นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

        โม่จ้านมิใช่ผู้ที่รักการเรียน กระนั้นในหอพักของปาอินกับฉิวอิน นอกเสียจากตำราก็ไม่มีสิ่งอื่นให้คลายความเบื่อแล้ว

        ขณะเปิดอ่านตำราสีสันงดงาม โม่จ้านรู้สึกยากอธิบายราวกับเป็นเด็กขี้เกียจหวนกลับสู่ห้องเรียนอีกครั้ง ปีศาจแฝงฝันคือเผ่าปีศาจ มีความสามารถในการควบคุมพลังเวทมาแต่กำเนิด มิจำเป็นต้องให้มนุษย์สอนแม้แต่น้อย ดังนั้นบนตำราจึงขาวสะอาดมิต่างกับเพิ่งซื้อมาจากร้านขายตำรา

        ครั้นโม่จ้านเอ่ยถามว่ายามว่างพวกเขาทั้งสองทำสิ่งใด คนทั้งสองกลับไม่แย้มพรายความลับออกมาแม้แต่คำเดียว ทำสีหน้าท่าทางคล้ายกับแม้ตายก็มิยอมบอก โม่จ้านนิ่งงันไปครึ่งค่อนวันกว่าจะได้สติกลับมา นึกอยากจะหารอยแยกบนพื้นมุดหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น

        ....เหอะ ถือเสียว่าอ่านตำราเรื่องเล่าก็แล้วกัน?

        โม่จ้านยกยิ้มเจื่อนก่อนสลัดสมมุติฐานที่น่าเบื่อออกจากหัว ตามด้วยพลิกตำราไปยังหน้าที่ใช้ได้จริงพร้อมทั้งเริ่มอ่านอย่างออกรสออกชาติ

        แท้จริงแล้วหลังรู้ว่าเจียนั่วเก่งกาจ โม่จ้านจึงได้รับรู้ว่าตนเป็นดังกบก้นบ่อ ฝีมือการต่อสู้ของตน แม้อยู่บนโลกมนุษย์ยังนับว่าเป็นเพียงระดับกลาง เมื่อเผชิญหน้ากับหน่วยรบพิเศษหรือนักสู้ที่เชี่ยวชาญในการต่อสู้ หากยื้อเวลานานไปก็มีแต่จะถูกไล่กระทืบเท่านั้น เมื่ออยู่บนแผ่นดินใหญ่ต่างโลกที่ทั้งปีศาจและสัตว์ประหลาดอยู่ร่วมกัน หากตนอยากชนะอยู่ร่ำไป เกรงว่าคงเป็นเรื่องที่ยากเสียยิ่งกว่ายาก

        ตนยังมิเคยพบเห็นเผ่าสัตว์กลายร่างที่พละกำลังทางกายเหนือมนุษย์ เพียงแค่ลาถีเท่อที่อยู่ข้างกายก็ทำให้ตนรู้สึกถูกกดข่มเสียแล้ว ร่างกายของเผ่าหมานคล้ายจะเกิดมาเพื่อการต่อสู้ระยะประชิด มิเพียงแต่แขนขายาว กระทั่งข้อต่อยังสามารถบิดหมุนได้กว้างกว่าคนทั่วไป ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงพรสวรรค์ด้านพละกำลังที่น่าสะพรึง หินก้อนใหญ่บนหน้าผา โม่จ้านมั่นใจว่าต่อให้มีตนสองคนก็แบกมิไหว ทว่าลาถีเท่อกลับแบกเพียงผู้เดียวได้หลายสิบก้อน

        หลังจากลาถีเท่อ ‘จบการฝึกฝน’ จะต้องกลายเป็นนักรบที่แข็งแกร่งมากอย่างแน่นอน แล้วตนเล่า? จะยอมถูกขุดวิชาความรู้จนหมดเปลือกเฉยๆ งั้นหรือ?

        จำต้องรู้ไว้ว่า จุดมุ่งหมายท้ายที่สุดของตนคือการใช้ชีวิตบั้นปลายในสถานที่สงบสุขอย่างสุขสบาย หากเจ้าของสถานที่แห่งนั้นไร้ความสามารถ สันตะสำนักจะมิดมกลิ่นจนตามมาถึงหน้าประตูได้เชียวหรือ

        อีกทั้งยามนี้ตนเป็นเพียงเผ่าปีศาจหนุ่มอายุสิบกว่าปี ในชาติก่อนทันทีที่มีหน้ามีตากลับถูกลมฝนลับคมจนทู่เสียแต่อายุสามสิบกว่า ชาตินี้ยังมีวันคืนให้ตนได้ใช้อีกมากมาย มีสิทธิ์อันใดมิลองพยายาม? ราชาปีศาจที่น่าสงสารตนนั้นยัดเยียดร่างกายให้ตน อีกทั้งยังทำให้ตนได้ลองสัมผัสกับค่ายกักกันพลังเวทสักครา เรียกได้ว่าความโกรธถึงกับคุกรุ่นเต็มอก ไม่ว่าจะเป็นความหยิ่งในศักดิ์ศรีอันแรงกล้า ใจแสวงหาความก้าวหน้าหรือความเคยชินในการทำสิ่งใดอย่างละเอียดรอบคอบ ล้วนแต่ไม่อนุญาตให้ตนล้าหลังผู้อื่น

        ตนอยากจะรู้เช่นกันว่า อัศวินเวทที่ผู้คนกล่าวขานว่ามีพรสวรรค์จะไร้ผู้ใดเทียมทานจริงๆ งั้นหรือ?

        โม่จ้านจิตใจฮึกเหิมห้าวหาญอย่างยิ่ง เพียงแต่เมื่อหวนนึกถึงความสง่างามยามเจียนั่วสังหารหมูป่าหุ้มเกราะน้ำแข็งภายในหนึ่งหอกพลันกลับมาซึมกะทืออีกครา

        ...ข้าว่า เข้าใจพลังเวทเอาไว้สักหน่อยก็ยังมีประโยชน์ ต่อให้สู้มิได้ กระนั้นอย่างน้อยก็คงแพ้แบบดูดีสักหน่อย

        โม่จ้านมิทันรู้ตัวแม้แต่น้อยว่าความเลือดร้อนที่เย็นยะเยือกไปเสียแต่ชาติที่แล้วกำลังกลับมาอุ่นร้อนอีกครั้งภายใต้การยั่วยุของผู้คนและสภาพแวดล้อมรอบข้าง

        ......

        โม่จ้านเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้เต็มที่ ยังถึงขั้นชงกาแฟเรียบร้อย ทว่าหลังจากลองอ่าน โม่จ้านกลับค้นพบสิ่งที่น่ายินดี เมื่อเทียบระหว่างตำราเวทมนตร์ขั้นพื้นฐานกับตำราเรียน ‘ตั้งแต่พื้นฐานจนเข้าสุสาน’ ในชาติก่อน เรียกได้ว่าต่างกันราวฟ้ากับดิน --- มิเพียงแต่อธิบายอย่างละเอียด ยังมีความหมายลึกซึ้งและใช้ภาษาที่เรียบง่าย คล้ายจะคำนึงถึงปัญหาที่ผู้เริ่มเรียนอาจต้องเจอระหว่างเรียนเอาไว้ทั้งหมด ทำให้โม่จ้านที่กำลังเพลิดเพลินรู้สึกขอบคุณผู้เรียบเรียงนามเฟยเอ่อร์หลัวเต๋อจากก้นบึ้งของหัวใจ

        แท้จริงแล้วเวทมนตร์ที่จอมเวทร่ายออกมาสำเร็จได้โดยการควบคุมพลังธาตุที่มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง คทาเปรียบเสมือนสื่อกลาง เหล่าจอมเวทจะระดมพลังวิญญาณ สัมผัสและควบคุมพลังธาตุผ่านไม้คทา จากนั้นจึงค่อยใช้คาถาหรือวงเวทย์เพื่อปลดปล่อยออกไป

        ทว่าเผ่าปีศาจกลับต่างออกไป ยกตัวอย่างคำพูดของฉิวอิน การใช้พลังเวทของเผ่าปีศาจล้วนแต่เป็นไปตามสัญชาตญาณ คล้ายกับถูกสลักลงในวิญญาณเอาไว้เสียแต่ต้น จะเรียกก็มาจะปล่อยก็ไป แทบจะมิต้องใช้สื่อกลาง นี่ก็คือความสามารถที่เผ่าปีศาจทุกตนต่างทระนง

        สิ่งที่น่าสนใจคือ ในตำรายังมีหนังสือเย็บเข้าเล่มเล่มเล็กสอดเอาไว้ ชื่อว่า《เผ่าปีศาจศึกษา》ด้านในเขียนความรู้เกี่ยวกับเผ่าปีศาจเอาไว้มิน้อย ตามที่ปาอินกล่าวมา หนังสือเย็บเล่มเล่มเล็กนี้เพิ่งจะถูกนำมาใส่ในบทเรียนหลังจากเกิดสงครามระหว่างเผ่าปีศาจกับมนุษย์อย่างกะทันหัน หลังเผ่าปีศาจพ่ายแพ้ก็ด้อยค่า การดำรงอยู่มิต่างอันใดกับตำราเรียนนอกหลักสูตร

        โม่จ้านที่เกิดในยุคแห่งข่าวสารแสดงออกว่าเข้าใจเป็นอย่างยิ่ง หากสาขาหนึ่งไร้ประโยชน์ในการใช้งานจริง การหลุดออกจากการให้ความสำคัญของเหล่าผู้คนก็เป็นเพียงเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นมิช้าก็เร็ว เป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน หากเผ่าปีศาจเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยโดยสมบูรณ์ เหลือผู้ที่รู้จักพวกตนมิมากนักภายในเวลาอันรวดเร็ว มิแน่ว่าถึงยามนั้นตนอาจสามารถเผยโฉมหน้าอย่างสง่าผ่าเผยก็เป็นได้?

        โม่จ้านฝันกลางวันอยู่ข้างเดียว ผลคือเมื่อพลิกไปถึงหน้าเขียนชื่อตำรา สายตาพลันเหลือบไปเห็นหนึ่งบรรทัด — สันตะสำนักแห่งอาณาจักรไหลเต๋อ

        โม่จ้านที่ต้นตอของความโมโหมิได้มีเพียงเรื่องเดียวตบหนึ่งฝ่ามือลงบนโต๊ะ ทำเอาฉิวอินที่นั่งอยู่ด้านข้างสะดุ้งโหยง

        “ท่านเป็น…”

        ฉิวอินที่ถามได้ครึ่งประโยคเหลือบไปเห็นหน้าชื่อเรื่องที่ถูกเปิดค้างไว้ สีหน้าพลันมืดสลัว นัยน์ตาสีม่วงอ่อนของเด็กหนุ่มปรากฏสีแดงสด ภายในคำกล่าวเผยความเกลียดชังเข้ากระดูก

        “ปู้ไหลเต๋อเจ้าคนทรยศผู้นั้น…พวกเราจะไม่มีทางให้อภัยเขาตลอดกาล”

        มือของโม่จ้านชะงักอยู่กลางอากาศ ตนยังมิทันอธิบายสาเหตุของการเสียกิริยา กลับนึกมิถึงว่าท่าทีตอบสนองของอีกฝ่ายจะรุนแรงยิ่งกว่า

        …ปู้ไหลเต๋อ? คล้ายจะเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ใด

        โม่จ้านพลันหวนนึกถึงยามยังอยู่ในร่างของราชาปีศาจ หมีเอ่อร์น้องชายเจ้าน้ำตาเคยอธิบายสถานการณ์ของเผ่าปีศาจที่รอดตายให้ตนฟังและเอ่ยถึงปู้ไหลเต๋อเช่นกัน อีกฝ่ายคงจะเป็นผู้ทรยศ เป็นผู้ที่ทำให้ราชาปีศาจถูกจับจนต้องโทษประหาร

        “ยามนั้นข้าบาดเจ็บสาหัสและอยู่ห่างจากสนามรบมาก เพิ่งรู้ภายหลังว่าเขากระโดดหน้าผา”

        โม่จ้านไตร่ตรองคำพูด คิดอยากจะยืนยันอีกสักรอบ

        “ท่านราชาปีศาจถูกจับเพราะเขาจริงหรือ?”

        “คาดว่าท่านก็น่าจะรู้เช่นกัน โดยปกติท่านราชาปีศาจเชื่อใจเขามากเพียงใด ถึงขั้นแม้ยามถอยทัพยังร่วมสกัดกั้นอยู่ท้ายขบวนกับเขา ทว่าเขามิเพียงเปิดเผยตำแหน่งของตนต่อสันตะสำนัก กลับยังแทงท่านราชาปีศาจในยามอ่อนแอหนึ่งดาบ

        ดวงตาของฉิวอินเจือความเคียดแค้น กล่าวฟ้องพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

        “รอกระทั่งผู้บัญชาการกองพลเจี๋ยหลัวกับผู้บัญชาการกองพลอามู่ไปถึง ท่านราชาปีศาจกลับได้รับบาดเจ็บสาหัสเสียแล้ว กระนั้นในขณะที่ท่านราชาปีศาจลมหายใจรวยรินกลับยังคงเลือกเสียสละตนเองและปกป้องให้ไม่กี่ท่านนั้นหนีไปยังตรอกขี้เถ้าได้สำเร็จ…”

        แทบจะเหมือนกับที่หมีเอ่อร์กล่าวมา ถึงแม้รายละเอียดจะมิมากนัก กระนั้นเห็นทีจะเป็นเรื่องจริงเสียแล้ว โม่จ้านกุมปลายคางอย่างเคยชิน พลางนึกถึงสิ่งที่หมีเอ่อร์เคยกล่าวเอาไว้

        “ตรอกขี้เถ้า…ไม่รู้ว่าที่นั่นเป็นสถานที่เช่นใด…”

        นึกมิถึงว่าทันทีที่ฉิวอินได้ยินคำว่า ‘ตรอกขี้เถ้า’ สองคำนี้ พลันวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกตกใจ ใช้น้ำเสียงวิงวอนเอ่ยกับโม่จ้าน “ท่านโม่เจ๋อเอ่อร์ ข้ารู้ว่าท่านอยากแก้แค้นให้ราชาปีศาจ หากแต่พละกำลังของท่านยังไม่ฟื้นฟู ได้โปรดอย่าเข้าใกล้เขตอันตรายเช่นนั้น!”

        โม่จ้านถูกต่อว่าจนนิ่งงัน หนึ่งประโยคเอ่ยกับตนเองของข้าสามารถเผยข่าวสารได้มากมายถึงเพียงนี้เชียว?

        ขณะมองสายตาจริงใจของฉิวอิน โม่จ้านหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน “เหอะ ข้ารู้ หากไปยามนี้อย่าว่าแต่หาคนไม่พบเลย คงพากระทั่งตนเองเข้าไปขาดทุน”

        คล้ายกับฉิวอินยังมิค่อยวางใจ “เมื่อท่านรู้กระทั่งว่าพวกท่านซีนั่วหลบอยู่ในตรอกขี้เถ้า ก็เท่ากับพิสูจน์ว่าท่านเคยดำรงตำแหน่งสำคัญ แม้การที่ข้าเป็นผู้เอ่ยออกไปจะฟังดูล่วงเกินไปบ้าง กระนั้นหวังว่าท่านจะใจเย็นลงและรู้หน้าที่ของตนอย่างชัดเจน ถนอมพละกำลังของตนเอาไว้เพื่อปีศาจทั้งเผ่าขอรับ”

        ห๋า? เจ้าพูดเรื่องอันใด? เคยรับหน้าที่สำคัญอันใด? ผู้อื่นเป็นผู้บอกกล่าวเรื่องเหล่านี้แก่ข้าต่างหาก? แล้วซีนั่วคือเทพเซียนองค์ใดอีก?

        โม่จ้านปวดหัวทันใด ตนรีบพยักหน้ารับเพื่อสื่อว่าตนจะไม่ไปตายอย่างบุ่มบ่าม จะเห็นการเอาตัวรอดอยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง