(ดรอปไม่เขียนต่อ)BEHEMOTH ราชันแห่งมอนเตอร์

        มอนสเตอร์ที่ปรากฏตัวนั้นคือเต่ายักษ์สีดำที่น่าสะพรึงกลัว ร่างกายของมันสูงใหญ่กว่ามอนสเตอร์ตัวใดที่เคยพบเจอ

        ดวงตาสีแดงเข้มส่องประกายด้วยความโหดเหี้ยมและพลังอำนาจที่น่ากลัว มันมีเกราะที่หนาและแข็งแรงเป็นอย่างมาก ราวกับว่าถูกสร้างขึ้นจากโลหะที่ทนทานที่สุด มันคือมอนสเตอร์ที่ควบคุมกฎต้นกำเนิดแห่งธาตุทอง ทำให้พลังการป้องกันของมันแข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กกล้า

        “ตึง!ตึง!ตึง!ตึง!ตึง!”

        เพียงแค่เต่ายักษ์ยกเท้าทั้งสี่ข้างขึ้น แล้วกระทืบลงไปกับพื้นอย่างรุนแรง ส่วนนึงของเมืองป้อมปราการก็พังทลายลงทันที

        ผืนดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับเกิดแผ่นดินไหว คลื่นกระแทกที่มหาศาลถูกปล่อยออกจากตัวมัน แผ่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง

        ทำลายสิ่งปลูกสร้างและแนวป้องกันที่ทหารสร้างขึ้นไปในพริบตา

        “พะ..พลังรุนแรงจริงๆ นี่แค่คลื่นกระแทกของมันเองนะเห้ย!”

        “ไอ้เต่าบ้านี่อยู่ระดับตำนาน 5 ดาว หรือ 6 ดาวกันแน่วะ!”

        เสียงก่นด่าดังก้องออกมาอย่างหนัก คลื่นกระแทกนั้นรุนแรงมากจนนักสู้พันธุกรรมหลายคนถูกซัดกระเด็นไปในอากาศ

        บางคนถูกคลื่นกระแทกทำให้บาดเจ็บสาหัส ส่วนหนึ่งของเมืองป้อมปราการที่อยู่ใกล้จุดที่มันกระทืบลงไปถูกทำลายล้างอย่างสมบูรณ์ เกิดเสียงระเบิดดังสนั่น ขณะที่ผนังและอาคารต่างๆได้ทลายลงมาเป็นซากปรักหักพัง

        “——?!!”

        ราชันสงครามที่เหลืออยู่ต่างรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลจากเต่ายักษ์นี้ มันเป็นมอนสเตอร์ที่มีพลังการป้องกันที่เกินกว่าพวกเขาจะจินตนาการได้ การโจมตีปกติคงไม่สามารถสร้างรอยแผลให้กับมันได้ง่ายๆ พวกเขาจะต้องหาทางจัดการกับมันก่อนที่มันจะทำลายล้างเมืองทั้งเมือง

        ทันย่าและโรซาเลียจ้องมองเต่ายักษ์ด้วยความเฉยชา แม้พวกเขาจะมีพลังที่ยิ่งใหญ่ก็ตาม แต่การต่อสู้กับมอนสเตอร์ที่มีพลังการป้องกันแข็งแกร่งเช่นนี้จะไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเขาเองก็จะต้องใช้พลังของตนอย่างชาญฉลาดเพื่อค้นหาจุดอ่อนและโจมตีให้ตรงจุดเพียงเท่านั้น

        “มันแข็งแกร่งเกินไป ถ้าไม่ใช้ร่างเบฮีมอท เผลอๆคงไม่อาจทำลายกระดองของมันได้ พลังการป้องกันของมันเป็นที่สุด”

        “แต่ยังไงก็ตาม ทุกสิ่งย่อมต้องมีจุดอ่อน ไม่มีอะไรในมหาจักรวาลที่สมบูรณ์แบบ100% แม้แต่ตัวพระเจ้าก็ตาม!”

        คำพูดของทันย่าทำให้หญิงสาวต้องพยักหน้ารับ จากนั้นเธอก็ได้ตอบกลับอย่างเคร่งขรึม

        “การโจมตีทั่วไปไม่สามารถทำอะไรกับมันได้ งั้นเดี๋ยวเราจะเปิดทางให้เองค่ะท่านทันย่า!”

        เมื่อสิ้นคำพูด โรซาเลียก็ตัดสินใจที่จะลงมือ เธอรู้ว่าการต่อสู้กับเต่ายักษ์สีดำที่มีพลังการป้องกันแข็งแกร่งเป็นที่สุด จำเป็นต้องใช้พลังที่ยิ่งใหญ่และความเชี่ยวชาญในเทคนิควิชาที่เหนือธรรมดา และตัวของเธอเองก็มีรูปแบบที่ว่า

        พริบตาเดียว หญิงสาวก็หยิบอาวุธของเธอออกมา มันเป็นดาบโลหะยักษ์สีดำที่ยาวกว่าสองเมตร ดาบนั้นดูน่าเกรงขามและเปล่งประกายด้วยพลังงานที่ซ่อนอยู่ภายใน มันเป็นอาวุธที่สร้างขึ้นเพื่อการทำลายล้างโดยเฉพาะ และถูกผสานเข้ากับพลังของกฎต้นกำเนิดที่เธอครอบครอง

        “มันถึงเวลาที่เราจะต้องลงมือ!”

        โรซาเลียกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ขณะจับด้ามดาบยักษ์อย่างมั่นคง

        “เปรี๊ยะ!เปรี๊ยะ!เปรี๊ยะ!”

        เธอเริ่มปลดปล่อยพลังของกฎต้นกำเนิดแห่งน้ำแข็ง พลังงานเย็นเยือกแผ่กระจายออกมาจากร่างกายของเธอ ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่มืดครึ้มก็เริ่มปกคลุมด้วยหมอกน้ำแข็งที่เย็นจัด อุณหภูมิรอบๆลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าทั้งสนามรบกำลังถูกดึงเข้าสู่ฤดูหนาวอันโหดร้าย

        [กฎต้นกำเนิดแห่งน้ำแข็ง? ถือเป็นกฎต้นกำเนิดทั่วไปที่หาได้ยากมาก มันอยู่เหนือจำพวกกฎต้นกำเนิดรูปแบบอื่นๆ]

        ดาวาลเห็นพลังนี้แล้วก็พูดกล่าวชม

        ดาบโลหะสีดำของโรซาเลียถูกเคลือบด้วยน้ำแข็งที่แหลมคม รัศมีแสงสีฟ้าอ่อนเริ่มส่องสว่างจากตัวดาบ ขณะที่โรซาเลียเตรียมตัวเพื่อโจมตี ร่างของเธอเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าหาเต่ายักษ์สีดำที่ยืนอยู่ตรงหน้าประหนี่งเป็นแสงวาบ

        “ปัง!”

        เมื่อโรซาเลียเข้าใกล้ราชาเต่าดำ เธอใช้พลังของกฎต้นกำเนิดแห่งน้ำแข็งโจมตีเข้าไปยังเกราะป้องกันของมัน ดาบยักษ์ในมือเธอฟาดฟันลงไปด้วยความแรงและความเยือกเย็น น้ำแข็งที่ห่อหุ้มดาบนั้นแผ่กระจายไปยังกระดองของเต่ายักษ์ ทำให้เกิดชั้นน้ำแข็งที่แข็งแกร่งและหนาแน่นขึ้นทันที

        เสียงกระทบของดาบกับกระดองเต่าดังสนั่น

        ทำให้เกิดแสงประกายจากการโจมตีส่องสว่างในความมืด ทันใดนั้นรอยแยกเล็กๆก็ปรากฏขึ้นบนกระดองของราชาเต่าดำ พร้อมกับที่น้ำแข็งของโรซาเลียเริ่มซึมซับเข้าไป ทำให้มันชะงักเพียงชั่วครู่

        “อย่าคิดว่าแกจะไม่มีจุดอ่อน!”

        โรซาเลียกล่าวด้วยความเย็นชา เธอยังคงยืนหยัดในท่ารบ ดวงตาของเธอจ้องมองเต่ายักษ์ด้วยความมเฉยชาและโหดร้าย

        “ฮู่มมมมมมมมมมมม!”

        ราชาเต่าดำส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธ รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดจากการโจมตี มันเริ่มเคลื่อนที่อีกครั้ง แผ่พลังของกฎต้นกำเนิดแห่งทองออกมาเพื่อฟื้นฟูผิวหนัง แต่พลังแห่งน้ำแข็งที่โรซาเลียได้ปลดปล่อยเข้าไปยังคงอยู่ สร้างความหนาวเย็นและลดความเร็วในการเคลื่อนไหวของมัน

        “ลงมือ! อาศัยจังหวะนี้แหละในการจัดการกับไอ้เต่าโง่นี่ซะ!”

        เป็นการเปิดโอกาสให้ทันย่าและราชันสงครามคนอื่นๆเข้ามาโจมตี

        หลังจากโรซาเลียโจมตีราชาเต่าดำและสร้างรอยร้าวเล็กๆบนเกราะของมัน ทุกคนในสนามรบก็รู้ว่านี่คือโอกาสที่จะโจมตีเพิ่มเติม มอนสเตอร์นี้แม้จะมีพลังการป้องกันที่แข็งแกร่งเหนือธรรมชาติ

        แต่เมื่อถูกโจมตีด้วยพลังที่ตรงกับจุดอ่อนก็สามารถสร้างความเสียหายที่รุนแรงได้

        ทันย่าเองก็มองเห็นช่องว่างที่โรซาเลียสร้างขึ้น เขาใช้โอกาสนี้ให้เกิดประโยชน์

        “ไป!”

        ทันทีที่ราชาเต่าดำหยุดชะงัก ชายหนุ่มก็เร่งพลังจิตและกฎต้นกำเนิดแห่งอวกาศให้สูงขึ้น พลังงานที่แผ่กระจายออกมาจากร่างของทันย่าทำให้มิติรอบตัวบิดเบี้ยว เขายกมือขึ้นและสร้างพื้นที่บีบอัดอันทรงพลังรอบร่างกายของเต่ายักษ์

        “นี่เป็นโอกาสเดียวที่จะทำให้มันอ่อนลง!”

        ทันย่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด จากนั้นเขาก็ใช้พลังจิตควบคุมมีดบินทั้งหมด

        “เฟี้ยว!เฟี้ยว!เฟี้ยว!”

        มีดพลังจิตเหล่านั้นถูกปลดปล่อยออกไปด้วยความเร็วประหนึ่งเป็นแสงวาบ พุ่งตรงเข้าหารอยแยกบนเกราะของเต่ายักษ์ที่โรซาเลียสร้างไว้

        “ปัง!ปัง!ปัง!ปัง!ปัง!ปัง!”

        ทันใดนั้นมีดบินของทันย่าพุ่งเข้าโจมตีเกราะของเต่ายักษ์ในจุดที่อ่อนแอ ด้วยกฎแห่งสายฟ้าและอวกาศที่ถูกผสานเข้ามาในการโจมตี มิติโดยรอบของราชาเต่าดำก็ถูกบีบอัดและบิดเบี้ยว พลังของทันย่าทำให้การโจมตีของเขาเป็นเหมือนการเจาะทะลุผ่านเกราะที่ไม่อาจต้านทานได้

        “ฮู่มมมมมมมมมมมม!”

        ราชาเต่าดำคำรามออกมาด้วยความโกรธ และรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่รุนแรงจากการโจมตีของทันย่า ตัวของมันพยายามเคลื่อนไหว แต่กฎแห่งน้ำแข็งของโรซาเลียยังคงตรึงร่างมันไว้ ทำให้ร่างขนาดใหญ่ของมันไม่สามารถขยับได้อย่างรวดเร็วเหมือนเดิม

        ราชันสงครามคนอื่นๆเห็นโอกาสนี้และรีบเข้ามาเสริมการโจมตี พวกเขาใช้พลังธาตุและกฎต้นกำเนิดของตนเพื่อโจมตีเต่ายักษ์ที่อยู่ตรงหน้า

การโจมตีรวมกันของพวกเขาทำให้เกราะของเต่ายักษ์เริ่มมีรอยร้าวมากขึ้นเรื่อยๆ

        “เปรี๊ยง!”

        โรซาเลียเห็นว่าการโจมตีกำลังมีผล เธอก็ใช้ดาบยักษ์ของเธอฟาดฟันลงไปอีกครั้ง

        ทันย่าเองก็ใช้พลังจิตของเขาอย่างเต็มที่ มีดบินที่ถูกควบคุมด้วยจิตวิญญาณของเขาพุ่งเข้าโจมตีต่อเนื่องไปยังรอยร้าวบนเกราะของเต่ายักษ์

ทุกครั้งที่มีดบินกระทบเกราะของมัน เสียงกรีดร้องของโลหะที่แตกหักดังขึ้นทั่วสนามรบ

        มิติที่ถูกบิดเบือนและพลังแห่งอวกาศที่แทรกซึมเข้าไปในร่างของเต่ายักษ์และทำให้เกราะของมันเริ่มแหลกสลายหายไป

        เมื่อการโจมตีรวมกันของพวกเขาทำให้เกราะของเต่ายักษ์เริ่มแตกออกเป็นชิ้นๆ ทันย่าก็ใช้โอกาสนี้เพื่อปลดปล่อยพลังจิตที่แข็งแกร่งที่สุด เขารวบรวมกฎต้นกำเนิดแห่งอวกาศเข้ามาในจิตวิญญาณ สร้างเป็นคลื่นพลังงานที่บิดเบือนเคลื่อนมิติ

        “ถึงเวลาสิ้นสุดแล้ว!”

        ทันย่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ก่อนจะปล่อยพลังจิตที่ผสานกับกฎต้นกำเนิดแห่งอวกาศออกมา มีดบินทั้งหมดที่เต็มไปด้วยพลังงานนั้นพุ่งตรงเข้าไปยังราชาเต่าดำ แทรกซึมเข้าไปในร่างกายที่ใหญ่โตของมัน ทำให้ภายในร่างของมันถูกโจมตีอย่างหนักหน่วงและรุนแรง

        “ตู้มมมมมมมมมม!”

        เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างมหาศาล ร่างของเต่ายักษ์สีดำถูกแรงดึงดูดและแรงบีบอัดจากพลังจิตของทันย่าบดขยี้ มันคำรามครั้งสุดท้ายด้วยความโกรธและความเจ็บปวด ก่อนที่ร่างของมันจะระเบิดออกเป็นเศษซาก โลหะที่เคยเป็นเหมือนกระดองของมันแตกกระจายออกไปในทุกทิศทาง

        เต่ายักษ์สีดำได้ล้มลง สุดท้ายก็สิ้นสภาพ มอนสเตอร์ที่เคยเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดในสนามรบตอนนี้ถูกกำจัดลงแล้ว

        “ยะ..ยอดเยี่ยม! ถ้าไม่ได้ท่านโรซาเลีย! พวกเราคงพ่ายแพ้ไปแล้ว!”

        “ไอ้โง่! ทั้งหมดต้องให้เครดิตท่านทันย่าต่างหาก แกไม่เห็นการโจมตีสุดท้ายเรอะ?”

        เจ้าหน้าที่และนักสู้พันธุกรรมที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็ส่งเสียงเฮด้วยความยินดี แม้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะยังไม่สิ้นสุด แต่การเอาชนะมอนสเตอร์ตัวนี้ ถือเป็นการยืนยันได้ว่าพวกเขายังมีโอกาสที่จะปกป้องเมืองป้อมปราการนี้ไว้ได้