ตอนที่ 2 รักร้าย ยัยรุ่นน้อง
เวลา 15.30 น.
ได้เวลานัดหมายของการประชุมของแต่ละคณะสี ฉันอยู่ชั้น ม.4/2 ซึ่งสีของห้องพวกเราคือ สีเหลือง แต่ละ่ชั้นก็จะมีทุกสีที่คละกันไป กีฬาสีของโรงเรียนเราแบ่งนักเรียนออกเป็ 4 สี มีสีแดง สีเขียว สีฟ้า และสีเหลืองเป็ของห้องของฉันนั้นเอง
พอถึงเวลานัดหมายทั้งรุ่นพี่ รุ่นน้อง ต่างก็พากันจับกลุ่มก้อนมานั่งเข้าแถวเรียงตอนยาวลึกอย่างเป็ระเบียบ
“เอาละวันนี้ พี่พี่ จะทำการคัดเลือกเลือกน้องน้องที่หน้าตาดีที่สุดออกมา ใครที่รู้ตัวว่าตัวเองหน้าตาดี ก็โชว์ตัวแล้วลุกขึ้นยืนมาทางนี้ได้เลย............
อ้าวเงียบ กริบ ถ้าอย่างนั้นพี่จะให้พี่พี่คณะกรรมสีเป็คนคัดเลือกเอาเลยละกัน เชิญพี่พี่ค่ะ”
เสียงดังกึ่งห้องกลางกลุ่มก้อนของรุ่นน้องที่หันหน้า พะวงหลัง กลัวว่าตัวเองจะเป็คนถูกรุ่นพี่คัดเลือกให้ออกไป เสียงของพี่ประธานคณะสี พี่บอลลูนสาวคนเก่ง สวย เฟอเฟคอย่างสมบูรณ์แบบแต่น่าเสียดายที่พี่เขาชอบผู้ชาย ยืนป่าวประกาศท่ามกลางในที่ประชุมของคณะสีเหลือง อย่างน่าเกรงขาม
เสียงเริ่มดังขึ้นอย่างจอแจเมื่อเริ่มมีการเปิดบทสนทนาเกิดขึ้น เหมือนลูกนกน้อยที่ประสานเสียงคลอรัดร้อง จิบ จิบ จิบ ในรังบนต้นไม้ใหญ่
“น้องมิกกี้ เชิญจ๊ะ ตามพี่แอมมี่ไปฝั่งนั้นเลยนะจ้า”
พี่สาวคนสวยเธอชี้นิ้วมาหาฉันที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาลงมองพื้นเขี่ยดินเล่น จนได้เงยหน้าขึ้นมามองตามเสียงที่เธอเรียกชื่อของฉัน
“หะ หนูหรอค่ะ........ โอเคร โอเคร ก็ได้ก็ได้ เห้ย”
เสียงถอนหายใจที่ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่แต่ก็ต้องฝืนใจลุกขึ้นแล้วเดินตามไปหารุ่นพี่อีกคนทางนั้นโดยดีเพราะถึงฉันจะเป็ลูกสาวคนเล็กของเ้าของโรงเรียนแห่งนี้ก็ตาม แต่คุณแม่ของฉันท่านสั่งไว้อย่างเด็ดขาดเลยว่า เวลาฉันอยู่ในโรงเรียน ฉันก็เป็นักเรียนคนหนึ่งเหมือนเพื่อนเพื่อนคนอื่น ไม่มีสิทธิ์พิเศษอันใดที่เหนือเกินคนอื่นทั้งนั้น แต่ถ้าพอออกจากโรงเรียนฉันก็จะเป็ลูกสาวคนเล็กที่สุดแสบแสนซนของคุณแม่คนหนึ่งเช่นกัน
เพราะแม่จะสอนฉันกับพี่พี่ตลอดเลยว่า ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่มันได้มาง่ายง่าย ถ้าอยากได้อะไรบางอย่างก็ต้องเอาบางอย่างเข้ามาแลกกัน เพราะโลกนี้มันคือกฎของการแลกเปลี่ยนนะลูก ฉันจึงค่อยค่อยซึมซับคำสอนของแม่ถึงแม้มันจะขัดใจวัยรุ่นเซ็ง ฉันก็จะฝืนความรู้สึกทำมันละกันนะแม่
ฉันลุกขึ้นเดินไปหารุ่นพี่คนนั้น อย่างหงุดหงิดที่ใต้ร่มต้นไม้ใหญ่
“น้องช่วยเขียนชื่อนามสกุล และชื่อเล่นให้พี่หน่อยนะ และเบอร์โทรให้พี่ด้วยนะค่ะ”
รุ่นพี่ร่างเล็กผิวสีน้ำผึ้งใบหน้าของเธอช่างน่ารักน่าเอ็นดูและดูอ่อนกว่าวัยของนักเรียนม.6 ด้วยซ้ำ ฉันนึกว่าเธอควรจะเป็รุ่นน้องของใครหลายคนหรือเกิดทีหลังของฉันด้วยซ้ำไป หน้ากลมกลม มน รูปไข่แก้มป่องป่อง คิ้วดำเข้มที่ขึ้นเรียงจนหนา ผมยาวดกดำมีออร่า ั์ตาดำเป็ประกาย กับเรียวปากอูมอมชมพูอ่อนระเรื่อ รูปร่างโดยรวมเธอเป็ผู้หญิงร่างเล็ก ดูรวมรวมแล้วมีเสน่ห์เหลือเกิน บวกกับใบหน้าที่ดูคม สวยแบบผู้หญิงผิวสองสี ที่ออกโทนเข้มจนมีลักษณะคมขำ
เธอยื่นกระดาษขาวA4 ในมือพร้อมปากกาลายหมีให้ฉัน นี่เธอคนนี้ไม่รู้จักฉันจริงจริงหรือ ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อเล่นของฉันเลยหรือ ซึ่งมัน มันเป็ไปได้ยังไงกัน
ฉันจึงยื่นมือไปหยิบรับเอากระดาษจากในมือของเธอมาแล้วก้มลงบรรจงเขียนตามที่สิ่งที่เธอขอ
“เท่านี้ใช่ไหมค่ะ เสร็จแล้วค่ะ ลุกไปได้แล้วใช่ไหมค่ะ”
ฉันยื่นกระดาษในมือส่งคืนให้เธอ พร้อมกับกำลังขอต่อรองกับรุ่นพี่หน้าคมคนนี้โดยทางอ้อม
“เดี๋ยวสิจ๊ะน้อง พี่ยังไม่ได้บอกน้องเลยว่าพี่จะให้น้องทำอะไร น้องจะรีบลุกไปไหนกัน”
“งั้นตอนนี้พี่ก็บอกมาเลยสิค่ะ หึ” ฉันรีบตอบสวนกลับคนหน้าคมทันที
“หน้าที่ ที่... น้องมิกกี้จะได้รับคือ เป็เชียร์ลีดเดอร์ของคณะสี และพวกพี่พี่จะเริ่มนัดซ้อมวันพรุ่งนี้หลังเลิกเรียนในทุกทุกวัน ยกเว้นวันเสาร์กับวันอาทิตย์ จ๊ะ”
รุ่นพี่ร่างเล็กหน้าคมเธอก้มหน้าลงอ่านชื่อในกระดาษขาว แล้วพยายามขานเรียกชื่อเล่นของฉัน ทั้งทั้งที่จริงในโรงเรียนนี้ ไม่มีใครเลยที่จะไม่รู้จักชื่อฉันด้วยซ้ำ และยัยพี่หน้าคมคนนี้ เธอไปหลบอยู่มุมไหนของโรงเรียนนิ
..............................
เราจะอยู่ด้วยกันทุกวันในโลกจินตนาการและสุดท้ายนี้
รู้สึกยังไง
ได้โปรด...................บอกไรท์ที
460
