน้อยฉีเพียงผู้เดียวเช่นนั้นหรือ เหตุใดกัน นางรับไม่ได้แต่ว่าอย่างไรก็ต้องให้เรื่องนี้จบลงโดยเร็ว ค่อยวางแผนการใหม่ยังไม่สาย ยามนี้สายตานางจ้องไปยังจ้าวจิ่นยี่แค้นเสียเข้ากระดูกดำ ถ้านางมองไม่ผิดเมื่อกี้นางเห็นจ้าวจิ่นยี่หัวเราะเยาะนางทางสายตาด้วย สุดท้ายนางต้องทำสิ่งเดียวที่พอจะเรียกร้องความสนใจจากฉีหวังโม่ได้ นั้นคืออยู่ๆนางก็สลบลงไปกองกับพื้นห้องแต่ท่าทางงดงามยิ่งและดีหน่อยที่สาวใช้ของนางยืนอยู่ด้านหลังพอดิบพอดีทำให้สลบแบบไม่เจ็บตัวเท่าใดนัก 

"แม่นางไป๋ แม่นางไป๋"

สาวใช้ของไป๋ซู่เซียงร้องออกมาเสียงดังคล้ายว่าเจ้านายของตนตายจากไปเสียงอย่างนั้นแหละ ผีลี่จ้องมองจ้าวจิ่นยี่ด้วยความคับอกคับใจ แต่เมื่อเห็นไป๋ซู่เซียงสลบลงเช่นนี้นางก็รีบเข้าไปดูตรวจสอบอีกทีว่าแกล้งตายหรือไม่ ทั้งยังแอบยื่นขาไปเตะคนที่สลบไปแล้วคนนั้นด้วย พอเห็นว่าไป๋ซู่เซียงยังรู้สึกเจ็บบ้างจึงเดินออกมาจากกลุ่มคนที่ไปช่วยพยุงไป๋ซู่เซียง

โหลวอี้หยางเห็นสภาพไป๋ซู่เซียงที่หนีความผิดเช่นนี้ นางก็ทำได้เพียงหาวออกมาแต่ยังดีที่ยกมือขึ้นมาปิดปาก ฉีหวังโม่ยามนี้รู้สึกว่ามีแต่เรื่องแต่ราว เขาจึงสั่งให้คนหามตัวไป๋ซู่เซียงกลับเรือนเสีย ส่วนตนนั้นจะพาจ้าวจิ่นยี่ไปเดินเล่นบริเวณศาลาข้างริมสระบัวเสียหน่อย นี่ก็คงจะได้เวลาพอเหมาะเสียแล้ว

ฉีหวังโม่คิดเช่นนี้แต่ก็ยังหันหน้ามามองโหลวอี้หยางที่ยังไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่เขาต้องการสอนให้นางเรียนรู้ จึงเดินเข้าไปหานางเสียหน่อย

"ดูแล้วเจ้าคงจะง่วงนอนมากกระมัง"

"เวลาดึกดื่นปานนี้ คนทั่วไปก็ง่วงนอนปกติ"

"เหตุใดข้าเห็นเจ้าเหมือนมาเพื่อดูความบันเทิงเท่านั้นนะ ทั้งยังเพิ่มความบันเทิงให้ตัวเองอีก สนุกดีหรือไม่"

"นายน้อยฉี ดูเหมือนท่านจะเดินเข้ามาหาเรื่องให้ข้าเช่นนี้ จิตไม่ปกติหรือไม่"

"ฮึ"

ฉีหวังโม่มองหน้าโหลวอี้หยางด้วยสายตาคมกริบก่อนจะไปยืนข้างจ้าวจิ่นยี่แล้วพานางเดินจากไปจากเรือนร้างนั้น คล้ายทำเช่นนั้นให้โหลวอี้หยางได้เห็นเต็มตาว่าเขานั้นมีตัวเลือกมากกว่าฮูหยินเช่นนาง เหตุใดเขาจึงไม่สบอารมณ์เช่นนี้ เพราะนางมีท่าทีเช่นนั้นหรือเขาเหตุใด คงเพราะเขารู้สึกว่าหญิงผู้นี้ต้องโดนเขาปราบพยศสักวันเสียแล้ว คิดได้ดังนี้ก็รู้สึกสบายใจขึ้นที่รู้สาเหตุของการไม่สบอารมณ์ทุกครั้งที่พบหน้าโหลวอี้หยาง

โหลวอี้หยางหลังจากมองดูผู้คนเดินจากไปเรื่อยๆนางจึงเดินเข้าไปหาฮูหยินใหญ่แล้วกล่าวบางอย่างกับฮูหยินใหญ่สักนิดจะได้มีความคิดขึ้นมาบ้าง

"ฮูหยินใหญ่ เจ้าคะ สาวใช้คนใดของท่านที่ดูแลท่านใกล้ชิดที่สุดเจ้าคะ ข้ารู้สึกว่าพักหลังอาหารที่ส่งไปยังเรือนข้าดูจะหายไปหลายชนิด ถ้าท่านยังไม่ดูแลบ่าวไพร่ท่านให้ดีกฎบ้านสกุลฉีอาจจะต้องนำมาใช้อีกสักครั้งแล้วกระมังเจ้าคะ ข้าขอตัวลา"

โหลวอี้หยางกล่าวจบก็ค้อมตัวลาจากไปด้วยความเคารพ กิริยาดูมีมารยาทยิ่งเพียงแต่วาจานั้นเป็นการตักเตือนและข่มขู่ฮูหยินใหญ่เท่านั้นเอง บ่าวไพร่ที่ยังหลงเหลืออยู่ในเรือนร้างต่างกลั้นหายใจตามทันที ตั้งแต่ฮูหยินน้อยพูดออกมา พวกเขารู้สึกขนลุกเป็นอย่างมาก เจ้านายทั้งสองมีเรื่องมีราวกันอีกแล้วหรือนี่ ช่างเป็นสีสันยิ่งนัก

"จูซิ่ง เจ้าทำอันใดไป!"

ฮูหยินใหญ่เรียกตัวสาวใช้คนสนิทของตนออกมาทันที วันนี้นางปวดหัวไม่พอหรืออย่างไร ยังมีเรื่องมาให้นางปวดหัวอีกสะใภ้นางนี้ก็ทำให้นางเกลียดแล้วเกลียดอีก แล้วสาวใช้ของตนยังก่อเรื่อง ดี เอาทุกความโกรธลงกับนางให้หมดเสีย 

........................................................................

ขอบคุณนักอ่านที่ชอบนิยายเรื่องนี้นะคะ  ฝากกดถูกใจและกดแชร์ให้คนอื่นมาร่วมพูดคุยเกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ