ความโกลาหลย่อมๆ ยังคงหลงเหลืออยู่กลิ่นอายจางๆ บริเวณลานกว้างหน้าเรือนประธาน บ่าวไพร่ตระกูลไป๋ต่างก้มหน้าก้มตาทำงานของตนด้วยความเงียบเชียบและระมัดระวังเป็พิเศษ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงดังหรือแม้แต่จะกวาดตามองมาทางเรือนประธาน เหตุการณ์เมื่อครู่ที่ไป๋ลี่เซียนใช้พยานหลักฐานและชั้นเชิงทางกฎหมายบีบจนฮูหยินรองผู้หยิ่งทะนงต้องยอมจำนนจำใจคายสมบัติออกมา กลายเป็เื่เล่าขานปากต่อปากในหมู่บ่าวไพร่ด้วยความหวาดกลัวและยำเกรงในความเด็ดขาดของคุณหนูใหญ่
ภายในห้องโถงรับรองของเรือนส่วนตัว บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของชาอู่หลงชั้นดี หีบไม้สักทองแกะสลักลวดลายวิจิตรตระการตาสามใบถูกวางเรียงรายอยู่เบื้องหน้า ลี่เซียนนั่งสง่านิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์หอม ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองสิ่งของล้ำค่าที่ถูกนำกลับคืนมาเป็เ้าของที่แท้จริง
ชุนเถายืนลูบมือไปมาด้วยความตื่นเต้นระคนโล่งใจ นางก้าวเข้าไปใกล้หีบไม้ใบแรก ก่อนจะค่อยๆ เปิดฝาออก เผยให้เห็นประกายระยิบระยับของเครื่องประดับทองคำฝังหยกและอัญมณีล้ำค่าที่เคยถูกฮูหยินรองแอบยักยอกไปซ่อนไว้ในเรือนส่วนตัวเพื่อเตรียมเป็สินสมรสให้บุตรสาวของตน
"คุณหนูเ้าคะ... เครื่องประดับชุดนี้ ฮูหยินรองถึงกับเอาไปซ่อนไว้ลึกที่สุดในหีบชั้นใต้ดินของนาง บ่าวไม่คิดเลยว่าเราจะสามารถทวงคืนพวกมันกลับมาได้ทั้งหมดจริงๆ!" ชุนเฝากล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดวงตาสองข้างเป็ประกายระยิบระยับยามมองดูมรกตและไข่มุกเม็ดโต
ลี่เซียนแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นงดงามแต่กลับแฝงไว้ด้วยความเ็า นางยื่นมือเรียวขาวหยิบปิ่นปักผมหยกขาวแกะสลักรูปดอกบัวขึ้นมาพิจารณาช้าๆ ปิ่นเล่มนี้คือสิ่งของชิ้นโปรดของมารดาผู้ล่วงลับ ในชาติก่อน ฮูหยินรองเคยหน้าด้านหน้าทนหยิบมันไปปักผมเดินอวดโฉมในงานเลี้ยงขุนนาง ราวกับเป็ของสมบัติวิเศษที่ตนมาแต่า เห็นแล้วมันช่างน่าสมเพชเวทนาและชวนให้อาเจียนยิ่งนัก
"ของที่ถูกขโมยไป... ต่อให้มันเอาไปเก็บไว้ที่ใต้หลุมศพ หากเป็ของข้า มันก็ต้องกลับมาอยู่ในมือของข้าวันยังค่ำ" ลี่เซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจ
นางวางปิ่นปักผมลงในหีบตามเดิม ก่อนจะกวาดสายตามองเอกสารและโฉนดที่ดินอีกหลายฉบับที่ลุงฝูเพิ่งตรวจสอบความถูกต้องและเรียบเรียงใหม่อย่างเป็ระเบียบ โฉนดที่ดินทำกินสามแปลง และโรงเตี๊ยมกลางเมืองหลวงอีกสองแห่ง บัดนี้ชื่อผู้ถือครองกรรมสิทธิ์ได้ถูกเปลี่ยนกลับมาเป็ชื่อของ "ไป๋ลี่เซียน" อย่างถูกต้องตามกฎหมายและมีตราประทับรับรองจากทางการเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ไม่มีช่องว่างให้ฮูหยินรองหรือใครหน้าไหนสามารถแอบอ้างสิทธิ์หรือฉ้อฉลไปได้อีกแม้แต่ตารางนิ้วเดียว
"ลุงฝู..." ลี่เซียนเงยหน้าขึ้นสบตากับพ่อบ้านชราที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่อย่างนอบน้อม
"บ่าวอยู่นี่แล้วขอรับคุณหนู" ลุงฝูรีบก้าวเข้ามาประสานมือคำนับทันที สีหน้าของพ่อบ้านชราในยามนี้เต็มไปด้วยความเลื่อมใสและศรัทธาอย่างเต็มเปี่ยม เขารู้สึกว่าคุณหนูใหญ่ของตนในยามนี้ มีวิสัยทัศน์และความเด็ดขาดเฉียบคมยิ่งกว่านายท่านไป๋ต้าไห่เสียอีก
"เื่โฉนดที่ดินและร้านค้าทั้งสองแห่งที่เพิ่งได้คืนมา ข้า้าให้ท่านจัดการส่งคนไปตรวจสอบสภาพและบัญชีรายรับรายจ่ายของร้านค้าเ่าั้ทันที" ลี่เซียนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฮูหยินรองคงจะปล่อยปละละเลยและสูบผลกำไรจากร้านค้าเ่าั้ไปไม่น้อย ข้า้าเห็นตัวเลขบัญชีที่แท้จริงภายในสามวันนับจากนี้"
"รับทราบขอรับคุณหนู บ่าวจะรีบส่งคนมือสะอาดไปจัดการตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วนโดยเร็วที่สุด จะไม่ให้มีช่องว่างให้พวกคนโกงหลงเหลืออยู่เด็ดขาด!" ลุงฝูรับคำด้วยความกระตือรือร้น
"ดีมาก..." ลี่เซียนพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ นางตระหนักดีว่าการมีทรัพย์สินเงินทองอยู่ในมือเป็เพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น หาก้าสร้างอาณาจักรเงินตราเพื่อใช้เป็เกราะคุ้มกันและเป็อำนาจในการบีบคั้นตระกูลเฟิงและตระกูลเดิมให้ต้องสยบแทบเท้า นางจำเป็ต้อง "บริหาร" ทรัพย์สินเหล่านี้ให้งอกเงยขึ้นมาเป็ทวีคูณ และเลือกเฟ้นช่องทางทำมาค้าขายที่เหนือกว่าคนในยุคเดียวกัน
ในยุคสมัยต้าเฉินที่นางอาศัยอยู่นี้ การค้าขายส่วนใหญ่ยังคงวนเวียนอยู่กับผ้าแพร ใบชา เครื่องปั้นดินเผา และสมุนไพรแบบดั้งเดิม แต่ด้วยความทรงจำจากอนาคตและวิสัยทัศน์ของคนยุคใหม่ ลี่เซียนรู้ดีว่าสินค้าประเภทใดกำลังจะเป็ที่้าของตลาด และสินค้าประเภทใดที่จะสามารถสร้างผลกำไรมหาศาลได้ในชั่วข้ามคืน
ขณะที่ลี่เซียนกำลังจมอยู่กับความคิดในการวางแผนธุรกิจขั้นต่อไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ ตามด้วยเสียงของชุนเถาที่เดินกลับเข้ามาพร้อมกับจดหมายฉบับหนึ่งในมือ
"คุณหนูเ้าคะ... มีจดหมายด่วนจากคนรับใช้หน้าจวน แจ้งว่ามีพ่อค้าใหญ่จากต่างแคว้นผู้หนึ่งส่งคนมาเทียบเชิญท่าน เพื่อขอเข้าพบเป็การส่วนตัวเ้าค่ะ" ชุนเถายื่นซองจดหมายกระดาษสาเนื้อดีประทับตราลับให้ผู้เป็นายด้วยความสงสัย
ลี่เซียนขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย รับจดหมายฉบับนั้นมาเปิดอ่าน ดวงตากลมโตไล่สายตาอ่านข้อความสั้นๆ ด้านใน ข้อความนั้นไม่ได้ระบุชื่อผู้ส่งที่ชัดเจน มีเพียงนัดหมายเวลาและสถานที่ ณ โรงเตี๊ยมจันทราคาร ในยามเซิน (15.00 - 17.00 น.) ของวันนี้ เพื่อพูดคุยเจรจาธุรกิจเกี่ยวกับสิทธิ์การค้าเครื่องสำอางและสมุนไพรบำรุงผิวสูตรโบราณที่ลี่เซียนเคยเปรยไว้ในตลาดเมื่อวันก่อน
พ่อค้าจากต่างแคว้นอย่างนั้นหรือ? หรือว่าจะเป็...
มุมปากของลี่เซียนยกย่องขึ้นเป็รอยยิ้มเ้าเล่ห์ นางจดจำได้ทันทีว่าในอดีตชาติ ่เวลานี้เองที่เป็จุดเริ่มต้นที่พ่อค้าผู้ทรงอิทธิพลจากเมืองหลวงและแคว้นใกล้เคียงเริ่มเข้ามาแสวงหาลู่ทางทำธุรกิจใหม่ๆ และหนึ่งในนั้นคือบุรุษผู้ลึกลับที่ทรงอิทธิพลที่สุดในแผ่นดิน—เซียวอวี้เจ๋อ หรือที่ใครๆ ต่างก็นินทากันลับๆ ว่าเป็พ่อค้าหน้าเงินผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งแผ่นดิน
แม้ในเวลานั้น นางจะยังไม่ได้ใส่ใจหรือสนใจเื่การค้าขายข้ามแคว้น แต่ในชาตินี้ บุรุษผู้นี้กลับกลายเป็ "เป้าหมายและพันธมิตรคนสำคัญ" ที่นางสามารถดึงดูดเข้ามาเพื่อใช้เป็แบ็คอัพหนุนหลังในการต่อกรกับอิทธิพลของตระกูลขุนนางได้อย่างยอดเยี่ยม
"ชุนเถา ไปหยิบเสื้อคลุมกันหนาวขนสัตว์สีขาวสว่างมาให้ข้า รวมถึงเตรียมรถม้า เราจะออกไปข้างนอกกัน" ลี่เซียนลุกขึ้นยืนด้วยความมั่นใจ แววตาฉายประกายความตื่นเต้นและท้าทาย
"เ้าค่ะคุณหนู!" ชุนเถารับคำอย่างรวดเร็ว แม้จะรู้สึกแปลกใจที่คุณหนูของนางดูมีความสนใจเื่การค้าขายและโลกภายนอกจวนมากขึ้นผิดหูผิดตา แต่นางก็เชื่อมั่นในตัวคุณหนูอย่างไม่มีเงื่อนไข
ยามเซิน (15.00 น.) สายลมเย็นเยียบของฤดูหนาวพัดโชยมาปะทะใบหน้าเล็กน้อย รถม้าคันหรูหราของตระกูลไป๋เคลื่อนตัวมาจอดเทียบท่าอย่างสงบที่หน้า 'โรงเตี๊ยมจันทราคาร' โรงเตี๊ยมขนาดใหญ่สามชั้นที่ตกแต่งอย่างวิจิตรตระการตา ตั้งอยู่บนทำเลทองใจกลางย่านการค้าที่คึกที่สุดของเมืองหลวง
ลี่เซียนในชุดอาภรณ์ผ้าไหมปักลวดลายดอกเหมยสีฟ้าอ่อน คลุมทับด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์สีขาวบริสุทธิ์ ช่วยขับเน้นให้ผิวพรรณของนางเปล่งประกายงดงามราวนางฟ้าจำแลง นางก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างาม โดยมีชุนเถากุมชายเสื้อตามติดไม่ห่าง บรรดาผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันเหลียวมองด้วยความชื่นชมและตะลึงงันในความงามอันโดดเด่นของดรุณีปริศนา
"เชิญคุณหนูทาง้าเลยขอรับ ห้องรับรองพิเศษชั้นสาม 'เหมันต์นิรันดร์' มีแขกผู้สูงศักดิ์รออยู่แล้วขอรับ" เถ้าแก่โรงเตี๊ยมที่ได้รับคำสั่งล่วงหน้า รีบวิ่งกึ่งเดินเข้ามาโค้งคำนับต้อนรับลี่เซียนด้วยความนอบน้อมที่สุด เนื่องจากทราบดีว่าแขกที่จองห้องพิเศษชั้นสามในวันนี้คือบุคคลระดับมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่แม้แต่ขุนนางใหญ่ยังต้องเกรงใจ
ลี่เซียนพยักหน้ารับเล็กน้อย นางก้าวขึ้นบันไดไม้แกะสลักขึ้นสู่ชั้นสามอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและสง่างาม ไม่มีความตื่นตระหนกหรือประหม่าหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย
เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องรับรองพิเศษ "เหมันต์นิรันดร์" เถ้าแก่โรงเตี๊ยมรีบผายมือเชิญก่อนจะขอตัวถอยฉากออกไปอย่างรู้ความ ลี่เซียนสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ ก่อนจะผลักบานประตูไม้แกะสลักเปิดออกกว้างด้วยมือของตนเอง
ภายในห้องรับรองพิเศษที่กว้างขวางและตกแต่งอย่างหรูหรา กลิ่นอายของชาผู่อิดชั้นดีลอยอบอวลผสมผสานกับกลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์ บริเวณโต๊ะน้ำชาไม้หอมตัวใหญ่ตรงกลางห้อง มีร่างสูงโปร่งของบุรุษผู้หนึ่งกำลังนั่งจิบชาหันหลังให้อยู่ บุรุษผู้นั้นสวมชุดอาภรณ์ผ้าแพรสีดำสนิทปักลวดลายัเงินลี้ลับตามชายเสื้อ เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบขึ้นมัดด้วยกวินทร์หยกเขียวมรกต ท่าทางนิ่งสงบและแผ่ซ้ำไอความเยือกเย็นทรงอำนาจออกมาจนบรรยากาศรอบกายแทบหยุดนิ่ง
ราวกับรับรู้ได้ถึงการมาเยือน บุรุษปริศนาร่างสูงค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะกระเบื้องเคลือบอย่างแ่เบา เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดังก้องกังวานไปทั่วห้อง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน
ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเซียนสลัก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร สันจมูกโด่งเป็สันคม และริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังแย้มยิ้มบางเบาอย่างมีความหมาย—เซียวอวี้เจ๋อ!
แม้ในชาติก่อน ลี่เซียนจะเคยพบหน้าเขาเพียงไม่กี่ครั้งในงานเลี้ยงระดับสูงของราชสำนัก แต่ความทรงจำอันแม่นยำทำให้นางจำใบหน้านั้นได้ทันที บุรุษผู้กุมอำนาจเศรษฐกิจและเส้นทางการค้าครึ่งแผ่นดินผู้นี้ เหตุใดจึงเป็ผู้ส่งเทียบเชิญนางมาพบเป็การส่วนตัวั้แ่เนิ่นๆ เช่นนี้?
"เชิญนั่งก่อนสิ... แม่นางไป๋ลี่เซียน"
เสียงทุ้มนุ่มลึกกังวานกังวานก้องกังวานเอ่ยขึ้น เซียวอวี้เจ๋อนั่งประสานสายตานิ่งตรงมาที่นาง ประกายตาคมกริบนั้นเต็มไปด้วยความสนใจและความทึ่งอย่างปิดไม่มิด ราวกับเขากำลังมองสำรวจสมบัติล้ำค่าชิ้นหายากที่เพิ่งถูกค้นพบ
ลี่เซียนชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะรวบรวมสติแล้วก้าวเข้าไปนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างสง่างาม นางสบตากลับไปที่เซียวอวี้เจ๋ออย่างไร้ความเกรงกลัว มุมปากแย้มยิ้มบางเบาตอบกลับไปในทันที
"ไม่คิดเลยว่า... พ่อค้าใหญ่ผู้เลื่องชื่อแห่งแคว้น จะให้เกียรติส่งเทียบเชิญสตรีตัวเล็กๆ เช่นข้ามาพบปะถึงเพียงนี้... ท่านเซียว มีธุระอันใดที่จะเจรจากับข้าอย่างนั้นหรือเ้าคะ?"
บทสนทนาระหว่างมหาเศรษฐีนีผู้ย้อนเวลามาแก้แค้น กับพ่อค้าผู้กุมอำนาจลึกลับ ได้ถูกเปิดฉากขึ้นอย่างเป็ทางการ ณ เบื้องหน้าถ้วยชาร้อนๆ ที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นไอแห่งผลกำไรและอำนาจอันยิ่งใหญ่ในอนาคต!
754
