ตอนที่4 ของกินรอบดึก
[แจสเปอร์ TALKS]
“นี่อะไรคะ? พี่แจสเปอร์”
โอลีฟหญิงสาวที่ผมหิ้วกลับมาห้องนั่งอยู่ข้างเตียง เนื้อตัวของหล่อนมีเพียงผ้าขนหนูสีขาวพันร่างกายเอาไว้เท่านั้น หล่อนหยิบเงินจำนวนหนึ่งที่ผมวางไว้หัวเตียงขึ้นมาดูสลับกับการมองหน้าผม หลังจากเราสองคนเล่นสนุกกันเสร็จ หล่อนทำหน้าตาใสซื่อเหมือนเด็กสาวไร้เดียงสาทั้งที่เพิ่งจะออกลีลาชนิดที่มืออาชีพยังต้องอาย ตอนเราสองคนเล่นรักด้วยกัน
ผมแสยะยิ้มอย่างรู้ทันส่งกลับไป บอกเลยว่าโคตรจะเกลียดผู้หญิงที่แอ๊บใสทั้งที่จริงทำตัวเหมือนของฟรีตามทางเท้า
“ค่าตัว”
ผมพูดเหมือนไม่แยแสต่อสายตาตัดพ้อของหล่อน ก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ
โอลีฟเป็นักเที่ยวตัวยงเรียกว่าขาประจำของผับที่ผมคุมอยู่ก็ไม่ผิดนัก แต่ละคืนเวลาผับปิดหล่อนจะกลับออกไปพร้อมกับผู้ชายไม่ซ้ำหน้า ผมกับโอลีฟเราสองคนคล้ายกันในเื่นี้ และบังเอิญว่าคืนนี้โอกาสคงเป็ใจผมจึงได้มาลงเอยกับหล่อน
หลังจากผับปิดผมก็มักจะกลับมาพร้อมกับผู้หญิงสักคนแทบทุกคืนเพื่อคลายเหงา ส่วนมากก็เป็นักเที่ยวสาวๆ อารมณ์เปลี่ยว โดยผมจะหลีกเลี่ยงพนักงานสาวๆ ในร้าน เพื่อไม่ให้เสียการปกครอง ส่วนตอนผับเลิกใครอยากไปต่อข้างนอกกับลูกค้ากระเป๋าหนักจนหัวหกก้นขวิดขนาดไหนผมก็จะไม่ยุ่ง เพราะถือว่ามันเป็สิทธิ์ส่วนบุคคล
“หนูไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่านะคะพี่”
หล่อนยกมือกอดอกทำหน้าเง้างอน ราวกับว่าผมเป็แฟน
“หึ! จะไม่เอาเงินว่างั้น”
ผมพ่นควันบุหรี่พุ่งออกเป็สาย ระหว่างที่นอนหนุนแขนข้างหนึ่งอยู่บนเตียง
“หนูยังไม่ได้พูดสักคำเลยนะคะว่าจะไม่เอา เงินใครก็อยากได้ทั้งนั้นแหละ แต่พี่แจสเปอร์ทำเหมือนหนูเป็พวกขาย”
โอลีฟรีบยัดเงินก้อนนั้นลงในกระเป๋าสะพายแบรนด์เนมของหล่อน
“พี่แจสเปอร์คะ คืนนี้หนูนอนค้างห้องพี่ได้ไหมคะ บังเอิญว่า…”
“ไม่ได้ แล้วเธอก็ไม่ต้องมาที่ห้องนี้อีก”
ผมตัดบทก่อนที่หล่อนจะพูดจบประโยค โอลีฟไม่ใช่คนแรกที่อยากจะสานสัมพันธ์กับผมต่อ แต่บังเอิญว่าผมไม่ชอบกินอะไรซ้ำๆ ผมมันเป็ประเภทขี้เบื่อ ของใหม่มันจะดูตื่นเต้นเร้าใจกว่าเสมอ ผู้หญิงก็ไม่ต่างอะไรนัก
“ว่าไงนะคะพี่”
โอลีฟทำหน้างง หน้าตาสะสวย ขาวๆ หุ่นดีแบบหล่อนคงไม่ค่อยได้ถูกผู้ชายปฏิเสธจนชินสินะ
“ฟังนะ เราก็แค่สนุกกันชั่วคราว แล้วตอนนี้ก็หมดเวลาของเธอแล้ว ปิดประตูห้องให้ฉันด้วย”
โอลีฟลุกยืนขึ้นชักสีหน้าใส่ผม ก่อนจะส่ายหน้าไปมา
“พี่เป็บ้าอะไรวะ เมื่อกี้เรายังนอนด้วยกันอยู่เลย”
“เมื่อกี้มันเป็อดีต แล้วคนอย่างฉันก็ชอบอยู่กับปัจจุบันมากกว่า เชิญ” ผมผายมือไปทางประตูห้อง ในใจนึกขำกับท่าทางโกรธเกรี้ยวกราดของโอลีฟ
“ไอ้ผู้ชายเฮงซวย ไปก็ได้วะ”
“ฝากถุงไปทิ้งให้ด้วยเดี๋ยวฉันให้ทิปอีกพัน”
ผมอุตส่าห์ใจดีจะให้ทิปหล่อน แต่เหมือนโอลีฟจะปรี๊ดแตกไปเรียบร้อยแล้ว หล่อนรีบใส่เสื้อผ้าอย่างลวกๆ แล้วจ้ำอ้าวเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องของผมพร้อมปิดประตูเสียงดังปัง ทิ้งกางเกงตัวจิ๋วเอาไว้ข้างเตียงให้ดูต่างหน้า
พวกผู้หญิงส่วนมากก็เป็แบบนี้ล่ะ อารมณ์ร้อน ขี้โมโห โกรธง่าย ขี้หงุดหงิด ผมจึงเลือกอยู่คนเดียวไงสบายใจดี…
1K
