ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี

ตอนที่ 112 ซื้อคน

        เมื่อใกล้ได้เวลาอวิ๋นฉี่เยว่ก็เดินไปข้างกายเจ้าหน้าที่ทางการที่ทำหน้าที่ขาย ยัดถุงเงินให้เงียบๆพลางกล่าว “นายท่าน ข้าอยากซื้อคนเหล่านี้ และคนพวกนั้นด้วย”

        เจ้าหน้าที่ทางการผู้นั้นรับถุงเงินมาบีบดูครั้นเห็นว่าไม่น้อยใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้ม สั่งให้เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ พาตัวคนที่อวิ๋นฉี่เยว่เลือกไว้มาให้จากนั้นก็ลงมือเขียนสัญญาขายตัว ประทับตราแดงลงไป

        อวิ๋นฉี่เยว่รับตัวคนเหล่านั้นมาแล้วไปเช่ารถม้าที่ปากทาง พาไปยังโรงเตี๊ยม ระหว่างทางบนรถม้าเด็กหนุ่มวัยสิบสามสิบสี่ปีที่ถูกซื้อตัวมามีสีหน้าตื่นเต้น พยายามเอ่ยปากแต่ก็ถูกอวิ๋นฉี่เยว่โบกมือห้ามไว้

        จนกระทั่งกลับมาถึงโรงเตี๊ยมฉี่เยว่ให้คนจัดห้องพักให้พวกเขาเรียบร้อย มอบหมายให้อากุ้ยคอยดูแลจึงได้มีโอกาสพูดคุยเป็นส่วนตัว

        เด็กหนุ่มผู้นั้นเป็นญาติห่างๆของเสนาบดีโหลว มีนามว่า โหลวจวิ้นชิง นามรอง ชิงเฟิง ทั้งสองเคยศึกษาที่สำนักเอกชนแห่งเดียวกันในเมืองหลวงและสนิทสนมกันไม่น้อย

        “ชิงเฟิงท่านลุง ท่านป้า พวกท่านลำบากแล้ว!”

        ครอบครัวของโหลวจวิ้นชิงย่อมเข้าใจสถานการณ์ดีจวนย่อยยับ หัวหน้าตระกูลถูกประหารชีวิตกลางเมืองต่อหน้าผู้คน ทุกคนในตระกูลถูกขายเป็นทาสตลอดชีวิต

        บุตรชายและบุตรสาวของสายหลักส่วนใหญ่ถูกศัตรูของตระกูลโหลวซื้อตัวไปอนาคตคงไม่พ้นต้องตกอยู่ในวังวนแห่งความทุกข์ทรมานและความอัปยศอดสูพวกเขากำลังวิตกกังวลเรื่องอนาคตของตนเองอยู่ ก็ได้รับความช่วยเหลือจากอวิ๋นฉี่เยว่

        อวิ๋นฉี่เยว่เป็นสหายของบุตรชายเคยมาเยี่ยมบ้านพวกเขาหลายครั้ง พวกเขาจึงจำได้ ตอนอยู่ที่ตลาดทุกคนต่างตื่นเต้นดีใจ แต่ไม่กล้าส่งเสียงเพราะเกรงว่าจะถูกคนอื่นจับได้จนเป็นการทำลายโอกาส

        บัดนี้สัญญาขายตัวอยู่ในมือของอวิ๋นฉี่เยว่แล้วชายหนุ่มยังคงปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยความเคารพเช่นเดิม พวกเขาจึงรู้ว่าครอบครัวของตนก็ยังถือว่ามีความโชคดีในความโชคร้าย อย่างน้อยในภายหน้า ก็ไม่ต้องถูกทรมาน

        ตึง...ตึง... ตึง...

        “ขอบพระคุณคุณชายใหญ่ที่ช่วยชีวิต!”

        ไม่ผิดพวกเขารอดตายแล้ว หากตกไปอยู่ในมือของศัตรูตระกูลโหลว ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าจะถูกทรมานอย่างไรบ้าง

        คนในครอบครัวต่างพากันคุกเข่าคำนับอวิ๋นฉี่เยว่เพียงแต่ครั้งนี้แตกต่างจากในอดีต เพราะบัดนี้พวกเขาเป็นทาสที่ถูกขายโดยทางการไร้ทางหลุดพ้นจากฐานะทาสไปได้ตลอดชีวิต อวิ๋นฉี่เยว่ซื้อพวกเขามาก็เท่ากับเป็นการช่วยชีวิตพวกเขา พวกเขาจึงต้องวางตัวให้เหมาะสม แน่นอนว่าสิ่งที่พวกเขามีมากที่สุดคือความรู้สึกขอบคุณ

        “ท่านลุงท่านป้าลุกขึ้นเถิด ชิงเฟิงรีบพยุงท่านลุงท่านป้าขึ้นเร็ว!” อวิ๋นฉี่เยว่รีบเข้าไปพยุงทุกคนลุกขึ้น

        โหลวจวิ้นชิงปาดน้ำตาพูดไม่ออกเพราะความตื้นตัน แต่ก็ยังคงเชื่อฟังอวิ๋นฉี่เยว่พยุงบิดามารดาและน้องสาวลุกขึ้นยืน ครอบครัวของเขามีสมาชิกน้อยนิดมีเพียงเขาและน้องสาวคนเล็กอีกคนเท่านั้น

        “สิงจือบุญคุณอันใหญ่หลวงนี้ข้าไม่รู้จะขอบคุณอย่างไรดี...” ไม่ว่าจะอย่างไร พวกเขาก็เป็นเพียงบ่าวต่อไปนี้ พวกเขาจะตั้งใจทำงานให้สุดความสามารถ ตอบแทนบุญคุณของเขา

        อวิ๋นฉี่เยว่กล่าว“คราวนี้พวกเจ้าต้องมาพัวพันกับเรื่องเช่นนี้ แล้วยังกลายเป็นทาสของทางการ ไร้ทางลบชื่อออกจากทะเบียนทาสได้ยิ่งเรื่องนั้น... ข้าเกรงว่าจะมีคนสืบสาวจึงขอเก็บรักษาสัญญาขายตัวไว้แทนพวกท่านก่อนหากวันใดมีโอกาสได้รับพระราชทานอภัยโทษ ข้าจะคืนสัญญาขายตัวให้พวกเจ้า ชิงเฟิง ขอให้เจ้าเข้าใจข้าด้วย”

        “เช่นนั้นถูกต้องแล้วท่านเสี่ยงอันตรายช่วยพวกข้าเช่นนี้ก็ถือว่ามีบุญคุณอย่างใหญ่หลวงแล้วยิ่งฐานะเช่นพวกข้า ต่อให้มีสัญญาขายตัวก็ไร้ประโยชน์คุณชายโปรดอย่าได้กล่าวเช่นนี้อีก”

        อวิ๋นฉี่เยว่“ท่านลุง...”

        “คุณชายต่อไปท่านเรียกข้าว่าลุงโหลว หรือเหล่าโหลวเฉยๆ เถิด จะอย่างไร... ก็ยังต้องคอยระวังสายตาคนอื่น”

        อวิ๋นฉี่เยว่รู้สึกเศร้าใจพยักหน้ารับ “อืม ข้าคิดไม่รอบคอบเอง ลุงโหลว ป้าโหลว พวกท่านไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนเถิดข้าจะให้คนไปซื้อเสื้อผ้ามาให้” กล่าวจบเขาก็ดึงโหลวจวิ้นชิงออกไป จากนั้นก็เปิดห้องให้ใหม่

        เมื่ออยู่ในห้องสองคนอวิ๋นฉี่เยว่จึงหยิบตั๋วเงินสามหมื่นตำลึงให้กับโหลวจวิ้นชิง

        โหลวจวิ้นชิงตกตะลึง“สิงจือ... ไม่สิ คุณชาย นี่ท่าน...”

        พอได้ยินโหลวจวิ้นชิงเรียกเขาว่าคุณชายอวิ๋นฉี่เยว่ก็อดถอนหายใจไม่ได้ เพียงไม่กี่เดือนก่อนฐานะของพวกเขายังแตกต่างกันมาก

        แม้ว่าครอบครัวของโหลวจวิ้นชิงจะเป็นเพียงญาติห่างๆและใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก แต่ก็ยังคงเป็นบุตรหลานตระกูลขุนนาง ฐานะสูงส่งกว่าชาวบ้านธรรมดาเช่นเขานัก

        “ชิงเฟิงเงินพวกนี้เจ้ารับไป ซื้อร้านค้าแบบมีที่พักอาศัยในตัวที่เมืองเฟิ่งเสียงเปิดร้านหนังสือ จากนี้ไปพวกเจ้าก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น ทาสที่ข้าซื้อมาดูเหมือนจะมีหลายคนที่เคยรับใช้ในบ้านของเจ้า ก็ให้ดูแลท่านลุงกับท่านป้าต่อไปแต่ข้าต้องพาคนไปด้วยสองสามคน เจ้าคงเข้าใจ ข้าต้องทำให้ดูเป็นเรื่องเป็นราวอยู่บ้าง”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นโหลวจวิ้นชิงก็ร้องไห้ออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ ยากจะบรรยายเป็นคำพูด ก่อนหน้านี้เขาคิดเพียงแค่จะตั้งใจทำงานช่วยเหลืออวิ๋นฉี่เยว่แต่ตอนนี้เขาเต็มใจแม้กระทั่งเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยเหลืออวิ๋นฉี่เยว่

        “สิงจือ...ไม่คิดเลยว่า สุดท้ายคนที่ช่วยเหลือข้าอย่างสุดกำลังจะเป็นท่าน!”

        ครอบครัวของเขาค่อนข้างลำบากเดิมทีเขาสามารถไปเรียนที่สำนักศึกษาของตระกูลโหลวได้ แต่ไม่อยากทนเห็นสายตาเหยียดหยามของคนพวกนั้นจึงเลือกไปเรียนที่สำนักศึกษาเอกชนแทน

        ในสำนักศึกษาเอกชนคนที่สนิทที่สุดกับเขาไม่ใช่อวิ๋นฉี่เยว่ แต่เป็นคนอื่นๆ แม้ว่าครอบครัวของเขาจะยากจนไปบ้างแต่จะดีจะร้ายอย่างไรก็ยังคงเป็นคนของตระกูลโหลว บรรดาคนที่ต้องการยึดเส้นสายของเสนาบดีโหลวต่างก็พากันประจบเขา

        มีเพียงอวิ๋นฉี่เยว่ที่ปฏิบัติต่อเขาอย่างเรียบง่ายเสมอมาตอนนี้เขาจึงเข้าใจแล้วว่า มิตรภาพที่บริสุทธิ์นั้นเป็นเช่นไร

        อวิ๋นฉี่เยว่ยิ้ม“ชิงเฟิง ข้าก็มีจุดประสงค์ของข้า ตอนที่เจ้าเรียนอยู่ที่สำนักศึกษาเอกชน เจ้าไม่ได้ชอบอ่านนิยายและแต่งนิยายหรอกหรือ?ข้าว่าเจ้าแต่งได้ไม่เลว ยิ่งตระกูลเจ้าเป็นตระกูลปัญญาชน ลุงโหลวเองก็เคยสอบได้เป็นบัณฑิตซิ่วไฉมาก่อนให้พวกเจ้าช่วยข้าดูแลร้านหนังสือย่อมเหมาะสมที่สุด หากไม่ใช่พวกเจ้า ข้าคงไม่วางใจ”

        อวิ๋นฉี่เยว่พูดอย่างจริงใจแต่โหลวจวิ้นชิงฟังดูแล้ว กลับรู้สึกว่าอวิ๋นฉี่เยว่กำลังปลอบใจเขา ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นเพราะไม่อยากให้เขารู้สึกกดดัน จึงเลือกเปิดร้านหนังสือ

        การเปิดร้านหนังสือต้องใช้เงินไม่น้อยเพราะในยุคนี้ หนังสือถือเป็นของฟุ่มเฟือยอย่างหนึ่ง เงินสามหมื่นตำลึง ทำการค้าอะไรไม่ทำดันจะมาเปิดร้านหนังสือเสียให้ได้ แต่อวิ๋นฉี่เยว่ตัดสินใจเช่นนี้แล้วเขาก็ไม่อาจขัดความหวังดีของอวิ๋นฉี่เยว่ได้

        เขาจึงกล่าวว่า“คุณชาย ท่านวางใจเถิด เรื่องร้านหนังสือ ข้าจะปรึกษากับท่านพ่อให้ดีตั้งใจทำอย่างเต็มที่ ถึงอย่างไรตอนนี้ข้าก็สอบเคอจวี่ไม่ได้แล้วหันมาตั้งใจแต่งนิยาย บทละคร ก็ไม่เลวนัก”

        อวิ๋นฉี่เยว่พอใจกับท่าทีของโหลวจวิ้นชิงมากเขาสามารถปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว บวกกับความสามารถที่เขายอมรับอีกทั้งครอบครัวฝ่ายมารดาของเขาก็ทำกิจการโรงพิมพ์ หากไม่ใช่เช่นนั้นเขาคงไม่กล้าเอาเงินสามหมื่นตำลึงออกมาเสี่ยงเช่นนี้

        จากนั้นอวิ๋นฉี่เยว่ก็เล่าแนวคิดของตนเองให้โหลวจวิ้นชิงฟังโหลวจวิ้นชิงตั้งใจจดจำทุกคำอย่างละเอียด หลังจากนั้นอวิ๋นฉี่เยว่จึงจากไป

        โถงพญาอินทรีแห่งองค์กรอินทรีทมิฬคือสถานที่ทำงานของผู้บัญชาการขันทีใหญ่หลิวเป่า

        ในตอนนี้องครักษ์อินทรีดำยืนตัวตรงอยู่กลางห้องโถงค้อมกายประสานมือรายงานต่อหลิวเป่า “… มีเพียงอดีตขุนนางกรมโยธา หม่าจื้อหลินที่ไปดื่มร่ำลาหน้าลานประหารส่วนตระกูลโหลว คนในตระกูลสายหลักส่วนใหญ่ถูกขุนนางในเมืองหลวงซื้อตัวไปส่วนใหญ่เป็นคนที่เคยมีเรื่องบาดหมางกับตระกูลโหลว”

        “คนที่ข้าน้อยส่งไปเฝ้าดูรายงานว่าหลังจากญาติสายตรงของตระกูลโหลวถูกซื้อไป ต่างถูกเหยียดหยามกลางถนนพอเข้าไปในจวนก็ถูกกลั่นแกล้งดูถูกสารพัด ส่วนคนรับใช้และญาติห่างๆ ของตระกูลโหลว ส่วนใหญ่ถูกชาวบ้านและขุนนางชั้นผู้น้อยซื้อตัวไปมีเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ติดตามหม่าจื้อหลิน ได้ซื้อตัวญาติห่างๆของตระกูลโหลวไป และคนรับใช้อีกจำนวนหนึ่ง เขามิได้รังแกคนพวกนั้น ทั้งยังพาไปพักที่โรงเตี๊ยมอีกด้วยขอรับ”