“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

เสียงที่เจือด้วยความอบอุ่นแต่ปวดร้าวของมารดายังสั่นสะเทือนอยู่ในใจ เฉินหยวนยืนนิ่งอยู่กลางมิติแห่งผนึก ความว่างเปล่ารอบด้านพลันสั่นไหวราวกับมีแรงกดดันจากสวรรค์โบราณไหลทะลุเข้ามา

“เจ้าคือความหวังสุดท้าย… แต่จงระวัง พันธนาการที่ข้าไม่อาจทำลาย กำลังตื่นขึ้น”
เสียงนั้นเลือนหายไป ราวกับกลืนหายไปกับความมืด

ทันใดนั้น เฉินหยวนรู้สึกถึงบางสิ่ง—
พันธนาการลึกลับสีเทาดำ ปรากฏขึ้นรอบกาย ราวกับเงาที่โอบรัดหัวใจและวิญญาณของเขา มันไม่ใช่เพียงโซ่ตรวน แต่คือ “กฎ” ที่ยุคสวรรค์โบราณทิ้งไว้ตั้งแต่แรกเกิดของเขา!

ศิษย์ลับกลุ่มดอกบัวไร้รูปที่ติดตามเขามาตั้งแต่แดนไร้ระเบียน ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความลังเล
“เฉินหยวน… หากพันธนาการนั้นถูกปลด เธออาจไม่ใช่เจ้าอีกต่อไป แต่เป็น—”

เขายังพูดไม่ทันจบ ร่างของเขาก็ถูกกระชากโดยพลังลี้ลับก่อนสลายไป เฉินหยวนกำหมัดแน่น ความโกรธและความกลัวปะปนกัน

เงาของพันธนาการนั้นเริ่มกัดกินลมหายใจของเขา
เขาได้ยินเสียงกระซิบจากความมืด—
เสียงของยุคสวรรค์โบราณที่ถูกลืม:

“บุตรแห่งการฝืนฟ้า เจ้าจะไม่มีวันหลุดพ้นจากตรวนที่เราได้วางไว้”

เฉินหยวนทรุดตัวลงกับพื้น สายโลหิตไหลออกจากดวงตา แต่ในหัวใจกลับไม่สั่นคลอน เขาคำรามก้องในใจ:

“หากพันธนาการนี้คือสิ่งที่ฟ้ากำหนด… ข้าจะเปลี่ยนมันเป็นอาวุธของตนเอง!”

ดวงตาสัจธรรมเงาที่เคยใช้เพียงในการมองรอยแตก พลันเรืองแสงใหม่
เขามองเห็น “รอยแยก” เล็กที่สุดที่ซ่อนอยู่บนพันธนาการโบราณนั้น

ตอนนี้ เขามิได้คิดเพียงจะแหกตรวน
แต่คิดจะ เขียนรอยแตกใหม่ เพื่อบิดเบือนกฎแห่งพันธนาการนั้นเสียเอง