ตอนที่หกสิบเอ็ด Risk Averse
Risk Averse
การเลี่ยงความเสี่ยง
ผู้คนเกลียดความเสี่ยงมาก
ว่าการหาผลประโยชน์สูงสุดไม่ใช่เป้าหมายของหลายคนแต่หลายคนชอบความแน่นอนที่มากกว่าผลประโยชน์สุงกว่าที่ความแน่นอนต่ำกว่า
ดังนั้นการหลอกลวงต้มตุ๋นเลยใช้ชื่อว่า
“บ้านออมเงิน”
เพื่อหลอกลวงคนที่มาลงทุนว่านี่คือการออมเงินนะไม่ใช่การลงทุนที่มีความเสี่ยง
แต่เป็นการออมเงินที่ดีกว่าธนาคาร
หลังจากนั้นก็เชิดเงินออมที่เราเอามาลงทุนในบ้านออมเงินนั้นหนีไป
หรือแนวเรื่อง
Wolf of wall street
การหลอกลวงผู้คนไม่ใช่เรื่องของการหลอกลวงผลประโยชน์สูงๆแต่คือการหลอกลวงว่านี่คือได้ผลประโยชน์แน่นอนความเสี่ยงต่ำ
คนที่ศึกษาเศรษฐศาสตร์หรือเป็นนักลงทุนนั้นจะรู้ว่า
การที่ให้เราลงทุนและได้ผลประโยชน์ตอบแทน70% ของที่เราลงทุนไปต่อเดือนนั้นมันโกหกแน่ๆ
สามารถกล่าวได้อย่างมั่นใจไม่ต้องผ่านความที่ไว้เนื้อเชื่อใจมนุษย์ได้อีกเลยอย่างไม่ลังเล
ปัญหาของเราคือเรายังมีความเชื่อมั่นในตัวมนุษย์อยู่
ยังมีความฝันและความหวังตามที่รัฐต่างๆกรอกหูเราว่า
หากเราขยัน ซื่อสัตย์ ประหยัด
เราจะร่ำรวยขึ้นมา
ทำให้เราหลงเชื่อของพวกนี้ได้ง่ายๆเพราะคิดว่าการที่เราไม่รวยสักทีนั้นเกิดจากการที่เราไม่ฉลาดพอ
มองไม่เห็นโอกาสในการลงทุนต่างๆ
เป็นความผิดของเราเอง
ไม่ใช่ความผิดขของระบบเศรษฐกิจทั้งระบบทั้งที่ตามประวัติศาสตร์การที่จะสร้างระบอบเศรษฐกิจมาได้นั้นต้องอาศัยรัฐสนับสนุนหรือออกนโยบายต่างๆ
ระบบเศรษฐกิจต่างๆนั้นมันตั้งอยู่บนพื้นฐานของแนวคิด
การเติบโตตลอดกาล
Perpetual Growth
มันต้องการทำให้เรามีความหวังว่าเราจะเป็น“ผู้ชนะ”ในระบบเศรษฐกิจเข้าสักวัน
การที่เราไม่เป็น “ผู้ชนะ”สักทีเพราะเรานั้นโง่เอง
เราแค่ต้องขยัน ซื่อสัตย์ หาโอกาสหาข้อมูลมาเราจะได้เป็นผู้ชนะกับเขาบ้างสักที
ว่าแท้ที่จริงแล้วมนุษย์เรานั้นเป็นคนที่โทษตนเองมากกว่าโทษสิ่งรอบข้างมากกว่าที่คิด
หากเราเริ่มสังเกตว่าคนที่รวยมาได้นั้นรวยจากการมีสัมพันธ์กับรัฐเราคงจะรู้สึกโกรธอย่างควบคุมไม่ได้ขึ้นมาแทน
ผมก็จะทำอย่างนั้นล่ะ
สร้างบริษัทที่รัฐหนุนขึ้นมา
และเอาเงินมาจ้างทหารรับจ้างไปรบและตายแทนเรา
เป็นการไร้ความเสี่ยงเพราะบริษัทของผมมีอำนาจของรัฐและกฎหมายหนุนอยู่ที่ทำให้สามารถทำธุรกิจได้เปรียบกว่าชาวบ้านทั่วไป
แน่นอนผมก็กังวลว่าในหน้าประวัติศาสตร์
มีหลายประเทศที่พึ่งพาทหารรับจ้างมากเกินไปจนอ่อนแอ
แต่ผมก็พยายามจะหาทางค้นคว้าเทคโนโลยีให้ก้าวหน้ามากขึ้นกับสร้างยานรบขนาดใหญ่เพิ่มขึ้นเท่าที่จะเป็นไปได้
โดยไม่ให้ทางสภารู้ตัวสักเท่าไร
เพราะทางเทคนิค
การสร้างยานอวกาศหนึ่งลำนั้นแม้จะเปลืองเงินมากก็จริง
แต่ก็ยังไม่เท่าการสร้าง
Death Star
เดธสตาร์
สุดยอดแห่งอาวุธระดับดวงดาวที่ผมสามารถจัดการเจ้าพวกGreat Devourer ผู้กลืนกินดวงดาวได้ก็เพราะอาวุธนี้ล่ะ
แต่เนื่องจากการเคลื่อนไหวกินพลังงานมาก
ผมเลยจอดมันเอาไว้เฉยๆในแถวดาวเมืองหลวงของผม
ผมไม่ได้สร้างเดธสตาร์เพราะว่าผมสร้างมันไว้อยู่แล้วตั้งแต่แรก
ไม่อย่างนั้นผมคงไม่รอดมาจากมหาสงครามล้างจักรวาลมาได้หรอก