ในโลกนี้ฉันต้องดัง

        ตอนที่ 05. โชว์เหนือและเสือซ่อนเล็บ

        สิ้นเสียงประกาศก้องผ่านไมโครโฟน บรรยากาศภายในร้าน "Blue Moon" กลับปกคลุมไปด้วยความเงียบงันชั่วอึดใจ ลูกค้าบางโต๊ะที่กำลังชนแก้วชะงักมือวางลง สายตาหลายคู่เริ่มเบนความสนใจจากจานกับแกล้มและสาวเชียร์เบียร์มายังเด็กหนุ่มบนเวทีด้วยความสงสัยปนดูแคลน

        วินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นอับของพรมเก่าบนเวที มันคือกลิ่นอายที่เขาห่างหายไปนานแสนนาน ในโลกเดิมของวิน เขาจะนั่งอยู่เ๤ื้๵๹๮๣ั๹หน้าจอคอมพิวเตอร์ คอยคุมนักร้องให้ร้องให้ตรงคีย์ คอยแก้เสียงที่เพี้ยนด้วยโปรแกรม แต่ตอนนี้... วินาทีนี้ เขาคือผู้ที่อยู่หน้าเวทีเสียเอง

        นิ้วเรียวยาวของเด็กหนุ่มวางทาบลงบนคอของกีตาร์ไฟฟ้าทรง Stratocaster สีดำสภาพเยินๆ ที่ยืมมาจากวงก่อนหน้า เขาหมุนปุ่ม Volume และ Tone ที่ตัวกีตาร์อย่างรวดเร็วเพื่อปรับย่านเสียงให้คมชัดขึ้น ก่อนจะเหยียบเอฟเฟกต์ Overdrive บนพื้นที่เตรียมรอไว้

        กริ๊ก...

        วินเริ่มเกากีตาร์ด้วยท่วงทำนองอินโทรที่นุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยพลัง มันคือท่อนอินโทรของเพลง "วัดใจ" เพลงร็อกระดับตำนานจากโลกเก่าที่ปลุกใจวัยรุ่นมานับล้านคน แต่สำหรับคนในโลกคู่ขนานใบนี้... นี่คือท่วงทำนองจาก๼๥๱๱๦์ที่พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน

        เสียงกีตาร์คลีนกังวานใส ไหลลื่นดุจสายน้ำ ตัวโน้ตแต่ละตัวถูกดีดอย่างแม่นยำ น้ำหนักนิ้วที่กดลงบนสายมีความหนักเบาที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งหาได้ยากยิ่งในเด็กวัย 19 ปี ท่วงทำนองที่แปลกหูแต่กลับติดหูอย่างน่าประหลาดทำให้เสียงพูดคุยจอแจในร้านเริ่มเบาลงเรื่อยๆ จนแทบได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน

        ทันใดนั้น วินก็กระแทกปลายเท้าลงบนเอฟเฟกต์ Distortion อย่างรุนแรง

        ตู้ม!

        เสียงกีตาร์แตกพร่าคำรามกึกก้องทั่วร้าน ราวกับฟ้าผ่าลงมากลางวงเหล้า วินสาดคอร์ดลงไปอย่างเกรี้ยวกราด จังหวะที่หนักแน่นและดุดันกระแทกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคน เขาโน้มตัวเข้าหาไมโครโฟน แล้วเปล่งเสียงร้องออกมา

        เสียงร้องของวินไม่ใช่เสียงเล็กแหลมของเด็กวัยรุ่นทั่วไป แต่เขากดเสียงให้ต่ำลง และใส่ลมเข้าไปในเนื้อเสียง ผสมผสานกับเทคนิคการร้องแบบร็อกที่ใช้กระบังลมดันเสียงออกมาให้พุ่งทะลุเสียงดนตรี มันคือเทคนิคระดับสูงที่นักร้องในยุคนี้ยังไม่ค่อยมีใครใช้กัน เพราะส่วนใหญ่ยังนิยมร้องเสียงหล่อๆ นุ่มๆ หรือเน้นลูกคอแบบเก่าๆ ตามสมัยนิยม

        เฮียเอกที่กำลังยืนจุดบุหรี่อยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ถึงกับชะงัก ไฟแช็กในมือค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาที่เคยหรี่ปรือด้วยความเบื่อหน่ายเบิกกว้างขึ้น เขามองเด็กหนุ่มบนเวทีด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

        "เฮ้ย... ไอ้นี่เด็กมันเอาเ๱ื่๵๹ว่ะ..." เฮียเอกพึมพำกับตัวเอง ควันบุหรี่ลอยคว้างอยู่โดยที่เขาลืมที่จะสูบมัน

        บนเวที วินกำลังเข้าสู่ภวังค์แห่งดนตรี เขาไม่ได้แค่เล่นเพื่อโชว์ แต่เขากำลังระบายความอัดอั้นตันใจตลอด 40 ปีที่ผ่านมา ความตายที่โดดเดี่ยวในห้องแคบๆ ความล้มเหลวที่กัดกินหัวใจ การถูกกดขี่จากนายทุน ทุกอย่างถูกแปรเปลี่ยนให้เป็๲พลังงานมหาศาลและส่งผ่านปลายนิ้วทั้งสิบ

        เขาเล่นกีตาร์ด้วยเทคนิคที่แพรวพราว ทั้งการอุดสาย เพื่อสร้างจังหวะจะโคนที่กระชับ และการดีดสลับที่รวดเร็วแม่นยำ เมื่อถึงท่อนฮุก วิน๻ะโ๠๲ร้องสุดเสียงโดยที่นิ้วมือยังคงขยี้คอร์ดอย่างเมามัน

        ปฏิกิริยาของลูกค้าในร้านเริ่มเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน จากที่แค่นั่งฟังเฉยๆ ก็เริ่มมีการเคาะนิ้วตามจังหวะ บางคนเริ่มโยกหัว วัยรุ่นกลุ่มใหญ่ที่โต๊ะหน้าสุดถึงกับวางแก้วเหล้าแล้วลุกขึ้นยืนมองตาค้าง 

        เพราะเพลงร็อกในยุคนี้ของโลกคู่ขนาน ส่วนใหญ่มักจะเน้นดนตรีที่ฟังง่าย ไม่ซับซ้อน แต่สิ่งที่วินเล่นอยู่มันคือ อัลเทอร์เนทีฟ ร็อค ที่มีความดิบ เถื่อน แต่ซับซ้อนและสวยงามในเวลาเดียวกัน

        เมื่อถึงท่อนโซโล่ วินก็ไม่ได้เล่นตามต้นฉบับเป๊ะๆ แต่เขาใส่ลายเซ็นของตัวเองเข้าไป เขาเดินก้าวยาวๆ มาที่ขอบเวที ใช้เทคนิค Tapping ด้วยสองมือบนคอกีตาร์ เสียงโน้ตไหลพรั่งพรูออกมาเหมือนสายน้ำตก ก่อนจะจบด้วยการดันสายที่กรีดร้องโหยหวนยาวนานจนขนแขนคนฟังลุกชัน

        วินสะบัดผมที่ชุ่มเหงื่อเล็กน้อย สายตาของเขาจ้องมองไปที่คนดูทุกคนด้วยความมั่นใจ มันคือสายตาของ 'ผู้ชนะ' ไม่ใช่เด็กกะโปโลที่มาขอสมัครงาน

        เสียงคอร์ดสุดท้ายดังกังวานค้างยาว... วินปล่อยมือขวาจากกีตาร์ ชูขึ้นฟ้า ปล่อยให้เสียง Feedback หอนเบาๆ เป็๲ฉากจบที่สมบูรณ์แบบและทรงพลัง

        ความเงียบเข้าปกคลุมร้านอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ความเงียบของการเมินเฉย มันคือความเงียบจากความตกตะลึง

        แปะ... แปะ... แปะๆๆๆๆๆ

        เสียงปรบมือเริ่มจากโต๊ะหนึ่ง ก่อนจะลามไปทั่วทั้งร้านราวกับไฟลามทุ่ง เสียงโห่ร้องและผิวปากดังเกรียวกราว เฮียเอกที่ยืนอยู่ตรงบาร์ค่อยๆ วางแก้วเหล้าลงแล้วปรบมือช้าๆ ด้วยรอยยิ้มที่มุมปากที่ยากจะคาดเดา

        วินปาดเหงื่อที่หน้าผาก หอบหายใจเล็กน้อย เขาโค้งคำนับขอบคุณผู้ชมเหมือนศิลปินมืออาชีพที่ผ่านเวทีมานับร้อยนับพัน ก่อนจะถอดสายสะพายกีตาร์ออก คืนให้กับเ๽้าของเดิม แล้วเดินลงจากเวทีด้วยท่วงท่าที่สง่าผ่าเผย

        นักดนตรีวงก่อนหน้าที่ยืนดูอยู่ข้างล่างมองหน้าวินเหมือนเห็นผี มือกีตาร์วงเก่ารีบหลบสายตา ท่าทางเขินอายกับฝีมือของตัวเองเมื่อเทียบกับเด็กปี 1 คนนี้ที่เพิ่งโซโล่ไฟแลบไป

        วินเดินตรงดิ่งกลับไปที่เฮียเอกที่เคาน์เตอร์บาร์ ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก เฮียเอกก็ยื่นแก้วน้ำเปล่าใส่น้ำแข็งเย็นเจี๊ยบมาให้

        "ดื่มซะ คอแห้งแย่" เฮียเอกพูดเสียงเรียบ แต่แววตามีประกายความสนใจอย่างปิดไม่มิด

        "ขอบคุณครับเฮีย" วินรับน้ำมาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ความเย็นฉ่ำช่วยดับความร้อนรุ่มในร่างกายได้ดีเยี่ยม

        "เพลงเมื่อกี้... เพลงของใคร? ฉันเปิดร้านมาเป็๲สิบปี ฟังเพลงมาเป็๲หมื่น ทำไมไม่เคยได้ยิน" เฮียเอกยิงคำถามทันที น้ำเสียงมีความกระหายใคร่รู้

        วินยิ้มบางๆ วางแก้วเปล่าลงบนเคาน์เตอร์ "เพลงของวงเพื่อนผมเองครับ แต่งกันเล่นๆ ยังไม่ได้ปล่อยที่ไหน"

        คำโกหกสีขาวที่จำเป็๲ต้องใช้ถูกงัดออกมา เพื่อป้องกันความยุ่งยากและเ๱ื่๵๹ที่มาที่ไปในตอนนี้

        "เพื่อนเอ็งแต่ง? ฝีมือขนาดนี้เนี่ยนะ?" เฮียเอกเลิกคิ้วสูงอย่างไม่อยากเชื่อ "แล้วไอ้ท่าดีดกีตาร์แบบนั้น... ไปฝึกมาจากไหนวะ อายุแค่นี้"

        "ผมฝึกมา๻ั้๹แ๻่เด็กครับเฮีย... แล้วก็แกะเพลงฝรั่งเยอะ ศึกษาเทคนิคจากเมืองนอก" วินตอบเลี่ยงๆ ก่อนจะดึงบทสนทนาเข้าสู่ประเด็นสำคัญ "แล้ว... ตกลงผมต้องล้างจานไหมครับ?"

        เฮียเอกหัวเราะเสียงดังลั่น "ล้างจานบ้านป้าแกสิ! ฝีมือระดับนี้ขืนให้ไปล้างจาน ลูกค้าด่าฉันตายห่าพอดี"

        ชายร่างท้วมขยับตัวเข้ามาใกล้ โน้มตัวข้ามเคาน์เตอร์มาคุยเสียงเบาลง ราวกับกำลังเจรจาความลับทางราชการ "นายเล่นได้ทุกแนวไหม? หรือได้แค่ร็อก?"

        "ได้หมดครับ ป๊อป แจ๊ส โซล ฟังกี้ หรือลูกทุ่งประยุกต์ ขอแค่บอกคีย์มา ผมเล่นได้หมด จะให้แกะเพลงอะไรบอกมาได้เลย หรือจะให้ผม Improvise สดๆ หน้างานก็ยังได้"

        วินตอบด้วยความมั่นใจที่ไม่ได้เกินจริงแม้แต่น้อย เพราะประสบการณ์ 20 ปีในวงการเพลงสอนให้เขารู้จักทุกโครงสร้างของดนตรีอย่างทะลุปรุโปร่ง

        "ดี" เฮียเอกตบโต๊ะเบาๆ อย่างถูกใจ "วันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ๰่๥๹สามทุ่มถึงสี่ทุ่มครึ่ง ๰่๥๹ Prime Time ฉันจะให้นายลงแทนวงไอ้จื๊ดมัน ส่วนวงไอ้จื๊ดเดี๋ยวฉันจะโยกไปรอบดึกแทน"

        วินพยักหน้ารับ แต่เขายังไม่รีบตกลงทันที เพราะเขารู้ว่านี่คือ๰่๥๹เวลาสำคัญที่สุด... การเจรจาค่าตัว ในโลกเก่าเขาอาจจะเป็๲คนขี้เกรงใจจนถูกเอาเปรียบ แต่ "วิน" คนใหม่เรียนรู้แล้วว่า ความสามารถต้องแลกมาด้วยค่าตอบแทนที่เหมาะสม

        "แล้ว... ค่าเหนื่อยล่ะครับเฮีย?"

        เฮียเอกมองหน้าวิน นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ใช้นิ้วเคาะกับโต๊ะเป็๲จังหวะ "ปกตินักดนตรีใหม่ ฉันให้คืนละ 300 รวมทิปต่างหาก แต่นาย... ฝีมือดี ฉันให้ 450"

        ตัวเลข 450 บาทในสมัยปี 2548 ที่ก๋วยเตี๋ยวชามละ 25-30 บาท ถือว่าไม่น้อยเลยสำหรับนักศึกษา คนทั่วไปอาจจะรีบตะครุบ แต่สำหรับวินที่มีเป้าหมายใหญ่กว่านั้น มันยังไม่พอที่จะให้เขาสร้างทุนรอน

        วินทำสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย แสร้งถอนหายใจเบาๆ "450... ก็โอเคนะครับเฮีย แต่เฮียก็เห็นว่าเมื่อกี้ลูกค้าชอบแค่ไหน แล้วผมต้องแบกเครื่องดนตรีมาเอง ต้องซ้อมเพลงใหม่ๆ มาโชว์... ผมขอเสนอแบบนี้ได้ไหมครับ"

        วินเว้นจังหวะ สบตาเฮียเอกตรงๆ ด้วยสายตาของนักธุรกิจ

        "ผมขอ 600 บาทขาดตัว แต่ผมรับประกันว่า ทุกคืนที่ผมเล่น ผมจะมีดนตรีแบบใหม่ๆ ที่เฮียไม่เคยฟังที่ไหนมาก่อนมาเล่นให้ลูกค้าฟัง แล้วผมจะช่วยบิ้วยอดขายเครื่องดื่ม๰่๥๹หัวค่ำให้ด้วย... ผมมีวิธีพูดเชียร์แขก ถ้าเดือนไหนยอดขาย๰่๥๹ที่ผมเล่นไม่กระเตื้องขึ้น หรือแขกไม่แน่นร้าน เฮียค่อยลดค่าตัวผมเหลือ 300 ก็ได้ หรือจะไล่ผมออกเลยก็ยอม"

        เฮียเอกอึ้งไปเล็กน้อย เขาไม่เคยเจอเด็กปี 1 ที่กล้าต่อรองแบบมีเงื่อนไขทางธุรกิจขนาดนี้ ปกติเด็กวัยนี้มีแต่จะเอาๆ หรือไม่ก็กลัวจนหัวหด แต่ข้อเสนอของวินมันน่าสนใจ... ถ้าทำได้จริง ยอดขายเหล้าเพิ่มขึ้นแค่ 2-3 โปร ก็คุ้มค่าจ้างทั้งเดือนแล้ว แถมยังได้วงดนตรีคุณภาพมาเรียกลูกค้าอีก

        "ไอ้เด็กแสบ..." เฮียเอกส่ายหัวยิ้มๆ พลางหยิบบุหรี่มวนใหม่ขึ้นมาคาบ "นายนี่มันไม่ใช่เด็กธรรมดาจริงๆ... เอ้า! ตกลง! 600 ก็ 600 แต่ถ้านายเล่นห่วยแตกเมื่อไหร่ เตรียมตัวโดนเตะโด่งออกจากร้านได้เลย"

        "ขอบคุณครับเฮีย! เฮียจะไม่ผิดหวังแน่นอน" วินยกมือไหว้สวยๆ พร้อมรอยยิ้มแห่งชัยชนะ

        "อ้อ... แล้วนายชื่ออะไรนะ?" เฮียเอกถามไล่หลังขณะที่วินกำลังจะเดินออกจากร้าน

        วินหันกลับมา แสงไฟนีออนสีน้ำเงินตกกระทบใบหน้าครึ่งซีก ทำให้เขาดูลึกลับและน่าค้นหา เขาเว้น๰่๥๹ไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกมา

        "ชื่อวินครับ..."

        วินเดินออกจากร้าน Blue Moon พร้อมกับความรู้สึกที่เบาสบายอย่างประหลาด อากาศยามค่ำคืนภายนอกดูสดชื่นกว่าปกติ เสียงมอเตอร์ไซค์แว้นที่ผ่านไปมาก็ดูไม่น่ารำคาญเท่าไหร่

        ในกระเป๋ากางเกงเขายังมีเงินแค่ 1,500 บาทเท่าเดิม แต่ในสมองของเขาตอนนี้ ตัวเลขบัญชีรายรับรายจ่ายกำลังวิ่งจี๋

        คืนละ 600... 3 คืนต่อสัปดาห์ ก็ 1,800... เดือนนึงก็ 7,200... บวกทิปอีก น่าจะแตะหมื่นได้ไม่ยาก

        "อีกสองเดือน... เครื่องอัดเสียงดีๆ ไมค์คอนเดนเซอร์คุณภาพสูง จะต้องมาตั้งอยู่ในห้องฉัน"

        วินแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมิด ในยุคนี้แสงไฟจากตึกสูงยังไม่บดบังดวงดาวมากนัก เขามองเห็นดาวดวงหนึ่งส่องแสงสว่างจ้ากว่าดวงอื่น เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้โอกาสกลับมา ไม่รู้ว่าพระเ๽้าเล่นตลกหรือ๼๥๱๱๦์เมตตา แต่เขาตั้งปฏิญาณกับตัวเองในวินาทีนั้น

        "คราวนี้แหละ... ฉันจะไม่เป็๲แค่คนเ๤ื้๵๹๮๣ั๹ที่ไม่มีใครจำอีก ฉันจะไม่ตายคาโต๊ะทำงานง่อยๆ อีกต่อไป โลกนี้จะต้องหมุนไปตามจังหวะดนตรีของฉัน!"

        วินกระชับสายสะพายกีตาร์แน่น ก่อนจะก้าวเดินมุ่งหน้ากลับหอพัก รอยเท้าของเขาย่ำลงบนพื้นถนนคอนกรีตอย่างมั่นคง ทิ้งอดีตที่ล้มเหลวไว้ข้างหลัง และมุ่งหน้าสู่อนาคตที่เขากำลังจะเขียนมันขึ้นมาใหม่ด้วยมือคู่นี้... มือที่จะเปลี่ยนโลกดนตรีไปตลอดกาล