หลังจากนั้นฉันก็ตื่นขึ้นมาในห้องตัวเองแต่ฉันจำอะไรไม่ได้เลยนอกจากเื่ที่ไปฟังเื่เวทปีศาจในห้องลาน่า
หรือว่า.. ฉันโดนวางยาสลบ!?แต่ว่าทำไปทำไมล่ะ ถ้าจะฆ่าฉันก็น่าจะฆ่าง่ายนี่น่า ฉันขมวดคิ้วคิด…ถึงจะยังไม่รู้เื่แต่ก็ต้องระวังตัวมากกว่านี้
ฉันคิดแบบนั้นจริงด้วยสิฉันต้องฝึกเวทปีศาจและเวทมนุษย์… แค่นั้นไม่พอต้องฝึกดาบด้วย แต่ว่านะ ท่านแม่ไม่ค่อยอยากให้ฉันฝึกดาบน่ะสิ
ก็แบบว่าถ้าจับดาบก็ต้องสู้แนวหน้าาเ็อะไรแบบนั้นนี่น่าแต่ฉันก็ไม่ได้ฝึกไปต่อสู้แนวหน้าอยู่แล้วนี่
ใครจะไปยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อสู้เอาเป็เอาตายกันละอย่างน้อยฉันคนหนึ่งแหละ ที่ไม่ทำแบบนั้นแน่ๆ
แต่ก็นะฉันฝึกเอาไว้ป้องกันตัวนี่น่า เพราะงั้นคงไม่เป็ไรหรอก
แต่พอฉันไปขอท่านแม่ท่านแม่ก็ปฏิเสธหลังชนฝาอยู่ดี ด้วยเหตุนี้ฉันเลยไปขอร้องท่านพ่อแทน
ท่านพ่อเองก็ใช้ดาบเหมือนกันพอฉันขอร้องก็อนุญาตทันทีเลย แต่พนันได้เลยว่าหลังจากนี้ท่านพ่อโดนท่านแม่กระทืบแน่นอนอ่ะนะ
ส่วนเลวี่ฉันไม่อนุญาตให้เธอฝึกด้วยแน่นอนอยู่แล้ว ก็เป็น้องสาวนี่น่า!? ใช่เพราะเป็น้องสาวเลยห้ามฝึกดาบ..อันที่จริงคือเธอควรจะเอาเวลาไปฝึกในสิ่งที่เธอถนัดมากกว่าน่ะเลวี่มีพร์ในด้านเวทมนตร์ที่แม้แต่ฉันก็ยังเทียบไม่ติดเลย..
เป็ธรรมดาอยู่แล้วที่ฉันอยากจะให้เธอใช้เวลาให้คุ้มค่า..
ถึงเธอจะดูไม่พอใจฉันอยู่บ้างแต่ว่าก็เชื่อฟังฉันทันทีหลังจากฉันลูบหัวเธอ สมกับที่เป็น้องสาวที่น่ารักจริงๆ
ด้วยเหตุนี้ฉันจึงต้องฝึกดาบแต่ท่านพ่อไม่ได้มาฝึกให้ฉันหรอกนะในอาณาจักรอาเดฟ เหมือนจะมีขุนนางอยู่เยอะ
แถมขุนนางเหล่านี้ก็ไม่ใช่ขุนนางชั่วที่แบบเกาะภาษีประชาชนด้วยน่ะนะอาจจะมีแหละแต่เพราะท่านพ่อขึ้นครองราชย์ก็ไล่กำจัดขุนนางแบบนั้นออกไปจนหมดในตอนนี้จึงเหลือเพียงแค่ขุนนางที่ดีๆ.. และขุนนางคืออัศวินการที่จะเป็ขุนนางได้อย่างน้อยก็ต้องสามารถปกป้องประเทศนี้ได้
แล้วหนึ่งในเจ็ดตระกูลขุนนางที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรตระกูล วินเชนท์ เป็ตระกูลนักรบดาบเพียวๆ ที่ใช้อาวุธเป็ดาบทั้งตระกูลเลยล่ะ
นี่คือตระกูลที่จะมาสอนฉัน
อย่างที่เคยบอกไปว่า นักรบดาบมีน้อยมากๆ เพราะส่วนใหญ่ในโลกนี้คือใช้เวทมนตร์กันซะส่วนใหญ่
แต่นักรบดาบก็มีซึ่งวินเชนท์คือหนึ่งในตระกูลที่เป็นักรบดาบเพียวๆ นั่นเอง
ผู้ใช้ดาบจะไม่ใช้พลังเวทแต่พวกเขาจะมีสิ่งที่เรียกว่า ‘พร’ พรวิเศษมันคล้ายคลึงกับเวทมนตร์แต่ไม่ใช่เวทมนตร์
แต่ว่าใช้ได้เมื่อฝึกดาบเท่านั้นแต่ว่าฉันไม่มีพรอะไรนั่นเพราะมีพลังเวทดูเหมือนว่าคนที่มีทั้งพลังเวทและพลังนักรบดาบ
จะมีน้อยมากๆซึ่งฉันไม่ใช่หนึ่งในคนที่ว่า เพราะฉันใช้เวทได้พลังของนักรบดาบเลยไม่มี
แต่ฉันไม่ได้จะเรียนรู้ดาบเพื่อเอาพลังนั่นอยู่แล้วเพราะฉันมีพลังเวทที่ใช้ทดแทนได้อยู่แล้วด้วย
ดังนั้นเื่การใช้พลังของนักรบตัดทิ้งไปได้เลยแต่คนของตระกูลวินเชนท์เหมือนจะแข็งแกร่งด้านนี้มาก
เมื่อฉันเริ่มฝึกกับพวกเขาฉันก็ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง.. แต่ฉันเคยฝึกวิชาดาบมาจากโลกเดิมแล้ว
แน่นอนว่าหากตกอยู่ในสถานการณ์คับขันฉันก็จะใช้มัน นั่นคือเหตุผลที่เริ่มฝึกศาสตร์การต่อสู้
แต่เมื่อฝึกวิชาดาบของโลกใบนี้แล้วเอามาผสานกันทำให้ฉันสามารถพัฒนาวิชาดาบในรูปแบบของตัวเองได้
วิชาดาบในโลกนี้จะแบ่งออกเป็สามสายใหญ่ๆ
เท็นจิ, เท็นจูและเท็นสึ
วิชาดาบสามสายนี้ยังแบ่งออกเป็สำนักดาบมากมายอีกด้วยซึ่งส่วนใหญ่จะฝึกวิชาดาบ เท็นจิกัน
เท็นจิเป็วิชาดาบที่เน้นไปทางการใช้ดาบสองคมฟันหนักและรวมถึงวิชาดาบใหญ่ก็อยู่ในสายเท็นจิ
เท็นจูคือวิชาดาบสายความเร็วส่วนใหญ่ใช้ดาบคมเดียวซะส่วนใหญ่ แต่ที่เป็เอกลักษณ์คือดาบในสายวิชานี้จะเล็กและเรียวบาง
แถมในโลกนี้ยังมีนินจาด้วยนินจาก็ฝึกวิชาสายเท็นจูนี่แหละ
ส่วนเท็นสึ คือวิชาดาบที่ไม่ใช้ดาบงงละสิ.. ใช่ ฉันก็งง แต่ไม่ต้องสนมันหรอกวิชาเท็นสึมันหายไปนานแล้วแหละนะ
ฉันฝึกทั้งเท็นจิและเท็นจูเพราะว่าตระกูลนักรบดาบฝึกทั้งสองสายเลยด้วยเหตุนี้ทักษะดาบฉันจึงถูกพัฒนาไปในเวลาเดียวกัน…
จนกระทั่ง…
….…
…..
…
แปดปีผ่านไป. . .
ตอนนี้ฉันอายุ 14 ปีแล้ว..ตอนนี้ฉันโตเป็สาวเต็มตัวแล้ว ถึงจะบอกว่าเคยเป็ชายมาก่อนก็เถอะแต่ว่านะฉันชอบร่างกายผู้หญิงมากกว่านะ
ก็เพราะฉันฝึกร่างกายแค่ไหนกล้ามก็ไม่ขึ้นไงล่ะจะว่าไปนะ ร่างกายฉันรู้สึกเหมือนจะสูงไม่ถึง 150 เิเด้วยซ้ำ
มันเลิกเจริญเติบโตตอนฉันอายุ 12น่ะนะ แต่แบบนี้ก็ดีนะ ร่างกายแบบนี้ทำให้เคลื่อนไหวสะดวกและไม่เกะกะด้วย
ก็แบบเวลาวิ่งหนีตัวจะเบากว่าฉันที่ตัวใหญ่ใช่ไหมล่ะแล้วอีกอย่างฉันฝึกกำลังมาเยอะดังนั้นพลังกายจึงไม่เป็ปัญหาเท่าไหร่
ถึงร่างกายจะไม่ได้แข็งแกร่งทนทานอะไรขนาดนั้นก็เถอะนะ
และฉันก็ได้พบสิ่งใหม่อย่างน่าประหลาดหลังจากฉันฝึกดาบมานานฉันได้เข้าใจถึงวิชาดาบทำให้ฉันคิดค้นวิชาดาบออกมาได้
โดยการผสานสาย เท็นจิกับเท็นจูเข้าด้วยกันถึงจะใช้การต่อสู้ไม่ได้ก็จริงแต่ว่ายังสามารถเอามาแสดงปาหี่หลอกศัตรูให้กลัวได้นะ!
นอกจากนี้พลังเวทฉันก็ทะลุขีดจำกัดไปอีกขั้นแล้วด้วยตอนแรกฉันรู้สึกว่าพลังเวทตัวเองไร้ขอบเขต
แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกแบบนั้นแล้วฉันรู้สึกเหมือนว่าตัวเองสามารถใช้เวทปีศาจได้โดยตรงเลย.. เอ่อ..อาจจะไม่ค่อยเข้าใจแต่วางเื่นั้นไปก่อน
เวทมนุษย์ฉันก็ฝึกตลอดมา…จนตอนนี้แทรกแซงโครงสร้างความเป็จริงได้โดยตรง นึกสภาพไม่ออกคือถ้าฉันโดนฟันจนคอขาด
ฉันสามารถแทรกแซงโครงสร้างความจริงที่ว่าฉันคอขาดให้หายไปได้ กลายเป็ว่าฉันไม่เป็ไรได้เลยไงล่ะ..
เอ่อ.. ถึงจะไม่โหดขนาดนั้นก็เถอะแถมถ้าจะให้คอขาดขนาดนั้นก็ไม่เอาด้วยหรอกนะแต่เอาเป็ว่าสามารถรักษาาแน้อยใหญ่ได้ในทันที
และด้วยสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด…ก็เตรียมพร้อมแล้วสำหรับการออกนอกปราสาท.. ฉันจะได้ไม่กังวลอีกต่อไปล่ะนะ
เพราะนอกจากออกไปฝึกกับตอนแรกที่ถูกทิ้งในป่าฉันก็แทบไม่เคยออกนอกปราสาทเลยแถมพวกงานเข้าสังคมก็ไม่เคยัั
ส่วนสาเหตุที่ต้องเตรียมพร้อมออกนอกปราสาทคือจริงๆ เมื่อตอนฉันอายุ 12 ท่านแม่และท่านพ่อตัดสินใจจะส่งฉันไปยังโรงเรียนเพื่อที่จะเรียนรู้เวทมนตร์และการใช้ชีวิตบนโลกใบนี้
อันที่จริงควรจะเข้าเรียนั้แ่อายุสิบสามปีแล้วล่ะแต่เพราะฉันฝึกวิชาดาบอยู่เลยหาข้ออ้างประมาณว่า.. รอไปพร้อมกับเลวี่ดีกว่า
ก็ถ้าฝึกไม่เสร็จจะออกไปเสี่ยงอันตรายได้ไง..แถมโรงเรียนที่จะไปคือ หนึ่งในห้าโรงเรียนที่ใหญ่ที่สุดในทวีป
โรงเรียนลิเบอร์!
โรงเรียนลิเบอร์แบ่งเป็ห้าเขตซึ่งที่ฉันจะไปเรียนคือเขตพิเศษ นึกไม่ออกก็คือเขตที่พวกคนรวยเรียนนั่นแหละ
มีแต่ขุนนางหรือไม่ก็สามัญชนที่มีพลังเวทแข็งแกร่งจนสามารถเป็นักเรียนทุนของโรงเรียนระดับทวีปได้ล่ะนะ
อย่างที่เคยบอกในยุคนี้ไม่มีการเหยียดเผ่าพันธุ์หรือชนชาติแต่ทว่าสำหรับเด็กนั้นไม่ใช่พวกลูกขุนนางที่ถูกเลี้ยงแบบเอาใจใส่จนกลายเป็พวกหลงระเริงในอำนาจมีเยอะ
แต่โรงเรียนลิเบอร์ไม่แบ่งเผ่าพันธุ์ทุกเผ่าสามารถเข้าเรียนได้ ซึ่งหมายความว่าไงน่ะเหรอ?
ก็หมายความว่าอาจจะมีศัตรูมากมายจากทุกเผ่าเมื่อฉันเหยียบย่างเข้าโรงเรียนไงล่ะ!
1K
