วิวาห์ร้าย...ม่ายรัก

        “เหนื่อยไหม” เป็นคำถามแรกหลังกลับมาถึงบ้านไม้เธออยากจะบอกนักว่าไม่เหนื่อยเลยสักนิด กับการได้เดินเคียงข้างเขา เดินเที่ยวเล่นในไร่องุ่นที่เธอชื่นชอบ

        “นิดหน่อยค่ะ”อริสาเลือกที่จะบอกออกไปเช่นนั้นพร้อมกับใบหน้าหวานฉีกยิ้มให้

        กฤษณะนิ่งไปครู่ใหญ่ดวงตาคมเข้มเบิกตากว้างกับรอยยิ้มที่ได้รับมาแบบไม่ทันตั้งตัวมันหาใช่รอยยิ้มหมองๆ ที่เธอเคยยิ้มออกมาเวลาอยู่ที่ไร่แห่งนี้ แต่มันเป็นรอยยิ้มที่สดใสเหมือนกับตอนพบเธอครั้งแรกไม่มีผิด

        เกือบสิบวินาทีเห็นจะได้กว่ากฤษณะจะหาเสียงของตัวเองเจอกลับมาตั้งหลักยืนคอตั้งบ่าภูมิฐานได้อย่างเต็มมาด

        “จะเข้าไปทำงานในห้องสักพักบอกป้าสีไพรด้วยนะว่าค่อยจัดโต๊ะประมาณทุ่มครึ่ง”

        อริสาไม่เข้าใจว่าเธอทำอะไรให้เขาไม่พอใจอีกรึเปล่ารอยยิ้มบนใบหน้าหวานหายไปพร้อมเท้ายาวที่กำลังจะเดินไปห้องทำงานแต่เพียงสามก้าวเท่านั้นเขาก็หยุดแล้วหันกลับมาทางเธออีกครั้ง

        “จะขึ้นไปพักผ่อนบนห้องก่อนก็ได้นะเสร็จงานแล้วเดี๋ยวพี่ขึ้นไปตาม” ได้ยินเขาพูดทำให้เธอใจชื้นขึ้นมา

        “ไม่เป็นไรค่ะลูกหว้ากะจะไปช่วยป้าสีไพรในครัวสักหน่อย”

        “อือ!!...” เสียงเข้มตอบรับภายในลำคอหลังจากนั้นก็เข้าไปหมกตัวอยู่ในห้องทำงานเธอยืนดูจนกระทั่งเห็นเตชิตเดินหายเข้าไปอีกคนเดาว่าน่าจะเป็นเรื่องสำคัญไม่น้อยทีเดียว ไม่อย่างงั้นคงไม่มีหน้าตาตื่นให้เธอเห็นหรอก...

        “เป็นยังไงบ้าง”คำถามยิงตรงส่งไปยังคนสนิทที่เดินเข้ามาแล้วโค้งคำนับครั้งหนึ่งก่อนจะยืนตัวตรงราวกับนายทหารเมื่อสบตาเข้ากับใบหน้าคมเข้มของผู้เป็นนายที่แลดูจะฉุนหนัก

        “รถอีกคันไปเปลี่ยนเรียบร้อยแล้วครับนาย แต่ว่าไม่ค่อยรู้เส้นทางจราจรในกรุงเทพ”

        เตชิตรีบรายงานทันที ก่อนที่ระเบิดลูกใหญ่จะลงเป็นเพราะความสะเพร่าเลินเล่อในการจัดการเรื่องเส้นทางของเขาเองจึงทำให้รถขนไวน์ที่ส่งไปยังกรุงเทพเกิดยางรั่ว แถมยังทำลายบรรยากาศการเดตด้วยเสียงโทรศัพท์ที่ดังเป็นระยะๆเพื่อรายงานเรื่องให้ผู้เป็นนายทราบอีก นี่ถ้าโดนไล่ออกเขาจะไม่สงสัยเลย

        “จัดการส่งโลเคชั่นให้ไปแล้วของข้างในเสียหายรึเปล่า” น้ำเสียงมีแววดุดันในตอนท้ายซึ่งดูแล้วจะยังไม่ถึงที่สุดของความโกรธ

        “ผมจัดการแพ็กอย่างดีด้วยแผ่นกันกระแทกแล้วครับของข้างในเลยยังปลอดภัย”

        “เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไงกัน”น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนิ่งเรียบราวกับพายุลูกใหญ่กำลังจะมา เตชิตล่วงรู้ได้ในทันทีหากเป็นเช่นนี้เตรียมตัวรอรับมือกับความโกรธเกรี้ยวของผู้เป็นนายได้เลย

        “ก่อนออกไม่เช็กสภาพรถรึยังไงมันน่าไล่ออกให้หมดเสียจริงๆ ถ้าเกิดของเสียหายขึ้นมาทางโรงแรมไม่ต้องเสียหายตามไปด้วยรึไงหากของไปถึงไม่ทันเวลาเคยคิดกันบ้างไหมฮะ”

        เป็นดังคาดเตชิตรีบโค้งตัวอีกรอบเพื่อเป็นการขอโทษ “พวกผมตรวจเช็กเรียบร้อยแล้วครับนายแต่ว่าไปเหยียบตะปูเรือใบแถวเขตก่อสร้างเข้า”

        รายงานเสียงอ่อยเพราะยิ่งพูดก็ยิ่งเป็นการแก้ตัวดีๆ นี่เองสำหรับกฤษณะแล้วความต้องการของลูกค้าภายในโรงแรม ความสะดวกสบายและความปลอดภัยสำคัญที่สุด

        “เขตก่อสร้าง”คราวนี้สายตาคู่คมจ้องมองเตชิตเขม็ง

        “ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่รึไงว่าให้เช็กเส้นทางให้ดีๆหากเส้นทางไหนเสี่ยงหรืออันตรายก็ให้หลีกเลี่ยง”

        “..........”คนสนิทหนุ่มก้มหน้าหงอกับความผิดพลาดของตัวเอง

        “ไปทำงานในไร่แทนการไถ่โทษซะ”ผู้เป็นนายบอกเสียงเข้มข่มอารมณ์โกรธเต็มกำลัง ในขณะที่อีกฝ่ายยืนรอฟังคำสั่งต่อไป

        “เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เช้า ออกไปได้แล้ว”

        “ครับ” เพราะทำงานมากับกฤษณะเป็นเวลานานเตชิตจึงรู้ดีว่านี่เป็นแค่การลงโทษแบบเบาๆเขาโค้งคำนับผู้เป็นนายที่กำลังเปิดเอกสารซึ่งวางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาเปิดอ่านแล้วเดินออกจากห้องไปแต่พอเปิดประตูอออกมาก็พบว่าสรชัยยืนรอเขาอยู่หน้าห้องแล้ว

        “เป็นยังไงบ้างวะ”คำถามของสรชัยราวกับว่าถามพอเป็นพิธีเท่านั้นเพราะดูจากสีหน้าเตชิตเขาก็พอจะเดาได้แถมเมื่อกี้ยังได้ยินแว่วๆ ผ่านประตูพอจับใจความได้ว่าคนเป็นเพื่อนถูกทำโทษให้เข้าไปทำงานในไร่ตั้งแต่วันพรุ่งนี้

        “เอาน่า!! ไปกินข้าวกันพรุ่งนี้ต้องใช้แรงไม่ใช่หรอ”

        ใบหน้าหล่อของเตชิตหงิกงอขึ้นมาทันทีดูท่ามันคงจะเอาหูแนบชิดติดไปกับประตูเลยละสินะไม่อย่างงั้นไม่มีทางรู้ดีอย่างงี้เป็นแน่เพราะเสียงภายในห้องไม่มีทางจะเล็ดลอดออกมาให้คนที่ยืนห่างกว่าห้าเมตรได้ยินหรอกถึงห้องนี้จะไม่เก็บเสียงก็ตามเถอะ เสียงท้องร้องดังประท้วง

        เตชิตใช้มือลูบท้องตัวเองป้อยๆเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่ตอนกลางวันเพราะมัวแต่ยุ่งๆ กับการแพ็กไวน์ลงลังหลายสิบลังด้วยกัน

        และไหนรถที่ขนส่งจะมาเสียอีก เท้ายาวก้าวดุ่มๆ เดินไปยังห้องครัวไม่เหลียวกลับมามองสรชัยเป็นครั้งที่สองขอหาอะไรยัดใส่ท้องก่อนแล้วกัน เดี๋ยวค่อยหาอะไรยัดใส่ปากมันแทน...