ไม่มียังไม่ได้คิด

ปัง! ปัง!

มีเสียงปืนสองนัด ดังขึ้นมาจากทางเข้า เขตก่อสร้าง ด้วยความสงสัยว่าใครช่วยเธอไว้ เปอร์เซียจึงหันไปมอง เห็นผู้ชายคนนึงสวมเสื้อผ้าสีดำทั้งตัว กำลังถือปืน พก วิ่งมาทางเธอ

"คุณครับเป็นอะไรไห-"

ชายคนนั้นถามอาการด้วยความเป็นห่วง แต่ต้องชะงักไป เนื่องจากเขาสังเกตุเห็นอะไรบ้างอย่าง

"แกไม่ใช่มนุษย์"

แกร็ก

ชายคนนั้น เห็นหูและหางของเธอเขาเปลี่ยนน้ำเสียงและท่าทางทันที และเล็งปืนมาทางเปอร์เซีย โดยไม่พูดใดๆ ทั้งสิ้น แต่ก่อนที่ชายคนนั้นจะได้ทำอะไร ก็มีเสียงขัดขึ้นซะก่อน

หวืดดด

ทั้งชายคนนั้นและ เปอร์เซีย ได้หลบกันไปคนละฝั่ง ชายคนนั้นเลิกสนใจเปอร์เซีย และหันไปหา มนุษย์ถ้ำตัวยักข้างหน้าเขา

.

.

.

.

'ชิไม่น่าเสียกระสุนไปช่วยปีศาจเลย หึ ตอนนี้ในกระสุนในปืนเหลือ 14 นัด สำรอง อีก 48 นัด กระสุนพิเศษอีก 1 นัด ระเบิดมือ 1 ลูก และแฟรช อีก 1 '

ชายคนนั้นคิดขึ้น โดยที่ตัวเขานั้นยังขยับไม่หยุดนิ่งแม้สักวิเดียว

'เมื่อกี้ยิงมันไป สองนัดโดนแน่ๆ แต่หนังมันน่าจะหนาไป ยิงไม่เข้า ต้องหาจุดอ่อน'

เขาคิดและวิเคราะห์สถานะการอย่าง ชำนาจการ

ปัง!

อากกกกก

ชายชุดดำคนนั้นยิงเขาไปที่ตาของ มนุษย์ถ้ำนั่น มนุษย์ถ้ำจึงร้องอย่างเจ็บปวด ชายคนนั้นยิ้มขึ้น

หวืดดด

มนุษย์ถ้ำโต้กลับด้วยการฟาดค้อนยักของมันเป็นแนวขวางใส่ชายคนนั้น แต่ชายคนนั้นคล่องแคล่วมาก เขากระโดดหลบได้อย่างเชียดชิว

.

.

.

.

.

"นั้นเขาเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา หรอไวท์"

เปอร์เซีย ที่มองดูอยู่ที่มุมหนึ่ง ขึ้นด้วยความสงสัย เพราะเขาไวมาก แถมการตอบสนองของเขายังเข้าขั้นสุดๆ

"ใช่แล้ว เปอร์เซีย เขาเป็นมนุษย์ธรรมดา..."

ไวท์ตอบด้วยความตะลึง

.

.

.

.

'ชิ น่ารำคาญจริง '

ปัง!

ชายคนนั้นคิดและยิงไปที่ตาของ มนุษย์ถ้ำอีกครั้งแต่ไม่ได้ผล มันสามารถหลบได้

'ชิ ฉลาดซะด้วย'

ชายคนนั้นคิดและกระโดดถอยออกมาเพื่อสร้างระยะห่าง

'ถ้างั้น....คงต้องใช้กระสุนพิเศษ แล้ว มีโอกาสแค่ครั้งเดียวเท่านั้น'

ชายคนนั้นคิดและหยิบกระสุนใส่ปืนไป

'ถ้าจะเอาให้ตายต้องเล็งที่หัวของมัน'

ชายคนนั้นยังคงวิ่งวนรอบตัวของ มนุษย์ถ้ำต่อไป

ตูม!!

มนุษย์ถ้ำฟาดค้อนใส่ ชายชุดดำ แต่พลาดเป้า

"จังหวะนี้หละ"

ปัง!

ตูม

อากกกกกกกกกกกกกกกกกก

มนุษย์ถ้ำเอามีมาบังส่วนหัวทำให้มือของมนุษย์ถ้ำเป็นรู ขนาดใหญ่

"จิ พลาดงั้นหรอ ไม่เป็นไรยังเหลืออีกอย่างที่ฆ่ามันได้"

ชายชุดดำ จิปากและพูด พลางคิด'น่าจะเอามามากกว่านี้นะกระสุนพิเศษเนี่ย'

ปัง ปัง ปัง ปัง

ชายคนนั้นรัวกระสุนไปอีก 4 นัด ตอนนี้กระสุนในปืนเขาเหลืออีก 8 นัด ถึงเขาจะรัวกระสุนใส่ตามจุดต่างๆ ก็ไม่ได้ผล แต่พอจะมีรอยแดงอยู่ตามจุดอ่อนตามส่วนต่างๆ เช่น ข้อพับเป็นต้น

'หึๆ เจอ จุดอ่อนแล้ว'

ชายคนนั้นคิดในใจ และยังคงวิ่งหลบการโจมตีอย่างต่อเนื้อง

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง

ชายชุดดำรัวปืนใส่ ข้อพับของมนุษย์ถ้ำไปถึง 8 นัดด้วยกัน แต่ไม่ได้ผล มีแค่รอยแดง เท่านั้น ไม่เข้าเนื้อมันเลย

พลัก

คลุก คลุก คลุก

ระหว่างที่ชายชุดดำกำลังคิดอยู่นั้น เขาก็พลาดท่าโดนมือของ มนุษย์ถ้ำตวัดใส่ ทำให้เขาปลิวไปกลิ้งอยู่กับพื้น

"แย่แล้ว!!"

เปอร์เซียพูดขึ้นและวิ่งเข้าไปหาชายชุดดำ แต่ ชายชุดดำไม่ยอมให้เข้าใกล้เลย

"หยุดอยู่ตรงนั้น ไอปีศาจ ถ้าเข้ามากูจะยิงมึงให้ตาย!!!"

ชายคนนั้นชี้ปืนมาทีเปอร์เซีย และพูดด้วยน้ำเสียงดุร้าย เขาไม่ไว้ใจเธอแม้แต่นิดเดียว

ปึง!!

มนุษย์ถ้ำได้กระทืบลงมาหวังจะฆ่าชายคนนั้นให้ตายในทีเดียว เพียงแต่พลาดเป้า ชายคนนั้นกลิ้งหลบออกมาได้ทัน แบบชิวเชียด ทำให้เสื้อของชายคนนั้นขาดออก เล็กน้อย

ชายคนนั้นควักมีดสั้นออกมา และเริ่มวิ่งอีกครั้ง

ตูม!!

หลังจากที่มนุษย์ถ้ำได้ ทุบลงมาอีกครั้ง ชายคนนั้นก็ กระโดดเหยี่ยบที่ ค้อน และกระโดด เข้าไปใช้มีดฟันไปที่ช่วงอกของ มนุษย์ถ้ำตัวใหญ่นั้น ทำให้เป็นรอยแดงยาว ถึงจะไม่เข้าแต่สร้างความเจ็บปวดให้กับ มนุษย์ถ้ำนั้นมาก

"จิ นี้มันมีดที่ทำมาจากของจากมิติมอน ระดับกลางเชียวนะ ถ้าจะหนาก็ให้มันมีขอบเขตุหน่อยโว้ย!!!"

ชายคนนั้นพูดขึ้นด้วยความรำคาญ

"ให้ฉันช่วยไห-"

"ไม่ต้องมายุ่งเลย!! ไอแมวผี"

ชายคนนั้นพูดขัดและ ไม่สนว่าเปอร์เซียจะพูดยังไงด้วยซ้ำ เขากำลังรอจังหวะอยู่ ขอแค่เข้าไปตัดหนังมันให้ได้ใหญ่พอ เขาก็จะชนะ

เห้อ...

'นี้ไม่เชื่อใจกันเลยหรือไง กัน'

เปอร์เซีย ถอนหายใจพลางคิดและมองชายคนนั้นที่กำลังสู้อยู่อย่างดุเดือด ถ้าชายคนนั้นพลาดท่าอีกครั้งเดียว เขาอาจตายทันที

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง

ชายคนนั้นรัวปืนขึ้น อีกครั้งนึง เพื่อสร้างความรำคาญให้กับ มนุษย์ถ้ำนั้น

เปอร์เซีย มองไปทีรอยแดงตรงกลางอก ที่ชายคนนั้นได้ทำไว้ เธอได้ความคิดดีๆ 

ฟุบ

เปอร์เซียไม่รอช้ากระโดดเข้าใส่ มนุษย์ถ้ำ แล้วใช้กงเล็บข่วน ไปตามรอยที่ชายคนนั้นได้ทำเอาไว้ และมันเป็นอย่างที่คิด เธอตัดมันออกเป็นรอยยาว เลือดไหลออกมาตามบาดแผล มนุษย์ถ้ำร้องอย่างเจ็บปวด เปอร์เซีย จึงถีบตัวออกห่างทันทีที่ทำสำเร็จ

"ได้โอกาสหละ"

ชายคนนั้นพูดขึ้นและกระโดด นำระเบิดมือไปยัดไว้ตรงอก ของมนุษย์ถ้ำ และหนีออกมาอย่างรวดเร็ว

ตูม!

หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงระเบิดดังขึ้น พร้อมกับเลือดและอวัยวะที่หล่นเกลื่อนกลาด

ปึก..

ค้อนหินตกลงสู่พื้น

แกร็ก

ชายชุดดำคนนั้นเล็งปืนมาทางเปอร์เซีย ทันที

"เธอเป็นตัวอะไร"

ชายชุดดำคนนั้นถามขึ้น

"ก่อนที่จะให้คนอื่นแนะนำตัว นายควรจะแนะนำตัวเองก่อนนะ"

เปอร์เซียยกมือขึ้นและ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนๆ

ปัง

กระสุนผ่านหูเปอร์เซียไปอย่างชิวเชียด

"เธอคิดว่าอยู่ในสถานะไหนละ หะ ตอบฉันมาเธอเป็นตัวอะไร!"

ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารม โมโห

"ฉัน...คือฮีโร่ ชื่อว่าแมวสาว เป็นมนุษย์เหมือนกันกับคุณ"

เปอร์เซียตอบด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน มีทั้งไม่พอใจ กลัว ผสมกัน

"แล้วหูนั้น ละไม่ใช่ของที่มนุษย์จะมีแน่ๆ ไหนจะหางอีก"

ชายคนนั้นถามขึ้นและมองไปที่หูและหางของเปอร์เซีย

"เอ่อ....คืออย่างงี้..."

.

.

.

เปอร์เซียอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นจนถึงวันนี้ ให้กับชายชุดดำฟัง

"หืม.."

ชายชุดดำลดปืนลง และ ทำท่าเหมือนกำลังคิดอะไรบ้างอย่างอยู่ ก่อนจะหันหลังและเดินไป

"เดี๋ยวหยุดก่อน นายรู้ใช่ไหมว่าพวกนี้มันตัวอะไร และโผล่มาจากไหน บอกฉันทีสิ และนายยังไม่ได้แนะนำตัวเลยนะ"

เปอร์เซีย พูดขึ้นด้วยความรู้สึกเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรม

"ฉันชื่อ เคน จากหน่วยสำรวจของ องค์กรที่ไม่สามารถเอยนามได้ มีหน้าที่ในการสำรวจและจัดการกับพวกนั้น"

เคนชี้ปืนไปทางพวก หมาป่า

"เคน งั้นเรามาร่วมงานกันไหม "

เปอร์เซียถาม

"ได้ กำลังต้องการคนเพิ่มพอดี ตามมา"

เคนพูดขึ้น และเดินนำไป

.

.

.

.

.

หลังจากเดินมาถึงที่ซ่อนของเคน เคนก็เปิดและเดินนำเข้าไป

"เอาละฟังนะ ฉันจะอธิบายแค่ครั้งเดียวห้ามพูดแทรก"

เคนเริ่มพูดขึ้นโดยไม่บอก เปอร์เซีย 

"สิ่งที่พวกเรากำลังเจออยู่ตอนนี้ ฉันเดาว่าน่าจะเป็น มิติมอนสเตอร์ระดับต่ำ ทำให้ทางองค์กรของฉันไม่สามารถตรวจสอบได้ ว่ามันอยู่ที่ไหน หรืออยู่มานานแค่ไหนแล้ว แต่ถ้าให้เดามันหน้าจะอยู่มาได้ หนึ่งปีแล้ว หลังจากอยู่มาได้หนึ่งปี พวกมอนสเตอร์ที่อยู่ข้างในมิติจะออกมาข้างนอกได้ โดยเริ่มจากหนึ่งตัว เป็น สองตัว ไปเรื่อยๆ มีทั้งหมด สิบระดับ การที่มอนสเตอร์จะออกมาจากมิติมอนได้ มันต้องรอถึงหนึ่งปี แต่ การที่มันจะไปถึงระดับสิบ กับใช้เวลาแค่ หนึ่งเดือนเท่านั้น พวกมันทั้งหมดจะออกมาจากมิติมอน รวมถึงตัวที่ร้ายที่สุด อย่างบอสด้วย"

เคนอธิบายโดยมีเปอร์เซีย นั่งฟังอย่างตั่งใจ 

"นายคิดว่าฉันเป็นหนึ่งในนั้นงั้นหรอ?"

เปอร์เซีย ถามขึ้นมาทำให้เคนต้องหยุด

"บอกว่าอย่าพูดแทรก และ ใช่ ฉันคิดว่าเธอเป็นหนึ่งในนั้น แต่ถ้าพูดกันรู้เรื่อง ก็คงไม่ใช่หรอก ยังไม่เคยเห็นมอนตัวไหนพูดภาษาคนได้"

เคนตอบพร้อมอธิบายเสริม

"วิธีที่จะทำให้ เรื่องพวกนี้จบลงคือการจัดกันกับตัวที่เป็นบอสของมิติมอน ทิ้งซะและมิติมอนจะปิดภายในหนึ่งวันหลังจากมอนตาย มีอะไรจะถามไหม"

เคนอธิบายจนจบและถามเปอร์เซีย

"มี แล้วระดับที่พวกเรากำลังเจออยู่นี้มันอยู่ที่ระดับที่เท่าไหร่แล้ว"

เปอร์เซียถามด้วยความอยากรู้

"...ระดับ...6 แล้ว เลยครึ่งทางมาแล้ว ถ้าเราไม่รีบกองทัพมอนจะออกมาจากมิติได้สำเร็จ และนั้นจะเป็นสิ่งที่แย่ที่สุดที่จะเกิดขึ้นกับเมืองนี้"

เคนพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเคลียด

"แล้วนายแจ้งไปที่องค์กรหรือยัง "

"แจ้งแล้วแต่ยังต้องใช้เวลาเตรียมทัพและกว่าจะมาถึงคงใช้เวลา 3อาทิต แต่เวลาเราเหลือไม่มากขนาดนั้น"

นั้นทำให้เปอร์เซีย และเคน เคลียดขึ้นมาทันที

"ถ้าคับขันจริงๆ คงต้องแจ้งให้เขาคนนั้นมาช่วย....ตอนนี้เรารอไปก่อนก็ได้"

"ใครงั้นหรอที่นายอาจเรียกมา"

"ผู้กล้า"

เคนตอบกลับมาสั่นๆ และเดินเข้าไปเตรียมตัวสำหรับศึกต่อไป โดยไม่สนใจเปอร์เซีย

"เธอหนะนอนนี้ซะ หยุดโรงเรียนได้เลย เพราะอีกไม่นานจะมากันอีกพวกสัตว์นรกพวกนั้นหนะ"

เคนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เคร่งครึม..

"ได้ ฉันขึ้นไปเตรียมตัวข้างบนนะ นายหนะนอนข้างล่างและห้ามขึ้นไปเด็ดขาด"

.

.

.

.

.

.

หลังจากที่ผู้กล้าไปช่วยเจนและลินลี่ ก็ได้จับพวกทหารกลับมาให้องค์กร SCP ด้วย เพื่อที่จะได้รีดข้อมูลของ พวกทหารออกมา

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

โบนัส

ผู้นำองค์กรSCP คุยกับผู้กล้า

"นี้คุณผู้กล้าครับ ทำไมถึงดูห่วงลินลี่จังเลยครับ"

"เพราะลินลี่เป็นครอบครัวของข้า"

"แล้วถ้าผมโดนจับตัวไปละครับ คุณจะไปช่วยไหม"

"ไปช่วย"

"ทำไมละครับ"

"เจ้ามีประโยช"

"..."