ตอนที่ 11 แสดงฝีมือขั้นเทพ
หลังจบมื้อเที่ยงฟ้าก็ถูกพาไปนั่งยังห้องนั่งเล่นน้องทั้งสองเองก็ขนการบ้านมาทำที่ห้องนั่งเล่นเช่นกันผู้เป็บิดาปลีกตัวไปคุยโทรศัพท์ปล่อยให้ภรรยาคุยกับลูกชายคนโตแทน พอผ่านไปสักพักก็กลับเข้ามาในห้องนั่งเล่พร้อมทั้งเอ่ยกับลูกชายด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เดี๋ยวเย็นนี้ลูกทานข้าวที่นี่นะ คุณปู่กับคุณตาคุณยายลูกจะมาทานด้วยกันที่นี่” ฟ้าได้ฟังดังนั้นก็ไม่เอ่ยขัดอะไรทำเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆเท่านั้น
“พวกท่านอยากเจอหลานมาก พ่อกับแม่เองต่างก็เป็ลูกคนเดียวทำให้ตอนนี้ลูกฟ้ากลายเป็หลานชายคนเดียวของทั้งสองครอบครัวพวกท่านอาจจะเคร่งครัดในกฏระเบียบไปบ้างแต่พวกท่านก็รักลูกไม่แพ้พ่อกับแม่หรอกนะจ๊ะ”ผู้เป็มารดาอธิบายเสียงอ่อนเพื่อให้ลูกทำความเข้าใจคนในครอบครัวคนอื่นๆ
“ปู่ของลูกมียศเป็ถึงนายพลเลยออกจะเคร่งพวกกฏและธรรมเนียมมากกว่าคนทั่วๆไปส่วนตาของลูกเป็ประธานบริษัทส่งออกสินค้ารายใหญ่ตอนนี้แม่ของลูกเองก็เข้าไปช่วยตาของลูกบริหารกิจการ พ่อเองก็รับตำแหน่งตามปู่มียศเป็พันเอก” ฟ้ามองสบตาบิดามารดาด้วยความคาดไม่ถึง
“ฟ้ายังต้องเรียนรู้อะไรอีกมากแม่จะให้พ่อเขาหาบอดี้การด์มาให้ลูกนะฟ้าบ้านเรามียศมีตำแหน่งทำให้ไปขัดผลประโยชน์กับคนอีกมากน้องๆของลูกเองก็ต้องมีคนดูแลตลอด เพื่อความปลอดภัยนะลูก”พอจบคำมารดาฟ้าก็ได้แต่มองตาปริบๆก่อนเอ่ยตอบ
“จริงๆไม่ต้องก็ได้นะครับฟ้าพอจะป้องกันตัวเองได้”
“ไม่ได้พวกนั้นส่วนมากเคยฆ่าคนมาก่อนทั้งนั้น อีกทั้งมีทั้งปืนทั้งะเิฟ้าจะไปป้องกันตัวได้ยังไงลูก”คนเป็มารดาส่ายหน้าไม่เห็นด้วยเช่นเดียวกับผู้เป็สามี
“งั้นลองให้คนของพ่อมาเป็คู่ซ้อมให้ผมก่อนก็ได้พ่อกับแม่จะได้วางใจได้” ฟ้าลองเสนอความเห็น เพราะเขาเองไม่อยากไปไหนมาไหนโดยมีบอดี้การด์เป็โขยงตามติดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงถึงเขาจะใช้เวทย์ให้ใครรู้ไม่ได้แต่เขาก็ยังสามารถใช้ลมปรานออกมาแทนได้
“มันอันตรายนะลูก”เมื่อเห็นมารดาเอ่ยด้วยความเป็ห่วงฟ้าก็เอื้อมมือไปกุมมือมารดาเบาๆพร้อมทั้งส่งยิ้มให้
“ถ้าฟ้าไม่ไหวฟ้าจะเลิกทันทีแล้วจะเชื่อฟังแม่ทุกอย่างเลยครับ”
“ลองให้ลูกแสดงฝีมือหน่อยก็ดีนะคุณฟ้าเองก็มีเืผมเหมือนกัน จะน้อยหน้าพ่อกับปู่เขาได้ยังไง”พอได้ยินคนเป็สามีเอ่ยบอกเธอเลยจำต้องพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้
“ก็ได้ค่ะ”
ฟ้าเดินตามหลังบิดามารดาไปยังโรงฝึกที่อยู่ด้านหลังคฤหาสน์น้องสาวทั้งสองเองก็ตามมาด้วยความสนใจเช่นกัน ตลอดทางมีชายสวมชุดสูทเต็มไปหมดบางคนก็แต่งเครื่องแบบทหาร บ้างก็แต่งชุดธรรมดาสายตาของฟ้ากวาดมองไปรอบๆเพื่อสังเกตุภาพรวมนับว่าการจัดการของคฤหาสน์หลังนี้ใช้ได้เลย
พอทั้งห้าคนมาหยุดอยู่หน้าประตูที่น่าจะเป็โรงฝึกบิดาของฟ้าเปิดประตูเข้าไปทำให้ฟ้ามองเห็นได้ว่าคนที่อยู่ภายในต่างกำลังจับคู่ฝึกซ้อมกันอยู่มีคนที่คุมการฝึกอยู่สองสามคนแต่เมื่อทุกคนสังเกตุเห็นคนมาใหม่ทั้งห้าต่างก็หยุดชะงักการกระทำทั้งหมดแล้วค้อมศรีษะทักทายบิดามารดาของเขา
"มีอะไรหรือเปล่าครับท่านพันเอก”หนึ่งในครูฝึกเดินเข้ามาทัก
“นี่ลูกชายผมชื่อฟ้าผมอยากรู้ความสามารถของลูกชายผม คุณช่วยเป็คู่ซ้อมให้เขาหน่อยได้ไหม”พ่อของฟ้าเอ่ยอย่างไม่อ้อมค้อม
“ครับ”ครูฝึกคนนั้นพยักหน้ารับเสร็จก็มองสำรวจฟ้าคร่าวๆรูปร่างลักษณะของฟ้าถือว่าโอเคเลย น่าจะพอมีพื้นฐานมาบ้างแต่ฝีมือคงต้องมาดูกันอีกทีว่ามีมากขนาดไหน
“ถ้าไม่ไหวก็บอกนะลูกแม่จะให้หยุดทันทีเลย”คนเป็แม่ไม่ลืมกำชับลูกชายอีกครั้งก่อนที่จะผละไปยืนรวมกลุ่มกับคนในครอบครัว
“สู้ๆนะคะพี่ฟ้า”น้องสาวทั้งสองต่างส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจ
“ขอรบกวนด้วยนะครับ” ฟ้าค้อมศรีษะให้คู่ฝึกซ้อมตามมารยาทที่ดีทำให้ฝ่ายตรงข้ามรู้สึกพึงพอใจที่ฟ้ารู้จักกาลเทศะและมีมารยาทพอสมควร
“ถ้าไม่ไหวก็บอกลุงละกันนะ”ฟ้าส่งยิ้มให้เป็คำขอบคุณพร้อมทั้งเอ่ยต่ออีกประโยค
“งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะครับ”
หลังประโยคที่ทุกคนได้ยินร่างของฟ้าก็หายไปจากจุดที่ยืนอยู่ด้วยความเร็วที่มากกว่าสายตาคนธรรมดาจะมองทันฟ้าออกตัวพุ่งเข้าประชิดร่างของคู่ต่อสู้พร้อมทั้งใช้ศอกของตัวเองกระแทกเข้าที่หน้าท้องของฝ่ายตรงข้ามแล้วจึงค่อยหมุนตัวไปยืนอยู่เื้ัของคู่ต่อสู้ร่างที่ถูกกระแทกศอกใส่นั้นทรุดลงนั่งด้วยความจุก ทางจะสู้ต่อไม่ไหว
ผู้คนรอบๆที่มองการต่อสู้นี้อยู่ต่างอ้าปากค้างไปตามๆกันจะว่าฝ่ายตรงข้ามออมมือให้ก็ไม่น่าจะใช่เพราะขนาดพวกเขาทุกคนต่างก็ไม่รู้ว่าชายหนุ่มคนนี้พุ่งตัวออกไปั้แ่เมื่อไหร่ขนาดพ่อของฟ้าเองก็มองตามความเร็วของฟ้าไม่ทันจึงได้แต่มองลุกชายด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อ แม่ของฟ้าก็มองด้วยความคาดไม่ถึงผิดกับน้องสาวทั้งสองที่มองพี่ชายตาเป็ประกาย
“เป็อะไรมากไหมครับ”ฟ้าเดินเข้ามาใกล้พร้อมทั้งเอ่ยถามฝ่ายตรงข้ามด้วยความเป็ห่วง
ตัวเขาห่างหายจากการต่อสู้มานานพอสมควรทำให้กะแรงไม่ค่อยถูกสักเท่าไหร่ขนาดเขาไม่ได้ออกแรงมากยังทำฝ่ายตรงข้ามจุกจนลุกไม่ขึ้นเลยสมัยที่เขาไปอยู่คานาสแรกๆ เขาเรียนรู้การใช้ลมปราณเป็อย่างแรกก่อนที่จะฝึกใช้เวทย์ทีหลัง เขาต้องออกรับงานจัดการสัตว์อสูรเพื่อหาเลี้ยงชีพและนำชิ้นส่วนของพวกมันไปขาย พอเก่งมากขึ้นเขาจึงได้พบรักกับภรรยาและมีลูกด้วยกันพอลูกหลานโตเขาก็ไต่เต้าจนได้ดำรงตำแหน่งผู้าุโสูงสุดพักหลังเขาละเื่ทางโลกปลีกตัวไปอยู่เงียบๆคนเดียวทำให้เขาไม่ได้ออกแรงต่อสู้กับใครเลยฝีมือจึงฝืดลงพอสมควร
“พ่อไม่อยากเชื่อเลยว่าลูกจะเก่งขนาดนี้”พ่อของเขาเอ่ยบอกลูกชายด้วยท่าทางภาคภูมิใจ
“ลูกไปเรียนที่ไหนมาจ๊ะเนี่ย”แม่ของฟ้าเองก็ถามด้วยความสนใจ
“มีอาจารย์สอนผมมาครับท่านอาจารย์ชอบออกเดินทางไปเรื่อยๆท่านบอกกับผมว่าการได้พบกันถือเป็วาสนาท่านก็เลยรับผมเป็ศิษย์ครับ”ฟ้าเอ่ยเล่าตามความจริง แต่แค่อาจารย์ของเขาอยู่ที่คานาสเท่านั้น
“เป็บุญของลูกแล้วที่ได้พบอาจารย์ประเสริฐขนาดนี้”พ่อของฟ้าเอ่ยพร้อมทั้งตบไหล่ของลูกชายด้วยความยินดี
“ขอพวกผมลองบ้างได้ไหมครับท่าน”ครูฝึกที่เหลือทั้งสองคนต่างเอ่ยขออนุญาติด้วยท่าทางสุภาพ
“ไหวไหมลูก” เมื่อบิดาหันมาถามฟ้าเองก็พยักหน้าตกลง
“เอาสิ”เมื่อได้รับคำอนุญาติทั้งสองคนก็หันมามองฟ้า
“ที่จริงทั้งสองท่านจะเข้ามาพร้อมกันเลยก็ได้นะครับ”ฟ้าเอ่ยบอกคนทั้งสองด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยครูฝึกทั้งสองหันมามองหน้ากันก่อนที่จะพยักหน้าตกลง
“ขอคำชี้แนะด้วยคุณฟ้า”
คราวนี้ฝ่ายครูฝึกเป็ฝ่ายบุกก่อนทั้งคู่ต่างแยกกันจู่โจมฝ่ายที่บุกเข้ามาด้านหน้านั้นใช้หมัดพุ่งเข้ามาตรงๆแต่ถือว่ามีความเร็วพอสมควรฟ้ายกมือขึ้นปัดหมัดออกให้พ้นตัวพร้อมทั้งก้มตัวลงแล้ววาดขาเตะไปทางด้านหลังเพื่อสกัดขาของคนที่พุ่งเข้ามาจากอีกทางทำให้ครูฝึกที่บุกเข้ามาประชิดทางด้านหลังต้องเสียหลักล้มลงครูฝึกอีกคนจึงใช้โอกาสที่ฟ้ากำลังปะทะกับอีกคนยกขาขึ้นหมายเตะก้านคอฟ้าที่รู้ทันรีบสปริงตัวขึ้นแล้วพุ่งเข้าหาตรงๆและใช้สันมือสับไปที่ต้นคอด้วยแรงพอแค่ให้สลบไปเท่านั้นเท่ากับว่าตอนนี้คู่ต่อสู้ของฟ้าเหลือแค่คนเดียวแล้ว
คนทั้งสองต่างยืนดูเชิงกันสักพักเป็ฟ้าที่เป็ฝ่ายเริ่มก่อนทางด้านครูฝึกนั้นจับข้อมือของฟ้าที่ปล่อยหมัดมาที่ใบหน้าตนพร้อมทั้งออกแรงกระชากแขนของฟ้าให้เข้ามาใกล้พอเห็นว่าได้ระยะแล้วก็อาศัยความคล่องตัวจับร่างของฟ้ายกขึ้นทุ่มฟ้าที่รู้ทันก็หมุนตัวพลิกกลางอากาศและใช้ขาทั้งสองข้างของตนลงจากนั้นก็ไม่เปิดโอกาสให้ฝ่ายตรงข้ามอีกตัวเขาพุ่งเข้าหาฝ่ายตรงข้ามและใช้ท่าของฝ่ายตรงข้ามจับครูฝึกคนนั้นทุ่มกับพื้นเสียงดังตึง
ทุกคนที่เฝ้ามองต่างตบมือกันเสียงดังทันทีที่การต่อสู้จบลงมีคนเข้าไปหามครูฝึกที่สลบไปนั่งพักดูอาการ ส่วนคนที่ถูกทุ่มเองก็มีคนเข้าไปประคองให้ออกมานั่งพักคนที่มีความรู้ด้านพยาบาลก็มาดูอาการเมื่อเห็นว่าอาการไม่หนักอะไรก็เพียงแค่ทายาบรรเทาอาการให้พร้อมทั้งสั่งให้นั่งพักจนกว่าจะหาย
“อาการเป็ไงบ้างครับ”ฟ้าเดินเข้ามาถามอาการเมื่อพูดคุยกับครอบครัวของเขาเสร็จ
“นั่งพักสักหน่อยก็หายแล้วครับ”ครูฝึกที่ถูกทุ่มเอ่ยตอบด้วยความเคารพในฝีมือของคนตรงหน้า
“ฝีมือระดับคุณฟ้าคงไม่มีใครสู้ชนะแล้วครับแบบนี้ลุงนี่รู้สึกตัวเองแก่ไปเยอะเลย”คนที่สู้กับฟ้าคนแรกนั้นพอหายจุกก็เอ่ยราวกับจะปลง
“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับปกติผมไม่ค่อยได้ต่อสู้กับใครเท่าไหร่” ฟ้าเอ่ยถ่อมตน
“ขนาดไม่ค่อยได้ใช้ลูกพ่อยังทำได้ขนาดนี้ถ้าได้ใช้บ่อยๆคงไม่มีใครสู้ลูกพ่อได้แล้ว”พ่อของฟ้าหัวเราะออกมากับความถ่อมตนของลูกชาย
“ลูกใครกันนะเก่งจริงๆเลย”แม่ของฟ้าเอ่ยหยอกลูกชาย
“ฟ้าก็ลูกของพ่อกับแม่ไงครับ” ฟ้าเองก็หยอกแม่กลับทำให้คนเป็แม่ฉีกยิ้มไม่หุบ
“พี่หนูด้วยๆ”น้องสาวทั้งสองคนเข้ามาเขย่าแขนพี่ชายคนละข้างส่งผลให้คนรอบๆอดที่จะมองภาพนี้ด้วยรอยยิ้มเอ็นดูไม่ได้
“ถ้าฟ้าว่างๆก็มาสอนทุกคนเขาหน่อยก็ดีนะลูกคนของเราจะได้มีฝีมือไม่น้อยหน้าคนอื่น” คนเปผ้นพ่อเอ่ยขอให้คนเป็ลูกช่วย
“งั้นเดี๋ยวผมจะให้คำแนะนำอยู่ที่นี่แล้วกันครับอีกสักสองชั่วโมงผมค่อยเข้าครัวไปแสดงฝีมือให้ทุกคนลองชิมดูว่าอาหารฝีมือผมอร่อยแค่ไหน”ประโยคหลังฟ้าเอ่ยราวกับจะอวดฝีมือการทำอาหารของตัวเอง
“แล้วพวกเราจะรอชิมนะจ๊ะแม่กับน้องๆขอนั่งดูลูกอยู่แถวๆนี้แล้วค่อยออกไปพร้อมกัน”ฟ้าพยักหน้ารับก่อนที่จะบอกให้ทุกคนจับคู่ซ้อมกันตามปกติแล้วฟ้าจะเดินดูทีละคู่
ทุกครั้งที่ฟ้าเอ่ยแนะนำทำให้คนที่ได้รับคำชี้แนะฝีมือพัฒนาขึ้นจุดอ่อนที่แก้ไม่หายก็ค่อยๆลดลง พวกครูฝึกเองก็เข้ามาขอคำชี้แนะด้วยเหมือนกันจุดเด่นต่างได้รับการส่งเสริม จุดด้อยเองก็ได้รับการแก้ไขทำให้การจับคู่ต่อสู้คราวนี้เป็ที่สนใจของทุกคน พ่อของฟ้าเองก็อดใจไม่ไหวขอร่วมวงด้วยคน ฟ้ามองพ่อของตัวเองจับคู่ต่อสู้กับหนึ่งในครูฝึกพ่อของฟ้ามีเปรียบอย่างเห็นได้ชัดแต่ก็ยังมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง
“ฟ้าว่าพ่อควรฝึกกำลังแขนให้มากกว่านี้นะครับเวลาที่พ่อออกหมัดมันเลยทำให้ฝ่ายตรงข้ามไม่น็อคเพราะกำลังแขนของพ่อไม่ถึงเวลาพ่อออกหมัดพ่อทำแบบนี้ดีกว่านะครับ”ฟ้าเอ่ยแนะพร้อมทั้งแสดงท่าทางการออกหมัดให้พ่อได้ชมโดยใช้กระสอบทรายเป็ที่รองรับหมัด
หมัดแรกที่ฟ้าชกนั้นฟ้าไม่ได้ออกแรงมากแค่ให้พ่อของตนสังเกตุการยืนการกำหมัด การหายใจ และท่วงท่าอื่นๆที่ฟ้าแสดงออกมาพอหลังจากหมัดแรกฟ้าก็เพิ่มความแรงของหมัดที่สองขึ้นกระสอบทรายที่ถูกหมัดที่สองของฟ้าชกนั้นแกว่งด้วยความแรงจนน่ากลัวว่าจะหลุดออกมาจากที่แขวนพอถึงหมัดที่สามฟ้าเพิ่มทั้งความแรงและความเร็วให้มากกว่าเดิมเท่าตัวชกไปที่กระสอบทรายคราวนี้กระสอบทรายที่แขวนอยู่นั้นหลุดออกมาจากที่แขวนรวมทั้งตัวกระสอบนั้นก็ขาดในจุดที่ฟ้าชกทำให้ทรายที่อยู่ในกระสอบไหลออกมา
คนรอบๆต่างมองไปที่กระสอบทรายและคนทำตาค้างด้วยคาดไม่ถึงว่าจะมีคนที่สามารถทำได้ขนาดนี้ถ้ามีคนโดนหมัดนี้เข้าไปพวกเขาไม่อยากจะนึกภาพเลยโดยเฉพาะครูฝึกทั้งสามที่พอได้เห็นภาพนี้ก็รู้ทันทีว่าคนตรงหน้าออมมือให้พวกเขาพอสมควรและถ้าหากพวกเขาโดนหมัดนี้เข้าไปคราวนี้คงได้หลับไม่ตื่นแน่ๆพอคิดได้แบบนี้ต่างก็กลืนน้ำลายกันอย่างฝืดคอ
“หมัดแรกฟ้าแค่ทำให้พ่อดูท่าทางก่อนพอหมัดที่สองฟ้าใส่แรงเพิ่มเข้าไป ส่วนหมัดที่สามฟ้าใส่ทั้งความแรงและความเร็วพลังมันก็เลยจะออกมามากหน่อย” ฟ้าอธิบายอย่างใจเย็น
“พ่อลองทำดูสิครับ”ฟ้าที่ไม่ได้รับรู้อะไรหันมาพูดกับคนเป็พ่อตามปกติผิดกับคนเป็พ่อที่มองลูกชายของตัวเองตาไม่กระพริบราวกับยังตั้งสติไม่ได้
“พ่อครับ”ฟ้าเรียกสติพ่อของตนให้กลับเข้าที่
“โอเคๆ” พ่อของฟ้าตอบรับคำก่อนที่จะนึกถึงท่าทางที่ลูกชายทำให้ดูแล้วค่อยๆทำตามหมัดแรกเขาเน้นท่าทางก่อนแรงที่ชกเลยยังน้อยนิดพอหมัดที่สองกระสอบทรายที่ถูกเขาชกนั้นแกว่งไปมาด้วยความแรงพอสมควรหมัดที่สามเขาเพิ่มความเร็วและความแรงให้มากขึ้นส่งผลให้กระสอบทรายแกว่งไปมาราวกับจะหล่น
พ่อของฟ้าพอใจกับการชกครั้งนี้มากแรงหมัดของเขาที่ส่งออกไปมีมากกว่าเดิมเท่าตัวยิ่งถ้าเขาฝึกไปเรื่อยๆรับรองต้องทำแบบลูกชายได้แน่ๆ
“ดีแล้วครับ พ่อลองฝึกแบบนี้ไปเรื่อยๆมันจะส่งผลให้พ่อมีกำลังแขนมากขึ้นและการทรงตัวก็จะดีขึ้นด้วยยิ่งถ้าฝึกการหายใจแบบนี้ให้คุ้นชินก็จะทำให้พ่อเหนื่อยช้าลง”ฟ้าอธิบายข้อดีของมันให้ฟังจบก็ปล่อยให้คนเป็พ่อฝึกต่อไปคนอื่นเองก็ฝึกตามท่าทางนั้นกันหมดทำให้ฟ้าแอบแว๊บมานั่งพักข้างๆคนเป็แม่กับน้องสาว
“เบื่อรึเปล่าครับ”
“ไม่หรอกลูกเห็นทุกคนตั้งใจกันขนาดนี้ก็ดีแล้วถึงแม่จะไม่ได้ฝึกต่อสู้แบบคนอื่นๆแต่แม่ก็มีลูกชายเก่งแทนแล้วไงจ๊ะ”คนเป็แม่เอ่ยยิ้มๆ
“พี่ชายเท่ที่สุดเลยเหมือนพวกฮีโร่ในการ์ตูนเลยค่ะ” เดือนบอกพี่ชายด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“มีพี่ชายคนนี้อยู่ก็ไม่มีใครกล้ามาแกล้งน้องสาวคนสวยของพี่ฟ้าได้หรอก”ฟ้าบอกน้องทั้งสองคนด้วยความเอ็นดู ถึงแม้จะเพิ่งได้เจอหน้าแต่ยังไงสายเืก็ตัดกันไม่ขาดหรอก
“ใกล้จะได้เวลาแล้วไปบอกพ่อเขาก่อนไปจะได้ไปกับแม่เลย” เมื่อได้ยินคนเป็แม่เอ่ยทักทำให้ฟ้านึกขึ้นได้เขาเดินเข้าไปบอกพ่อก่อนที่จะเดินกลับมาหาแม่
“ไปกันครับแม่พ่อเขาบอกว่าจะอยู่ฝึกต่ออีกสักพักแล้วถึงค่อยกลับครับ”เมื่อได้ยินเช่นนั้นเธอก็เดินพาลูกๆกลับบ้านใหญ่
ของทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ครบฟ้าเองก็เริ่มลงมือโชว์ฝีมือให้แม่และน้องสาวดู ท่าทางการจับอุปกรณ์ครัวนั้นคล่องแคล่วว่องไวเวลาปรุงรสก็ใช้สายตากะเอา อาหารที่ทำเสร็จออกมาแต่ละอย่างหน้าตาน่าทานคนที่อยู่ในครัวต่างได้ลองลิ้มชิมรสชาติ และบอกฝีมือคนทำยอดเยี่ยมมาก
“ยกออกไปจัดได้เลย”พอทุกอย่างเสร็จหมดฟ้าก็บอกให้คนอื่นๆช่วยกันยกออกไปที่ห้องอาหาร
“ฟ้าต้องบอกสูตรมาให้แม่ฝึกทำบ้างแล้วล่ะลูกอาหารแต่ละอย่างรสชาติดีไม่แพ้หน้าตาของมันเลย”
“ได้ครับ สูตรมันทำไม่ยากหรอก”
“เดี๋ยวเดือนจะกินให้พุงกางเลย”น้องสาวคนเล็กร้องบอกตาวาว
“ดาวด้วยค่ะ” น้องสาวคนโตเองก็เช่นกัน
“กินให้อิ่มๆ จะได้โตเร็วๆไงครับน้องดาวน้องเดือน”ฟ้าก้มตัวลงมามองน้องสาวทั้งสองพร้อมทั้งยกมือลูบศรีษะน้องทั้งสองคนช้าๆ
“โตขึ้นพวกเราจะเก่งแบบพี่ฟ้าให้ได้เลย”น้องสาวคนโตร้องบอกพี่ชายด้วยความจริงจัง มีน้องสาวคนเล็กพยักหน้าเป็ลูกคู่
“สู้ๆครับ”ฟ้าให้กำลังใจน้องๆเสร็จก็ได้ยินเสียงเอ่ยเร่งของคนเป็แม่
“ลูกฟ้า ทุกคนมากันแล้วลูกฟ้ามาไหว้คุณปู่ คุณตา คุณยายก่อนสิจ๊ะลูก”
>>>>>>>>>>>>
488
