จางเจียิเงยหน้าขึ้นจากหลังเตา เขาแย่งกะละมังจากฮั่วเสี่ยวเหวินไป“เธอไปนั่งเดี๋ยวฉันทำเอง”
ใบหน้าเขามีแต่ฝุ่นเกาะ เมื่อรวมเข้ากับแผลเป็บนใบหน้าที่ดูสกปรกมอมแมมก็ยิ่งทำให้น่ากลัว
เ้าอ้วนเหลือบมองเตาสีดำเมี่ยมด้วยความรังเกียจเล็กน้อย“พวกเธอจะดื่มแค่โจ๊กหรือ?”
จางเจียิพยักหน้า
ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้ว่าเ้าอ้วนกำลังรังเกียจที่โจ๊กไม่มีเครื่องเคียง
เมื่อมองไปรอบๆ ห้องทั้งสองห้องก็ไม่มีอาหารอย่างอื่นที่กินได้อีกแล้วดูจากสีหน้าอดอยากของจางเจียิ ปกติคงได้กินแต่ผักป่าเท่านั้น
“ไม่เป็ไร ฉันชอบดื่มโจ๊กจ้ะ”
เธอจับมือให้กำลังใจจางเจียิ
“แหมๆ นังเด็กคนนี้ ถึงขั้นมีโจ๊กข้าวให้ดื่มแล้วฉันมองแกผิดไปจริงๆ คงมีคนส่งมาให้หลังจากเล่นชู้สินะ แกโตมาขนาดนี้ กินของที่บ้านดื่มของที่บ้าน แต่พอมีข้าวสารแล้วกลับไม่รู้จักส่งให้ที่บ้าน ทั้งยังจะกล้ามาเล่นชู้อยู่ที่นี่อีกเื่ดีๆ ไม่รู้จักหัด หัดแต่จะเป็นังสำส่อนเหมือนแม่แก”
ยายแก่ฮั่วยังไม่ทันเข้าบ้าน เสียงก็ดังมาก่อนตัวแล้ว ฮั่วเสี่ยวเหวินกำหมัดทั้งสองข้างแน่นด้วยความโมโห
จางเจียิเอาตัวบังฮั่วเสี่ยวเหวินไว้ด้านหลัง
ภายในห้องเพดานต่ำข้างนอก ฮั่วต้าซานประคองยายแก่ฮั่วเข้ามาตาของยายแก่เป็ประกาย คอยสาดส่องสายตาไปทั่ว จากนั้นสายตาของนางก็หยุดมองที่ร่างของจางเจียิ
“ไอ้หนูจาง แกลักพาตัวหลานสาวฉันมา เธอเพิ่งอายุสิบขวบเท่านั้นจงจ่ายเงินชดเชยมาให้ฉันเสีย”
เธอทิ้งก้นนั่งลงบนตั่งไม้ยาวผุพังที่มีอยู่เพียงตัวเดียวในบ้านพร้อมกับยื่นมือไปทางจางเจียิอย่างเกรี้ยวกราด
จางเจียิมองยายแก่ “จะเอาเงินจากผมงั้นเหรอ ผมไม่มีเงินหรอก”
ฮั่วต้าซานเข้ามาผลักจางเจียิจนล้มลงพื้น จากนั้นก็ยกตัวฮั่วเสี่ยวเหวินขึ้นมาเหมือนอินทรีคาบลูกเจี๊ยบฮั่วเสี่ยวเหวินถูกพ่อร่างบึกบึนหิ้วลอยขึ้นจากพื้น แขนเรียวบางดุจไม้ไผ่โบกไปมาไม่หยุดแต่ทว่านั่นกลับเปล่าประโยชน์
เ้าอ้วนเห็นฮั่วเสี่ยวเหวินโดนรังแกก็เข้าไปกระทืบเท้าฮั่วต้าซานทันที
“หน็อยแน่! ฮั่วต้าซานรังแกฮั่วเสี่ยวเหวินอีกแล้ว ฉันจะไปฟ้องคุณปู่!”
พูดจบเ้าอ้วนก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ยายแก่ฮั่วที่นั่งตรงประตูดึงตัวไว้ไม่ทัน
ยายแก่ฮั่วรู้สึกร้อนใจเล็กน้อย
“รีบค้นตัวนังเด็กนี่เร็ว ดูสิว่ามีเงินติดตัวหรือไม่”
ยายแก่ฮั่วจ้องฮั่วเสี่ยวเหวินตาเขม็งราวกับนกอินทรี
ฮั่วต้าซานวางฮั่วเสี่ยวเหวินลงบนพื้น เตรียมจะค้นตัว ไม่ทันได้เห็นจางเจียิที่ไปหยิบไม้คานออกมาจากห้องเขายกไม้ชี้ไปที่ฮั่วต้าซานอย่างโกรธเกรี้ยว
“ปล่อยเธอลงเดี๋ยวนี้”
ฮั่วต้าซานหยุดชะงัก เขาหันมองจางเจียิอึ้งๆ “แกหมายถึงฉันหรือ?”
ใบหน้าจางเจียิแดงก่ำ ก่อนจะยกไม้ฟาดใส่ฮั่วต้าซาน แต่เนื่องจากเขาตัวผอมบางฮั่วต้าซานถูกฟาดแค่ไม่กี่ทีก็พลิกกลับมาเป็ฝ่ายเหนือกว่าแล้ว
เขาโยนไม้คานทิ้ง แล้วดันจางเจียิเข้ากับกำแพง “แกเอาเปรียบลูกสาวฉัน ฉันยังไม่คิดบัญชีแกเลยยังจะกล้ามาหาเื่ฉันอีก”
เขาออกแรงเพียงเล็กน้อย จางเจียิก็หน้าเขียวซีดแล้ว
ฮั่วเสี่ยวเหวินลุกขึ้นจากพื้น จะวิ่งออกไปขอความช่วยเหลือแต่กลับถูกมือที่เหมือนตีนไก่ของยายแก่ฮั่วคว้าจับเอาไว้แน่น
“นังสำส่อนไร้ยางอาย กลับไปกับฉันเดี๋ยวนี้จงยอมแต่งงานออกไปแต่โดยดี ถ้าขืนยังกล้าอยู่กับผู้ชายอีก ฉันจะตีขาแกให้หัก”
พูดจบ เธอก็ง้างมือตบหน้าฮั่วเสี่ยวเหวินทั้งซ้ายและขวา
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
หัวหน้าหมู่บ้านเดินเข้ามาในบ้านด้วยความโมโห ใบหน้าของฮั่วเสี่ยวเหวินซึ่งถูกยายแก่ฮั่วตบไปหลายครั้งเริ่มบวมแดงขึ้นมาแล้ว
มารดามันเถอะ แกกล้าตีฉันไม่ยั้งแบบนี้ ถ้าไม่เป็เพราะว่าตัวฉันเล็กฉันคงจะโต้กลับไปนานแล้ว
เ้าอ้วนที่ตามมาทีหลังหน้าแดงก่ำเพราะรีบวิ่งมา เขาชี้ไปที่ยายแก่ฮั่วพร้อมพูดว่า“คุณกล้าตีฮั่วเสี่ยวเหวินอีกแล้วถ้าคุณลุงของฮั่วเสี่ยวเหวินมาครั้งหน้า ผมจะบอกให้เขาฟาดคุณให้ตาย ยายแม่มดเฒ่า”
ยายแก่ฮั่วเพิ่งเคยถูกเด็กรุ่นหลานชี้หน้าด่าแบบนี้เป็ครั้งแรกทำเอาสติหลงลืมไปจนหมดสิ้นว่ายังมีหัวหน้าหมู่บ้านยืนอยู่ข้างๆ หล่อนลุกขึ้นจากตั่งไม้ยาวเดินไปง้างมือใส่เ้าอ้วนทันที
“บังอาจ”
หัวหน้าหมู่บ้านเห็นดังนั้นก็รีบจับแขนยายแก่ไว้
ยายแก่ฮั่วถูกหัวหน้าหมู่บ้านตวาด พลันได้สติขึ้นมาทันทีนางรีบปล่อยแขนตัวเองลง
หัวหน้าหมู่บ้านดึงหลานชายไปไว้ด้านหลัง
“หลานรัก ไปยืนให้ห่างหน่อย หากเ้าเป็อะไรเข้าปู่จะเสียใจมาก”
เ้าอ้วนไม่ลืมที่จะแย่งฮั่วเสี่ยวเหวินออกมาจากยายแก่ฮั่วจากนั้นก็พาเธอออกไปจากบ้าน สีหน้ายายแก่ฮั่วเปลี่ยนจากสีขาวเป็ม่วง และจากสีม่วงเป็เขียว
แต่แล้วครู่หนึ่ง เธอก็ยิ้มออกมา
“หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านต้องมอบความเป็ธรรมให้ฉันนะคะท่านดูสิ ไอ้หนูบ้านจางรังแกหลานสาวฉัน เธออายุเพียงแค่สิบขวบเท่านั้น แล้ววันหน้าจะแต่งงานออกไปอย่างไร”
เธอเริ่มแสดงสัญชาตญาณการใช้ลูกไม้หน้าด้านๆ ของหญิงชนบทยายแกฮั่วร้องไห้จนหายใจไม่ทัน ประหนึ่งหลานสาวมีความสำคัญอย่างไรอย่างนั้น
ฮั่วเสี่ยวเหวินอยากจะเข้าไปปรบมือให้ อายุขนาดนี้แล้วแต่ยังต้องแสดงละครอยู่อีก
หัวหน้าหมู่บ้านปวดหัวกับเสียงร้องไห้ของยายแก่ เขาทำหน้าบึ้งพร้อมกับตวาด“เงียบรู้ตัวไหมว่าตัวเองไปล่วงเกินใครเข้า ยังจะกล้าก่อเื่วุ่นวายอีก ลุงของฮั่วเสี่ยวเหวินเขาสามารถทำให้คนทั้งหมู่บ้านลำบากได้ในครั้งเดียวเธออยากจะมีเื่กับคนทั้งหมู่บ้านหรือ?”
ถูกตวาดใส่เช่นนี้ ยายแก่ฮั่วก็ตัวสั่นเล็กน้อย แต่จากนั้นก็ยืดอกขึ้น
“มันเกี่ยวอะไรกับฉันกัน แค่พวกฉันแต่งแม่ไก่ที่ไม่ออกไข่เข้าบ้านก็ซวยพออยู่แล้วยังไม่ได้ไปคิดบัญชีกับบ้านเฉินเลย เขามีสิทธิ์อะไรมาเอาเื่กัน”
“เหลวไหล ถ้าเธอเก่งจริง ทำไมเมื่อวานไม่พูดกับนายทหารคนนั้นแบบนี้ขืนยังตีลูกหลานบ้านตัวเองอีก อย่าโทษที่ฉันต้องแจ้งความเลย นี่ไม่ใช่เื่เล็กๆ แล้วนะปฏิรูปเปิดประเทศมาเป็สิบปีแล้ว ชายหญิงเท่าเทียมกัน อย่าเอาแต่สร้างเื่”
ยายแก่ฮั่วถูกหัวหน้าหมู่บ้านตวาดจนต้องยอม เธอละล้าละลังทำท่าจะพูดต่อแต่หัวหน้าหมู่บ้านกลับถลึงตาใส่ฮั่วต้าซาน
“รีบพาแม่ของนายกลับไป หากยังกล้าสร้างปัญหาอีกฉันจะทำให้พวกนายสองแม่ลูกต้องเจอดี”
ในหมู่บ้านขนาดเล็กแห่งนี้ หัวหน้าหมู่บ้านมีอำนาจสูงสุดฮั่วต้าซานจึงต้องอดทนข่มกลั้นจนหน้าแดง
เขาประคองแม่ของตัวเองออกไป เ้าอ้วนที่อยู่ด้านนอกใช้มือดึงแก้มตัวเองทำหน้าทำตาใส่สองแม่ลูกบ้านฮั่ว
ส่วนฮั่วเสี่ยวเหวินยืนหน้านิ่งอยู่ข้างเ้าอ้วน
“นังลูกไม่รักดี คอยดูเถอะว่าฉันจะจัดการแกยังไงช่างกล้าปีกกล้าขาแข็งนัก”
หัวหน้าหมู่บ้านหันหน้าไปมองจางเจียิกับฮั่วเสี่ยวเหวินพลางถอนหายใจ “หลังจากนี้พวกเขาน่าจะเพลาลงบ้างแล้วล่ะแต่หากยังมาหาเื่พวกเธออีกก็มาหาฉันได้เลย ถึงอย่างไรลุงของฮั่วเสี่ยวเหวินก็ฝากให้ฉันดูแลเธอ”
347
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
