ผู้ร่วงหล่น

“ชิเอง”

ชิละได้ตรวจสอบร่างกายของชิเอง ร่างกายของชิเองนั้นปกติดี คงมีแค่อย่างเดียวที่เสียหาย สีหน้าของชิละดูกลัวมากก่อนหันไปทิศทางที่ชิเองยิงธนูไป ก่อนจะแบกร่างของชิเองเดินกลับไปที่ ตระกูล ชิหรือเมืองชิ การมาล่าผู้นำพาแห่งความมืดครั้งนี้ได้ล้มเหลวอย่างไม่มีชิ้นดี นำปรมาจารย์นักรบมา 30 คน ไม่มีเหลือผู้รอดชีวิต ชิเองได้สลบแล้วไม่รู้ว่ามีวันฟื้นหรือเปล่า

สิ่งที่ชิละไม่รู้อย่างหนึ่งคือ ในวิญญาณของตระกูลชิทุกคนนั้นมีรอยสัญลักษณ์หนึ่งที่ว่า ตระกูลชิได้กลายเป็นศัตรูของภูตทุกชนิดและถ้าภูตเจอตระกูลชิ สามารถฆ่าได้เพราะชิเองได้ทำภูตแห่งสายลมตายไปหนึ่งตัว หนึ่งในข้อตกลงร่วมกันคือถ้าภูตตายจะไม่ไปแค้นคนฆ่าแต่แค้นคนทำสัญญา ข้อตกลงข้อนี้ชิเองคงคิดว่าไม่มีใครในดวงดาวนี้สามารถฆ่าภูตของตนได้ ภูตเองก็ไม่อยากไปแค้นคนที่สามารถฆ่าภูตได้จึงลงความแค้นเอาไว้ที่ผู้ทำสัญญาแทน

....................................................................................

“นี้หู่เสวียเธอทำลายสัญลักษณ์ที่เจตนารมณ์แห่งสวรรค์ติดตัวฉันได้หรือเปล่า”

[…..]

“เธอยังงอนอยู่อีกหรือ”

[หุบปาก!]

“โอเค ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ตอนนี้เมือง นาโอเป็นไงบ้าง”

[กำลังโดนโจมตี ดูเหมือนว่าเจ้าเมืองกับหัวหน้าสมาคมนักผจญภัยจะสู้ได้ แถมผลลัพธ์ออกมาคือฝ่ายเจ้าเมืองกำลังได้ชัยชนะ]

“โห เจ้าคนที่มีออร่าสิ้นหวังนั้นแข็งแกร่งกว่าคนที่ตามล่าฉันใช่ไหม”

[ใช่]

“เราสามารถทำให้คนธรรมดาเป็นปีศาจได้ไหม”

[ได้ จำหัวใจปีศาจที่นายได้จากไอปีศาจไหม]

“อ่อ เธอทำลายสัญลักษณ์ของเจตนารมณ์ของสวรรค์ได้ไหม”

[....ได้]

“ช่วยทำลายหน่อยครับ”

[นายต้องรับการโจมตีนี้ก่อนแล้วเดียวทำลายให้]

“อะไรนะ”

[ระวัง]

มีลูกธนูแต่ว่ามันดูเหมือนกับหอกมากกว่าได้พุ่งมาทางแจ๊คอย่างแม่นยำ ทันใดนั้นได้มีก้อนผลึกน้ำแข็งตรงหน้าของลูกธนู แต่ก้อนผลึกอันนี้มันเล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับตัวธนู ก้อนผลึกที่มันอันเท่ากับหิมะที่ร่วงหล่นตามพื้นถนน พลังป้องกันก้อนผลึกน้ำแข็งนั้นไม่สามารถดูถูกได้ ลูกธนูที่เหมือนกับหอกนั้น หลังจากที่ผ่านการป้องกันของก้อนน้ำแข็งผลึกไป ลูกธนูได้มีขนาดเล็กลงอย่างไม่น่าเชื่อ จากตอนแรกลูกธนูที่เหมือนกับดวงไฟขนาดใหญ่ลอยมาทางแจ๊คหลังจากที่มันโดนการป้องกันของก้อนน้ำแข็งผลึก กลายเป็นไฟดวงขนาดเล็กลงไปจนเหมือนกับไฟจากหิ่งห้อย

ฟิ้ว ตูม

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก

แม้จะถูกลดพลังจากก้อนน้ำแข็งผลึกแต่พลังการทำลายยังทำให้แจ๊คกระอักเลือดได้อยู่ดี ผิวหนังหน้าอกได้หายไป กล้ามเนื้อฉีกขาดออกจากกันเห็นถึงกระดูกที่ออกมา แจ๊คไม่อยากจะเชื่อว่าพลังของลูกธนูถูกลดลงไปเหลือเท่ากับหิ่งห้อยแต่ทำเกือบทำให้แจ๊คตายได้ ถ้าโดนเต็ม ๆ เขาว่าคงตายไปแล้ว

ในระหว่างที่แจ๊คร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดนั้น หู่เสวียได้หันไปทางท่าเรือก่อนจะสะบัดมือออกไป หู่เสวียยิงพลังอะไรสักอย่างไปทางท่าเรือ

แจ๊คหันไปทางหู่เสวียที่ลอยอยู่บนฟ้า

“ขอบคุณครับ ไม่ลงมานั่งด้วยกันหรือ”

แม้ว่าแจ๊คจะได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่ไม่ถึงกับตาย บาดเริ่มที่จะสมานตัวเอง ช่างดีเหลือเกินการฝึกฝนของเส้นทางปีศาจนี้และคำพูดหลังจากขอบคุณของแจ๊คทำให้หู่เสวียไม่ชอบเป็นอย่างมาก จึงยิงพลังวิญญาณเพื่อที่จะทำลายสัญญาณแห่งเจตนารมณ์แห่งสวรรค์และแกล้งแจ๊ค พลังนั้นเข้าไปในหัวทะลุถึงดวงวิญญาณ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ความเจ็บปวดจากวิญญาณนั้นมากกว่าของที่กายภาพเสียอีก เหมือนกับว่าโดนหอกแทงเข้ามาที่วิญญาณและโดนไฟเผาไหม้อีกรอบหนึ่ง แต่สิ่งที่ได้รับคือ มีเสียงแตกออกมาจากจิตใจของแจ๊ค

“ทำอะไรกัน ไม่บอกกันก่อน”

แจ๊คตอนนี้สภาพดูไม่ได้แค่แรงจะนั่งยังไม่มี หู่เสวียเห็นแล้วหัวเราะออกมาเล็กน้อย มันช่างน่ารักเหลือเกิน ตอนนี้หู่เสวียหัวเราะออกมาทำให้แจ๊คถึงขั้นลืมเจ็บเลยทีเดียว พอเห็นว่าแจ๊คมองอยู่หู่เสวียได้ทำสีหน้าที่ปกติของเธอ

“ตอนเธอหัวเราะมันน่ารักมา”

[หุบปาก]

“โอ ๆ ถ้าฉันเจ็บแล้วเธอหัวเราะได้ ฉันคงยอม”

หู่เสวียได้หายตัวไป แจ๊คยังคงยิ้มได้เมื่อนึกถึงการหัวเราะของหู่เสวีย เขาได้เอาเข็มทิศขึ้นมาก่อนเดินทางต่อไป มันไม่มีเหตุการณ์อะไรมากจากการเหตุการณ์ที่ถูกลูกธนูของใครไม่รู้ยิงมา แผลที่ได้รับเริ่มฟื้นตัวสมบูรณ์

วันนี้เริ่มมีอะไรแปลก ๆ ทุกทีจะเห็นปลาเล็กปลาน้อยว่ายน้ำผ่านไปมา บางครั้งแจ๊คได้จับปลานั้นมากินเอง ปลาในวันนี้เริ่มเงียบไปน้ำทะเลเริ่มแปลก ๆ มันมีคลื่นเป็นระลอบ ตรงหน้าของแจ๊คมาหลุมดูดขึ้นมา แจ๊คตกใจและทำอะไรไม่ถูก เรือเริ่มที่จะโดนดูดไป แจ๊คพยายามบังคับเรือให้ออกจากหลุมดูดนั้นแต่ไม่ได้ผลและตอนนี้ทำอะไรไม่ได้ เขาจึงกระโดดลงทะเลไป

หลังจากที่กระโดดลงไปแล้ว สิ่งที่เห็นมันน่าตกใจมาก มีปะการังขนาดใหญ่ มันใหญ่มาก มีขนาดเท่ากับตึก 10 ชั้น ตรงรอยแตกของปะการังยักษ์มีรูเข้าไปข้างในและดูดทุกสิ่งอย่างเข้าไปด้านในของมัน เรือที่แจ๊คนั่งมาได้ถูกดูดเข้าไป ปลาตัวเล็กได้หนีหายไป พื้นที่ตรงนี้คือพื้นที่ว่างเปล่านอกจากน้ำและปะการังขนาดใหญ่นอกนั้นไม่มีสิ่งใดอาศัยอยู่

แจ๊คได้ดำลงไปเรื่อย ๆ ยิ่งดำลงไปการมองเห็นเริ่มที่จะน้อยลงทุกที แจ๊คได้เห็นสิ่งสวยงามใต้ทะเล ฝูงปลาเล็กได้มารวมตัวกันก่อนว่ายไปมา บางครั้งมันเจอกับฝูงปลา ชนิดอื่นพวกมันได้ทักทายกันโดยการจูบปากกัน แจ๊คเห็นว่ามันน่ารักดีอยากจับไปเลี้ยงแต่น่าเสียดาย มีเต่าที่แปลกมากตัวหนึ่งมันมีขนาดเล็กกว่าเต่าปกติแต่ความเร็วนั้นมากกว่าเต่าปกติมากนัก มันว่ายไปหาฝูงปลาก่อนทำตัวเป็นหัวหน้านำทางฝูงปลาเดินทาง เวลามีศัตรูหรือปลากินเนื้อ เต่าจะปกป้องปลาตัวเล็กน้อย โดยการเข้าไปในกระดองมันและเอากระดองพุ่งชนไปที่ปลาตัวนั้น แต่บางครั้งปลากินเนื้อได้เยอะกว่าจะปกป้องได้ จึงเสียปลาตัวเล็กไปบาง การทำแบบนี้เหมือนกับว่าเป็นการอนุรักษ์พันธ์ุปลาไม่ให้สูญพันธ์ุไป เช่น ปลาขนาดเล็กที่ไม่สามารถปกป้องตัวเองได้จะมีเต่าขนาดเล็กที่ไม่รู้มันมาจากไหนปกป้องให้ ปลาขนาดใหญ่ที่กินปลาขนาดเล็กได้กินแค่ปลาขนาดเล็กบางตัวเท่านั้นแต่ไม่ได้กินเยอะจนเกินไป แค่กินให้พออิ่มก่อนจากไป ถ้าไม่มีเต่ามาปกป้องปลาขนาดเล็กจะถูกปลาขนาดใหญ่กินจนปลาขนาดเล็กจนหมด แนวคิดแบบนี้ดีมากในการอนุรักษ์ปลาตัวน้อย

ต่อมาคือปลาหมึก ตัวมันใหญ่มาก แจ๊คคิดว่าถ้าจับมันมาย่างกิน คงกินได้หลายวัน เขาเจอกับสัตว์ทะเลอีกหลายชนิดด้วยกัน แต่ด้วยการมองเห็นที่จำกัดทำให้มองไม่ออกว่ามันทำอะไรกันนอกจากปลาที่เรืองแสงในตัวเท่านั้นที่เขาจะเห็นได้ การดำน้ำของแจ๊คมาถึงจุดที่ 500 เมตรเข้าไปแล้ว แต่ปะการังยังไม่เห็นรากฐานหรือดินที่ตั้ง เขาจึงต้องดำต่อไปโดยการจับปะการังเอาไว นอกจากด้านบนที่มีรอยแตก นอกนั้นไม่มีอีกทำให้แจ๊คจับปะการังได้ก่อนลงไป จนการมองเห็นของแจ๊คไม่เหลือขนาดมือตนเองยังไม่เห็น ถ้าไม่ได้สัมผัสปะการังอยู่คงไม่รู้ถึงการมีอยู่ของมัน แจ๊คได้หยุดคิดก่อนว่าจะเอายังไงดี ออกซิเจนใกล้จะหมดแล้ว แจ๊ครู้สึกว่าไม่อยากยอมแพ้ ถ้าขึ้นไปด้านบนและลงมาใหม่ระยะทางมันเท่าเดิมแถมเสียเวลาเปล่าด้วย เขาจึงเปิดระบบผู้ร่วงหล่นออกมา แล้วดูว่ามีอะไรพอใช้ได้บ้าง

แจ๊คได้หาอยู่นานก่อนจะพบสิ่งที่น่าสนใจและถูกด้วย นั้นคือ

{ฟองน้ำของนางเงือก}

ฟองน้ำที่นางเงือกจะมอบให้กับคนที่ตนเองรักและต้องการที่จะอยู่ด้วยกันตลอดไป ฟองน้ำนี้ นางเงือกใน 1 ชีวิตจะให้ได้แค่ 1 ครั้งเท่านั้น มีออกซิเจนที่ไม่จำกัดและการมองเห็นการเคลื่อนไหวจะสะดวกมากขึ้น ใช้ได้ตลอดเวลา

แลก 10 แต้ม

แต้มเหลือคือ 64 หลังจากที่แลกฟองน้ำมาและ10แต้มที่และการแลกเปลี่ยนภาษาทั้งจักรวาลมา

ฟองน้ำอันนี้ดูเหมือนกับฟองสบู่ทั่วไป แค่กินเข้าไปเวลาเอาออกมาแค่คาย ไม่รอช้าแจ๊คกินฟองน้ำเข้าไป การมองเห็นรอบ ๆ ของเขาได้กลับมาอีกครั้งหนึ่งคราวนี้ สวยกว่าเดิมมาก เปลี่ยนจากต้นไม้รอบตัวมาเป็น สาหร่ายรอบตัวแทน และในสาหร่ายมีปลานานาชนิดให้เขาดู มันเยอะกว่าที่โลกของเขาเสียอีก ปลาบางตัวสีตัดกัน ปลาบางตัวสีผสมกันมากกว่า 2 และพวกมันเป็นมิตรต่อกัน ในความลึกขนาดนี้ เขาได้เจอกับฝูงฉลามที่ว่ายไปมา แต่ดูท่าฉลามจะไม่ใช้นักล่าที่แข็งแกร่งที่สุด ปูที่กระดองมันแข็งอย่างที่เพชรมีขนาดใหญ่ถึง 5 เมตรด้วยกัน ได้ใช้ก้ามของมัน แทงทะลุฉลาม ฝูงฉลามได้หนีตายกันไป แค่ปูเพชรนี้ได้ฉลามมา 2 ตัวที่ก้ามของมันและกินอย่างไม่สนใจอะไร

แจ๊คยังดำต่อไปเรื่อย ๆ จนถึงประมาณ 1,000เมตร และได้พบกันประตูสู้ทางเข้าของปะการังอันนี้ มันเหมือนกับถ้ำใต้ทะเลที่เปิดกว้างมาแต่ที่แปลกคือไม่มีปลาตัวไหนเข้ามา อย่าว่าแต่เข้าเลย รอบ ๆ ปะการังอันนี้ยังไม่มีปลาหน้าไหนที่กล้ามาใกล้ แจ๊คเอาเข็มทิศออกมาแล้วพบว่า ไข่มุกจ้าวทะเลอยู่ด้านในนี้

[หู่เสวีย--]

แจ๊คได้เรียกหาหู่เสวียก่อนที่จะเข้าไป

[ปะการังนี้คืออะไรหรือ]

[ปะการังเขาวงกต มันอาจเป็นพื้นที่ปิดตายเลยก็ว่าได้ แต่มันยังเล็กอยู่มาก น่าจะมีทางออกมากกว่า 1]

[พื้นที่ปิดตาย----!]

[ฉันจะรอดไหมถ้าฉันตกอยู่ในอันตรายเธอจะช่วยฉันไหม]

[…..]

หู่เสวียไม่ตอบแจ๊คกลัวมาก

[ถ้ากลัวมากก็ไม่ต้องเข้าไป แค่ฝึกฝนแบบธรรมดาได้และกลายเป็นคนอ่อนแอไป ไม่ใช่ว่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งหรือ แค่พื้นที่ปิดตายยังกลัว ในการผจญภัยอีกมากมายที่มันจะอันตรายมากกว่านี้อีกนะ นายเห็นแล้วชะตากรรมของผู้อ่อนแอนะ เป็นยังไง อยากกลายเป็นแบบนั้นหรือ]

ในตอนที่หู่เสวียพูดขึ้นมา แจ๊คได้นึกภาพตอนเจอกับผู้หญิงพวกนั้นขึ้นมาเลย ว่าชะตากรรมของคนอ่อนแอเป็นยังไง ความกลัวได้หายไปแทนที่มาด้วยความมุ่งมั่นขึ้นมากแล้ว

[ขอบคุณนะ]

และแจ๊คได้เดินเข้าไปในถ้ำแห่งนี้ การค้นหาไข่มุกจ้าวทะเลจะเป็นยังไงต่อไป

..............................................................................................................................................................................................................

..............................................................................................................................................................................................................