ลิขิตฟ้าให้ข้าเป็นจอมเวท

        ทหารจำนวนมากรีบตรงไปยังทางทิศเหนือในทันทีพวกเขาอาศัยโอกาสนี้เพื่อที่จะบุกเข้าไปโจมตีภายในเมือง  แต่เมื่อพวกเขากำลังก้าวเท้าออกตัววิ่งทั่วทั้งท้องฟ้าทางทิศเหนือบริเวณที่ประตูแลกำแพงพังทะลายลงไปนั้นกลับเกิดเมฆดำสนิทลอยตัวอยู่เหนือช่องว่างนั้นสายฟ้าที่วิ่งพล่านไปทั่วก้อนเมฆสีดำพร้อมจะฟาดลงมาทุกเมื่อ

        เหล่าทหารที่อยู่ใต้เมฆดำต่างพากันหวาดผวาเพียงไม่นานสายฟ้าก็ฟาดทหารที่อยู่ด้านล่างจนดำเป็นตอตะโกสายฟ้าฟาดลงมาอย่างต่อเนื่องปกป้องช่องว่างขนาดใหญ่นั้นเอาไว้ไม่มีทหารนายไหนสามารถผ่านเข้าไปด้านในได้แม้แต่คนเดียว องค์ชายใหญ่และองค์หญิงฟางเซียนมองมาทางด้านเฟยหลงในทันที

        จากนั้นมีลูกบอลเพลิงขนาดเท่าไข่ไก่ลอยอยู่เหนือมือขวาของเฟยหลงเขาปามันออกไปยังทิศทางของนักเวทฝ่ายตรงข้ามที่อยู่ทางทิศเหนือที่มีผู้คุ้มกันอย่างแน่นหนาในทันทีลูกบอลขนาดเล็กมีความเร็วเป็นอย่างมาก

        เมื่อนักเวทผู้นั้นเห็นลูกบอลขนาดเล็กพุ่งมาหาเขาด้วยความเร็วเขารีบร่ายเวทป้องกันในทันทีม่านป้องกันขนาดใหญ่กว่ายี่สิบเมตรคลอบคลุมตัวเขาและผู้คุ้มกันในทันที แต่เมื่อลูกบอลเพลิงขนาดเล็กนั้นกระทบถูกม่านป้องกัน  มันกลับสามารถทะลวงเข้าไปในม่านป้องกันนั้นได้อย่างง่ายดายลูกบอลขนาดเล็กกระทบเข้ากับพื้นที่อยู่ไม่ห่างจากนักเวทคนนั้นมากนักเมื่อมันกระทบกับพื้นดิน เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วทั้งบริเวณมันดังเสียยิ่งกว่าลูกเพลิงขนาดใหญ่ที่ถูกปล่อยออกมาจากนักเวทคนนั้นเสียด้วยซ้ำ

        ตูมมมม!!!

            พื้นที่บริเวณโดยรอบห้าร้อยเมตรกลับกลายเป็นทะเลเพลิงไปในทันทีฝุ่น และดินปลิว่อนทั่วทั้งบริเวณ การรบทั้งหมดหยุดชะงัก ไม่มีแม้แต่เสียงสู้รบเหล่าทหารที่อยู่บนกำแพงรีบก้มตัวหลบฝุ่นและเศษดินเศษหินที่ปลิวไปทั่วแรงระเบิดทำให้เหล่าทหารที่กำลังปีนป่ายขึ้นกำแพงต้องปลิงลอยออกไปตามแรงระเบิดพวกเขาตกลงมากระแทกพื้นจากความสูงทำให้บาดเจ็บสาหัสและล้มตายไปในทันที

            ทหารที่ยืนอยู่บนกำแพงบางคนยังคงตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เมื่อฝุ่น และเศษดินเศษหินทั้งหลายไม่สามารถเข้ามากระทบพวกเขาเลยแม้แต่น้อยเพราะมีม่านพลังคลอบคลุมไปทั่วทั้งเมืองเซียนหยางแห่งนี้  ทั่วทั้งเมืองถูกคลอบคลุมไปด้วยม่านพลัง

            หลังจากที่ฝุ่นควันต่าง  ๆ เริ่มจางหายกองทัพนับหมื่นของซือเหวินที่เหลืออยู่ต่างกลายเป็นศพนอนเรียงรายไปทั่วทั้งบริเวณแม่ทัพใหญ่ของกองทัพซือเหวินรีบสั่งการในทันที

            “หนีเร็ว ถอยทัพ ถอยทัพก่อนเร็ว!”

            เหล่าพลธนูที่อยู่บนกำแพงเริ่มได้สติพวกเขารีบยิงธนูออกไปสังหารเหล่าทหารที่กำลังหนีตายกันอย่างจ้าระหวั่น

            “องค์ชายพวกเราถอยกันก่อนพวกมันมีนักเวทชั้นสูงอยู่ด้วย พวกเราสูญเสียกองกำลังไปกว่าสี่หมื่นนายตอนนี้พวกเราต้องกลับไปรายงานองค์กษัตริย์ก่อน หาไม่แล้วจะมีอันตรายต่อองค์ชายพวกเราต้องถอยทัพกันก่อน พวกเราไม่สามารถส่งทหารจำนวนมากไปตายได้”แม่ทัพใหญ่รีบรายงานองค์ชายซือเหวินและเริ่มถอยทัพออกไปในทันที

            เสียงโห่ร้องจากทั่วทั้งเมืองเซียนหยางดังขึ้นมาในทันทีเมื่อกองกำลังของอาณาจักรเมฆาตะวันตกรีบถอยทัพอย่างไม่เป็นกระบวนใบหน้าของซือเหวินบิดเบี้ยว เขานั่งอยู่ในรถม้าที่กำลังแล่นออกจากสนามรบไปเขาไม่คิดเลยว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นนี้ กองกำลังที่แข็งแกร่งของอาณาจักรเมฆาตะวันตกต้องหนีตายออกจากสนามรบมันทำให้เขาอับอายเป็นอย่างมาก เขาหันไปมองกำแพงเมืองที่อยู่ด้านหลัง

            “ข้าจะกลับมาบดขยี้พวกเจ้าไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว”สายตาอาฆาตแค้นปรากฎขึ้นในแววตาของซือเหวินในขณะที่เขามองไปยังตำแหน่งที่เฟยหลงและองค์ชายยืนอยู่

            องค์ชายใหญ่คิดจะให้กองกำลังติดตามไปสังหารพวกเขาต่อกองทหารม้าพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็วพวกเขาไล่ติดตามและสังหารทหารของอาณาจักรเมฆาตะวันตก ได้อีกเป็นจำนวนมากจนกระทั่งตะวันตกดินเหล่าทหารม้าทั้งหมดจึงได้พากันกลับมา

            ภายในเมืองเซียนหยาง องค์ชายใหญ่นั่งอยู่หัวโต๊ะถัดมาเป็นเหยหลงและองค์หญิงรวมถึงเหล่าขุนนาง

            “ขอบคุณทุกคนมากที่ช่วยเหลือกันอย่างสุดความสามารถเจ้าเมืองเซียนหยางท่านให้เหล่าทหารเผาร่างของศัตรูให้หมดเพราะหากปล่อยไว้อาจจะทำให้เกิดโรคระบาดได้”

            “ขอรับองค์ชาย”

            “พวกท่านช่วยตรวจสอบและรายงานความเสียหายและแจ้งให้ข้าทราบในวันพรุ่งนี้”

            “ขอรับองค์ชาย”

            “เฟยหลงเจ้ามีอะไรจะแนะนำหรือไม่?”

            “ข้าคิดว่าทหารที่เสียชีวิตในศึกครั้งนี้ให้เงินชดเชยกับครอบครัวของเขาไปส่วนทหารที่ได้รับบาดเจ็บก็จ่ายเงินชดเชยและช่วยรักษาให้หายเป็นปกติและทหารทุกคนควรได้รับการเลื่อนขั้น โดยเฉพาะผู้ที่ทำผลงานได้ดีอีกอย่างตลอดเวลาพวกเราได้รับความช่วยเหลือจากชาวเมืองเซียนหยางข้าคิดว่าสมควรยกเลิกการเก็บภาษีกับชาวเมืองเป็นเวลาห้าปีเพื่อเป็นการตอบแทนพวกเขาที่ช่วยเหลือท่านคิดว่าเป็นเช่นไร”

            “ได้ ท่านเจ้าเมืองท่านประกาศออกไปตามที่เฟยหลงแนะนำข้าคิดว่าซือเหวินคงยังไม่เลิกราง่าย ๆ อย่างแน่นอนแต่ตอนนี้ท่านแม่ทัพใหญ่ท่านส่งคนไปรายงานเสด็จพ่อด้วยว่าสงครามในครั้งนี้พวกเราเป็นฝ่ายชนะข้าคิดว่าซือเหวินคงจะกลับมาอีกครั้งอย่างแน่นอน”

            “ขอรับองค์ชาย ข้าจะรีบส่งคนไปรายงานโดยเร็วที่สุด”

            “องค์ชาย ไหน ๆพวกเราก็ต้องทำสงครามกับอาณาจักรเมฆาตะวันตกแล้วเหตุใดท่านไม่รับสมัครทหารเพิ่ม เมื่อกำลังของพวกเราเพียงพอและแข็งแกร่งมากพอข้าคิดว่าเราน่าจะบุกยึดเมืองรอบ ๆ ให้มาเป็นของอาณาจักรเจิ้นสุ่ยข้าจะทำให้อาณาจักรเมฆาตะวันตกได้รู้ถึงความเจ็บปวดจากสงคราม”เฟยหลงเอ่ยขึ้นมา

        “ได้ข้าจะทำตามที่ท่านแนะนำ”

        “แต่องค์ชายพวกเราไม่มีกำลังทรัพย์พอที่จะทำเช่นนั้นได้นะขอรับ”ขุนนางท่านหนึ่งเอ่ยขึ้นมา

        “กำลังทรัพย์เช่นนั้นหรือ?”เฟยหลงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

        “เช่นนั้นก็ต้องทำให้เมืองเซียนหยางแห่งนี้มีรายได้แต่พวกเราพึ่งจะยกเลิกเก็บภาษีจากชาวบ้านไปพวกเราจะเอารายได้จากที่ไหนมาบริหารกันขอรับองค์ชาย”

        “หากเป็นเรื่องนั้นท่านเจ้าเมืองท่านพอจะแผนที่หรือไม่”

        “มีขอรับไม่ทราบว่านายท่านจะเอาแผนที่ไปทำอะไรหรือขอรับ”

        “เจ้าเอามาก่อนข้าขอดูแผนที่โดยรอบทั้งหมดก่อน”เจ้าเมืองเซียนหยางให้คนไปเอาแผนที่ออกมากางบนโต๊ะ เฟยหลงมองดูแผนที่อยู่ครู่หนึ่ง

        “บริเวณโดยรอบเมืองเซียนหยางเป็นพื้นที่ราบและมีแม่น้ำไหลผ่าน เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการทำการเกษตร และเหมาะสมอย่างมากสำหรับการเพาะปลูกสมุนไพรเป็นอย่างมากส่วนเส้นทางที่ใช้เดินทางมายังเมืองเซียนหยางแห่งนี้กลับยากลำบากท่านเจ้าเมืองท่านต้องเกณฑ์คนไปสร้างถนนหนทางให้ดีส่วนชาวเมืองทั้งหมดที่สนใจปลูกสมุนไพร ข้าจะช่วยสอนพวกเขาเอง”

        “นับเป็นความคิดที่ดีขอรับแต่พวกเรามีปัญหาอยู่เรื่องหนึ่ง คือบริเวณโดยรอบมีโจรป่าอยู่หลายกลุ่มพวกเขาอาศัยช่องว่างระหว่างอาณาจักรเข้ามาบุกปล้นเป็นประจำข้าคิดว่าหากพวกเราทำการเพาะปลูกสมุนไพรเกรงว่าจะถูกพวกโจรพวกนี้ปล้นชิงไปเสียก่อนขอรับ”

        “เรื่องนั้นท่านไม่ต้องเป็นห่วงมีโจรป่าจำนวนมากเท่าไหร่ข้าก็จะใช้พวกเขาเป็นคู่ฝึกซ้อมให้กับทหารที่พวกเราจะรับเข้ามาใหม่ท่านช่วยทำเครื่องหมายบริเวณค่ายของโจรป่าพวกนั้นให้ข้าทีพวกเราอาจจะใช้ประโยชน์จากพวกมันได้ไม่น้อย”

        “นายท่านหมายความว่า?”

        “พวกเราจะใช้โอกาสนี้ฝึกฝนทหารใหม่และจะกวาดล้างพวกโจรเหล่านี้ให้สิ้นซากไปทรัพย์สินทีพวกโจรสะสมเอาไว้ก็คงมีไม่น้อยพวกเราสามารถนำทรัพย์สินที่พวกมันปล้นไปมาบริหารจัดการบ้านเมืองได้ช่วงระยะเวลาหนึ่งเช่นกัน”

        “เป็นความคิดที่ไม่เลวเลยจริงๆ  เอาหละเอาตามที่เจ้าว่าก็แล้วกันเฟยหลงส่วนหน้าที่รับสมัครทหารใหม่ต้องรบกวนพวกท่านทั้งเจ็ดคนส่วนท่านเจ้าเมืองช่วยเตรียมเกณฑ์ชาวบ้านที่สนใจเรื่องสมุนไพรให้เฟยหลงด้วย"

        วันต่อมาประกาศต่างๆ ถูกประกาศโดยเจ้าเมืองเหล่าทหารทั้งหมดที่เข้าร่วมสงครามได้เลื่อนตำแหน่งยศศักดิ์ทุกคนส่วนผู้ที่เสียชีวิตได้รับการชดเชนอย่างเหมาะสมให้กับครอบครัวของผู้ที่เสียชีวิตทหารที่ได้รับบาดเจ็บได้รับโอสถจากเฟยหลงรักษาอาการจนหายเป็นปกติส่วนชาวเมืองที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีได้รับการยกเว้นภาษีเป็นเวลาห้าปี

        ศพของทหารศัตรูได้ถูกเผากลางสนามรบเพื่อป้องกันโรคระบาด ส่วนอาวุธและของมีค่าถูกเก็บเข้าคลังหลวงของเมืองเซียนหยางประชาชนภายในเมืองเมื่อได้ยินประกาศจากท่านเจ้าเมืองพวกเขาต่างพากันตื่นเต้นดีใจเพราะทุกวันนี้พวกเขาต้องจ่ายภาษีเป็นจำนวนเงินที่มากอีกทั้งสงครามครั้งก่อน ๆพวกเขาไม่เคยได้รับการชดเชยที่ดีเช่นนี้เหล่าทหารเมื่อได้รู้ว่าพวกเขาได้เลื่อนยศเลื่อนตำแหน่งต่างมีกำลังใจในการทำงานมากยิ่งขึ้น

        เมื่อได้ยินประกาศจากทางเจ้าเมืองเรื่องการปลูกสมุนไพรชาวเมืองเกือบทั้งหมดต่างรีบอาสาเข้ามาเรียนรู้พวกเขารู้ว่าหากทำสำเร็จจะเป็นอาชีพที่สร้างรายได้จำนวนมากให้กับพวกเขานั่นจะทำให้พวกเขาไม่ต้องดิ้นรนไปหางานทำที่อื่น ส่วนการรับสมัครทหารใหม่ก็เป็นไปด้วยดีเหล่ารุ่นเยาว์ที่อายุถึงเกณฑ์ต่างพากันมาสมัครกันเป็นจำนวนมาก

        ข่าวเรื่องการรบชนะอาณาจักรเมฆาตะวันตกของอาณาจักรเจิ้นสุ่ยกระจายออกไปอย่างรวดเร็วภายในเมืองหลวงอาณาจักรเจิ้นสุ่ยองค์กษัตริย์ที่นั่งประชุมขุนนางอยู่ที่ท้องพระโรงกำลังเป็นกังวลเกี่ยวกับผลของสงครามเช่นกัน