คุณพ่อยอดพระกาฬ

ราคานี้เป็นราคาซื้อสัตว์ที่ยังไม่โตเต็มที่

ยังไงก็ต้องได้ซื้อ สำหรับ จางฮ่าน แล้วเงินทองเป็นแค่ของนอกกาย ไม่ตายก็หาใหม่ได้

จ่ายเงินเสร็จ ตกลงเรื่องที่จัดส่งเรียบร้อย ก็ขับรถตรงไปตลาดนัดเกษตร เพียงสิบนาทีก็ไปถึง ที่นั่นขึ้นชื่อว่าสินค้าเกษตรอะไรก็มีขายทั้งนั้น

“คนแก่ๆ เยอะแยะเลย” เหมิงเหมิง เห็นแต่คนแก่เดินไปเดินมา ยังมองไม่เห็นของที่วางขาย

เดินไปได้ห้านาที ในที่สุดก็เจอคนขายไก่บ้าน เป็นป้าอายุราวๆ ห้าสิบ นั่งคุยโม้กับคุณยายที่นั่งขายผักอยู่ข้างๆ

“ไก่บ้านขายยังไงครับ?” จางฮ่าน ถามอย่างมีมารยาท

“อ้าว ของน่ะไม่ขายหรือไง”

ป้าแกมัวแต่โม้ไม่ได้ยินที่ จางฮ่าน ถาม เป็นลุงที่อยู่ข้างๆ ทักขึ้นมา

“ตัวละสองร้อยพ่อหนุ่ม”

“ผมเอาสามสิบตัว” จางฮ่าน บอก

“เท่าไหร่นะ?” ป้าแกนึกว่าหูเพี้ยน

“สามสิบตัวไง” เหมิงเหมิงตอบแทน

“เยอะขนาดนั้นเลย?” ป้าแกยิ้มพูด “งั้นต้องตามป้ากลับไปเอาที่บ้านแล้วแหละ”

“ครับ” จางฮ่าน พยักหน้า

“ยัยหนู ช่วยดูร้านให้ป้าหน่อยนะ ป้าจะพาพ่อหนุ่มนี่ไปเอาไก่ที่บ้าน” ป้าแกตะโกนบอกแผงที่อยู่ข้างๆ จากนั้นก็เดินนำ จางฮ่าน ไปชุมชนด้านหลัง แกเดินไปก็มองเหมิงเหมิงไป “แม่หนูนี่หน้าตาจิ้มลิ้ม โตขึ้นมาต้องสวยมากแน่ๆ เลย พ่อหนุ่มนี่โชคดีจริงๆ ”

“ฮ่าๆ ลูกสาวผมน่ะเหรอ” จางฮ่าน หัวเราะ

“ลูกของเธอเหรอ? ไม่ค่อยเหมือนเธอเลย” ป้าแกดูแล้วดูอีก

จางฮ่าน หน้าเป็นตูดทันที

หมายความว่าไงวะ? ฉันอุบาทว์ขนาดนั้นเลย?

จางฮ่าน ตอบแบบฝืนๆ “ลูกผมเองครับ”

“อ่อ ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ .....” ป้าแกเพิ่งจะรู้ตัว พูดเขินๆ “แม่หนูนี่คงจะเหมือนแม่ของเธอ แม่ของเธอต้องสวยมากแน่เลย”

“แม่ของหนูสวยมากๆ เลยล่ะ ป๊ะป๋าก็หล่อ” เหมิงเหมิงพูดขึ้น

“ใช่ๆ พ่อหนุ่มนี่ก็หน้าตาดี” ป้าหัวเราะ

เดินกันมาพักหนึ่งก็มาถึง ด้านหลังบ้านเลี้ยงไก่ไว้ไม่น้อยเลยทีเดียว จางฮ่าน ซื้อไก่ทั้งหมดสามสิบเอ็ดตัว เป็นตัวผู้หนึ่งตัว แต่พอคิดไปคิดมาเขาก็ซื้อไก่อนุบาลเพิ่มไปอีกสามสิบตัว กะว่าไก่ชุดแรกกินหมด ไก่อนุบาลพวกนี้ก็น่าจะโตเต็มที่แล้ว

ซื้อเสร็จป้าแกก็พาไปซื้อเป็ดกับห่าน ซื้อมาอีกอย่างละสามสิบตัว ทั้งหมดยังเล็กๆ อยู่ นั่นเพราะน้ำฉุนหยางมีจำกัด ถ้าเอามาใช้เปลี่ยนสภาพสัตว์พวกนี้ทั้งหมดจะเป็นการสิ้นเปลืองเกินไป

จางฮ่าน รู้ว่ารูดการ์ดไม่ได้ เลยกดเงินสดออกมาเตรียมไว้ก่อนแล้ว พอจ่ายเงินเสร็จก็จ้างรถขนไปส่ง โดยตัวเองขับนำทางไปที่เขาจันทรา

พอถึงเขาจันทรา รถที่จ้างมาส่งมีคนขับมาแค่คนเดียว จางฮ่านเลยต้องลงมือย้ายสัตว์ปีกพวกนั้นช่วยคนขับรถ

ขนไปมาอยู่หลายรอบก็เสร็จ สัตว์ปีกพวกนั้นพอได้มาอยู่ในที่ใหม่ๆ ก็พากันวิ่งเล่นสนุกสนานมั่วไปหมด จางฮ่าน เห็นดังนั้นก็โบกมือเรียกเจ้าดำที่กำลังเล่นเป็นเพื่อนเหมิงเหมิงอยู่

“เจ้าดำมานี่หน่อย” จางฮ่าน ชี้ไปในที่ที่จัดไว้ให้เป็ดไก่พวกนั้นอยู่ “นี่ที่อยู่ของพวกมัน ต้อนพวกมันกลับเข้าไปอย่าให้ออกมาเพ่นพ่านแบบนี้”

“โฮ่งๆ ”

เจ้าดำพอได้ยินคำสั่งก็ดีใจ ถึงเวลาโชว์กร่างอีกแล้ว

พวกมันเห็นท่าทางดุร้ายของเจ้าดำก็วิ่งไปมาอยู่พักหนึ่ง กว่าจะรู้ตัวว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกมันจะออกมาเล่นซี้ซั้วได้ พวกมันจึงกลับเข้าไปในเขตที่ล้อมด้วยต้นฮอลลี่

“ป๊ะป๋า หนูรอเล่นกับเจ้าดำอยู่นะ” เหมิงเหมิง เล่นคนเดียวอยู่หลายนาทีไม่เห็นเจ้าดำกลับมาซะที ก็ร้องขึ้น

“รู้แล้วๆ เจ้าดำกลับไปเล่นกับเหมิงเหมิงได้แล้วไป” จางฮ่าน หัวเราะหึๆ

เจ้าดำได้ยิน ก็หันไปส่งเสียงข่มพวกสัตว์ปีกอีกทีหนึ่ง ประมาณว่า “ทำตัวกันให้มันดีๆ หน่อย เดี๋ยวพ่อขย้ำซะหรอก”

เจ้าดำกลับไปเล่นต่อกับเหมิงเหมิง จางฮ่าน ก็นั่งเรียนภาษาต่างประเทศอยู่ข้างๆ เขาเรียนรู้ได้ไวอย่างไม่น่าเชื่อ ชั่วโมงต่อมาร้านขายสัตว์เลี้ยงก็โทรติดต่อเข้ามา

“เหมิงเหมิง หมาที่ซื้อมาส่งแล้ว พวกเราลงไปรับเขากัน” จางฮ่าน ลุกขึ้นพูด

“ได้เลย” เหมิงเหมิง ลุกขึ้นทันที พลางลูบหัวเจ้าดำ “เจ้าดำ ฉันหาเพื่อนมาให้แกเยอะแยะเลยนะ”

“หงิงๆ ๆ ๆ ” เจ้าดำครางรับ

มันอยู่ที่นี่ตัวเดียวก็ไม่มีความหมายอะไร มีหมาตัวอื่นมาอยู่มันจะทำกร่างยังไงก็ได้

ด้านล่าง คนส่งของจัดการย้ายหมาลงมาไว้ข้างรถจี๊บทีละกรงๆ

“แม่จ๋าช่วยหนูด้วย นั่นมันตัวอะไร”

คนที่มาส่งของหันไปเห็นเจ้าดำ ตกใจจนตัวสั่น

“ไม่ต้องกลัว ไม่กัดหรอก” จางฮ่าน บอก

“ไม่กัดจริงนะครับ? ตัวมันใหญ่มหึมาเลย” คนส่งของยังกลัวอยู่

“สบายใจเถอะ” จางฮ่าน หัวเราะ

“จัดการปล่อยหมาพวกนี้ออกมาได้แล้ว ส่วนกรงก็ขนกลับไปด้วย ผมไม่ได้ใช้มันหรอก” จางฮ่าน พูดต่อ

“หา? หมาเยอะขนาดนี้จะให้ปล่อย เกิดมันวิ่งหนีไปพวกผมรับผิดชอบกันไม่ไหวหรอกนะครับ” คนส่งของลังเล

“ไม่เป็นไร ปล่อยออกมาเถอะ” จางฮ่าน บอก

“งั้น....ก็ได้ครับ” คนส่งของท่าทางไม่ค่อยสบายใจ

“หื่อ” เจ้าดำขู่ทันที ได้เวลาโชว์กร่าง

มันพุ่งออกไปไวราวกับสายฟ้า งับหมาน้อยพวกนั้นทันที คนส่งของเห็นเขี้ยวของมันก็ใจเสีย กลัวว่าหมาน้อยพวกนั้นจะตายคาปากเจ้าดำ แต่พอผ่านไปสักพักเขาก็โล่งใจขึ้นมา เจ้าดำเพียงแค่งับหมาน้อยพวกนั้นโยนกลับไปที่หน้ากรงที่พวกมันวิ่งออกมา

จบตอน