“นี่...ถามอะไรหน่อยสิ ความสามารถของอาชีพเธอคืออะไรเหรอ” เจมส์มองหน้าเธอนิ่งพร้อมกับถามอย่างตรงไปตรงมา
“คะ? เอ่อ..ความจริงฉันก็ยังไม่เคยดูหรอกค่ะ สักครู่นะคะ” เธอตอบอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะสีหน้าของเจมส์ที่ดูจริงจังจนเธอไม่กล้าสบสายตา
[ผู้หมอบคลาน คือ บุคคลที่คล้ายกับชาวบ้านทั่วไป หากแต่มีความดำมืดที่มืดมิดกว่าคนปกติมาก หากตกอยู่ในความมืดจะพาไปสู่ทางที่แข็งแกร่ง หากรู้แจ้งจะนำไปสู่ปัญญา ผู้หมอบคลานสามารถละทิ้งพรสวรรค์ เพื่อเป็นชาวบ้านธรรมดาได้][ชาวบ้าน คือ ผู้ที่เรียนรู้อาชีพสามัญได้ในเลเวล 10][สกิลประจำอาชีพ -]
“อืมม..ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่เหมือนว่ามันจะเป็นอาชีพพิเศษนะ” เจมส์พูดขึ้นพร้อมกับหันไปมองหน้าวินนี่
“ค่ะ ฉันก็คิดแบบนั้น” เธอพยักหน้ารับกับความเห็นของเขา
“งั้นผมขอทดลองอะไรหน่อย”
“อ่า…ได้ค่ะ”
เจมส์ยกมือขวาขึ้นมากำหมัด แล้วออกแรงชกทั้งหมดพุ่งไปที่ท้องวินนี่อย่างจังโดยที่เธอเองไม่ทันได้เตรียมตัวว่าเขาจะทำเช่นนี้
[พลังชีวิต 94/96]
ตัวของเธอลอยจากพื้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบเอามือกุมหน้าท้อง เธอได้แต่ทำหน้ามึนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
วินนี่มองหน้าเจมส์ด้วยความงุนงง ว่าทำไมเธอถึงไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด ไม่มีแม้แต่อาการปวดใด ๆ
“คุณ ฉันไม่เจ็บเลยค่ะ” วินนี่จ้องตาของเจมส์พร้อมบอกอาการของตัวเองให้อีกฝ่ายรับรู้
“เป็นอย่างที่คิด” เขาพยักหน้ารับ
“คิด? คิดอะไรเหรอคะ” วินนี่สงสัยกับสิ่งที่เจมส์พูด
“เกราะของคุณมันมากกว่าพลังโจมตีของผมน่ะ ตอนผมโจมตีไปที่คุณเลยทำให้ผมได้รับดาเมจแทน”
[ชื่อ เจมส์ เลเวล 5][พลังโจมตี 18]
[ชื่อ วินนี่ เลเวล 3][เกราะ 20]
พอวินนี่ฟังแบบนั้นแล้ว ก็รีบมองไปที่มือของเจมส์ข้างที่ต่อยเธอ กำปั้นนั้นเต็มไปด้วยเลือดเป็นบริเวณกว้างให้เห็นชัดเจน
“ตายแล้ว!” เธอร้องออกมาด้วยความตกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า
“รักษาให้ทีสิ” เขาพูดเสียงเรียบพร้อมส่งสายตาในเชิงบังคับ
“ดะ...ได้ค่ะ”“สกิลรักษาระดับสูง” เธอพูดออกมาพร้อมวางมือไปที่กำปั้นของเจมส์
“หึ..พอเธอพูดชื่อสกิลออกมาแบบนี้ มันก็ดูเบียว*แปลก ๆ แฮะ” เจมส์ขำเล็ก ๆ ในลำคอ
วินนี่ยิ้มเขินเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าลงทำการรักษาต่อ “เลือดหยุดไหลแล้วล่ะค่ะ” เธอรีบจัดการแผลเป็นของเจมส์ให้เสร็จสรรพ เพราะตอนนี้เธอเองก็อายกับการพูดอะไรแบบนี้เหมือนกัน
[พลังชีวิต 96/96]
จริง ๆ แล้วถ้าเจมส์รอเวลาเพียงห้าวินาที พลังชีวิตของเขาก็จะเพิ่มขึ้นเอง แต่ที่เขาให้รักษาแบบนี้ก็เพราะว่าเขาต้องการเห็นสกิลรักษาของวินนี่เท่านั้นเอง
“ลองใช้อัสนีอะไรนั่นของเธอบ้างสิ” เจมส์พูดขึ้น
คราวนี้วินนี่ไม่ได้ตอบกลับเขา เธอพยักหน้าก่อนจะกางมือออกมา บนฝ่ามือปรากฏสายฟ้าขึ้นให้เห็นในทันที
[ทะเลจิตสูงสุด 147/150][ทะเลจิตสูงสุด 146/150][ทะเลจิตสูงสุด 145/150]
“โอเค ลองหยุดใช้ก่อน แล้วรอห้าวินาที”
เมื่อครบห้าวินาที ทะเลจิตของวินนี่ก็ถูกเติมเต็มขึ้นอีกครั้ง
[ชื่อ วินนี่ เลเวล 3][ฟื้นฟูทะเลจิตต่อ5วิ 20]
“อือ ใช้ได้ เราเดินทางต่อกันเถอะ” เจมส์พูดขึ้นพร้อมกับยิ้มอย่างพึงพอใจกับสิ่งที่เห็น
ที่จริงเขาก็อยากทดลองสกิลเร่งเลือดของตัวเองเหมือนกัน แต่สกิลของเขามีคูลดาวน์ที่ค่อนข้างนาน จึงเลือกเก็บไว้ใช้ในเวลาที่จำเป็น
[เร่งเลือด active 1/5 : ใช้ทะเลจิต 40 หน่วย เพื่อเปิดใช้งาน มีผลทำให้ค่าสเตตัสทุกค่าสูงขึ้น 15% เป็นเวลา 5 นาที คูลดาวน์สกิล 20 นาที]
เดินเข้าซอยต่อไม่นาน ทั้งคู่ก็ได้เข้ามาถึงหน้าหอของมุก ในระหว่างทางพวกเขาไม่เจอซอมบี้เพิ่มขึ้นเลย เจมส์คาดการณ์ไว้ว่า ซอมบี้ส่วนมากน่าจะอยู่แถวมหาลัย เพราะจากที่วินนี่เล่าให้ฟัง เธอและแฟนหนุ่มกำลังทานข้าวกันอยู่ในเวลาประมาณหกโมงเย็น แล้วซอมบี้ก็มาช่วงนั้น ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาเลิกเรียนพอดี คนคงจะเบียดเสียดกันน่าดูที่ป้ายรถประจำทาง นั่นน่าจะเป็นจุดใหญ่ ๆ ที่มีคนจำนวนมากกลายเป็นซอมบี้
และอีกอย่างคือ ตอนที่เขาใช้รถเป็นเหยื่อล่อ มันก็พากันกรูเข้ามา นั่นคงจะเป็นเพราะหอของเขาอยู่ใกล้กับมหาลัยด้วย ซึ่งด้านในมหาลัยเวลานั้นผู้คนก็ยังพลุกพล่านอยู่ อาจทำให้คนเหล่านั้นกลายเป็นซอมบี้ได้
แต่ยังไงก็เถอะ หอพักของมุกก็น่าเป็นห่วงที่สุดอยู่ดี ในระแวกนี้คนวัยทำงานค่อนข้างเยอะ เป็นไปได้ว่าคนจะชุกเพราะเป็นช่วงเลิกงาน นั่นหมายความว่าอาจมีคนติดเชื้อซอมบี้ในระแวกนี้พอสมควร
หอพักของมุกมีทั้งหมดแปดชั้น ซึ่งห้องมุกอยู่ที่ชั้นเจ็ด แต่ในตอนนี้จะใช้ลิฟต์ในการไปห้องของเธอก็ทำไม่ได้ เพราะไฟฟ้าดับอยู่ นั่นหมายความว่าเขาอาจจะต้องเดินขึ้นไป
แต่แล้วเจมส์ก็ฉุดคิดขึ้นได้ ถ้าวินนี่สามารถใช้ไฟฟ้าที่มีความถี่ 50 เฮิรตซ์ได้ โดยมีความต่างศักย์ 220 โวลต์ในแต่ละเฟส เป็นไฟ 3 เฟสได้ล่ะก็น่าจะทำให้ลิฟต์ทำงานได้
เขารีบหันหน้าไปถามวินนี่ทันทีที่คิดได้ “เธอสร้างไฟ 3 เฟสได้ไหม ที่หอนี้น่าจะใช้ 210 โวลต์นะ”
“เอ่อ...3 เฟสคืออะไรเหรอคะ” เธอตอบมาด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจกับสิ่งที่เจมส์พูด
“เธอไม่ได้เรียนมัธยมปลายมาหรือไงคุณหมอ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าไม่ค่อยพอใจ
“เรียนค่ะ…แต่ว่าฉันไม่ได้ชอบขนาดนั้น อีกอย่างเรื่องไฟฟ้าตอนมอปลายมันก็ไม่ได้ลึกนี่คะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวขึ้น
“เห้อ งั้นเอาเป็นว่าขอไฟบ้าน 3 สาย เธอพอจะทำได้ไหม” เจมส์ส่ายหัวแล้วยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับบอกสิ่งที่เธอต้องทำ
“อ่า…ฉันจะลองดูค่ะ แต่ว่าจะให้ลองกับอะไรคะ”
“ลิฟต์ในหอน่ะ” เขาพูดขึ้นด้วยท่าทีสบาย ๆ พร้อมกับทำมือชี้เข้าไปในหอ
“ได้ค่ะ” เธอพยักหน้าหงึก ๆ มองตามนิ้วมือของเจมส์
แต่ยังไม่ทันได้เดินเข้าทางขึ้นลิฟต์ ก็มีซอมบี้ตัวหนึ่งลุกขึ้นมาจากโต๊ะยาม ชุดที่มันใส่อยู่บ่งบอกได้ว่ามันเคยเป็นยามนั่งเฝ้าที่โต๊ะนั้นมาก่อน
[ข้อมูลมอนสเตอร์][ชื่อ ซอมบี้ลุงยาม เลเวล1][พลังโจมตี 3][เกาะ 1][ต้านทานจิต 0]
เจมส์จ้องมองที่หน้าของมัน เพื่อดูสเตตัสของซอมบี้ตรงหน้า ก่อนที่จะพูดกับวินนี่ “ลองมองดูสเตตัสของมันสิ”
“มันมีต้านทานจิตน้อยมาก เธอลองใช้ไฟฟ้าสุดกำลังที่มีโจมตีมันซะ”
“ได้ค่ะ” เธอพยักหน้ารับก่อนจะหันกลับไปจ้องเขม็ง
วินนี่เรียกใช้อัสนี จากนั้นสายฟ้าทั้งหมดก็รวมเข้าที่ซอมบี้ลุงยามอย่างจัง
แซท ๆ แซท ๆ ฟิ้ววว ตู้มมมมมม
ไฟฟ้าทั้งหมดที่ก่อเกิดจากตัววินนี่ มันช่างมากมายเกินคำบรรยาย มากจนเขาเองต้องกระโดดหนี สายฟ้าแรงสูงพุ่งเข้าเล่นงานซอมบี้ผู้โชคร้ายอย่างรุนแรง
แค่พริบตาเดียว บริเวณโต๊ะที่ลุงยามนั่งก็แปรเปลี่ยนเป็นพื้นที่ที่ถูกฉาบทาด้วยสีดำพร้อมกับซากโต๊ะที่เละจนไม่มีชิ้นดี ซอมบี้ลุงยามที่เคยอยู่ตรงนั้นก็หายไปไม่เหลือแม้แต่ร่องรอยของเศษเสื้อผ้า
[คุณได้รับ exp+50][บริวารของคุณได้รับ exp+40][คุณได้รับสกิลตรวจสอบความสามารถของอุปกรณ์สวมใส่]
-tbc-
*เบียว คือ คำย่อจาก 'จูนิเบียว' ในภาษาญี่ปุ่น ซึ่งแปลอย่างตรงๆ ได้ว่า ‘โรคม. 2’ หรือโรคเด็กมัธยมต้นปี 2 ซึ่งผู้ที่มีอาการของจูนิเบียวนั้นมักจะทำตัวเหมือนกับว่า ฉันเป็นผู้ใหญ่ที่รู้ดีทุกอย่าง และดูถูกคนที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ หรืออาจมีความเชื่อว่าตัวเองนั้นมีพลังวิเศษบางอย่าง ที่คนอื่นไม่มี
![พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] + EBook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635342606_33131621.webp)
334
