ตอนที่ห้าสิบเจ็ด Support HeroineCounter Attack
คฤหาสน์สกุลไป่ที่เคยเต็มไปด้วยความงดงามเต็มไปด้วยความอึมครึม
เสี่ยวชุ่ยรู้สึกสมองพร่าเลือนได้สัมผัสการกุมมือของคุณหนูไป่มู่หลิงเจ้านายและเพื่อนที่สนิทที่สุดของเธอที่ร้องไห้
“ทำไมชั้นต้องเจอแบบนี้เพราะอ้าวป้าหม่าด้วย”
เธอยอมอดข้าวด้วยความทรมานเพื่อประท้วงพ่อของเธอประมุขสกุลไป่
ส่วนพ่อของเธอนั้นใช้กลยุทธ Asian dad ในการตอบโต้
“ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน เจ้าลูกคนนี้ตามใจจนเสียคนไปหมดแล้ว”
เมื่อทั้งสองพ่อลูกไม่พูดคุยกันเพื่อแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นในบ้านของตนเอง
ผลก็เป็นอย่างนี้ล่ะครับท่านผู้ชม
เสี่ยวชุ่ยก็ปวดใจยิ่งนัก
ที่คนรวยยอมอดข้าวด้วยตนเอง นั้นถือว่าเป็นเรื่องใหญ่และโศกนาฎกรรมที่น่าเศร้ายิ่งนัก
ส่วนคนธรรมดาที่ไม่มีกินต้องอดข้าวนั้นคือเรื่องปรกติของโลกเรา
“ขอบคุณมากนะเสี่ยวชุ่ยที่เป็นเพื่อนชั้นเสมอ”
เสี่ยวชุ่ยเป็นห่วงคุณหนูมากที่อดข้าวมาเกินกว่าหนึ่งวันแล้ว
ทานแต่น้ำแร่จากฝรั่งเศสโดยไม่มีข้าวตกถึงท้องเลยแม้แต่น้อย
ทันใดนั้นในคืนนั้นจากการที่กุมมือของไป่มู่หลิงร้องไห้ด้วยกัน
เสี่ยวชุ่ยก็ได้นึกถึงเรื่องราวในชาติก่อนของเธอที่คือนักฆ่าอันดับหนึ่งของสาธารณรัฐ
และเธอได้ปฏิญาณว่า
“จะฆ่าอ้าวป้าหม่าเพื่อปลดปล่อยคุณหนูของเธอ”
ครับ
เลือกวิธีการฆ่าคนเป็นวิธีแรกในการแก้ไขปัญหา
เธอได้มั่นใจในทักษะการเป็นนักฆ่าอันดับหนึ่งของโลกของเธอที่ไม่มีใครที่เธอสังหารไม่ได้จนกระทั่งถูกทรยศด้วยคู่หมั้นและน้องสาวของเธอที่เธอไว้ใจที่สุด
ทำให้เธอโดนลอบสังหารเสียชีวิตจนมาเกิดใหม่ในร่างของเสี่ยวชุ่ย
ผมว่าหากเป็นภาษาเปาบุ้นจิ้นหรือโปเยโปโลเย
แบบผมกับเสี่ยวชุ่ยก็นับว่าเป็นผีหลอกวิญยาณหลอนเอ๊ยเปลี่ยนศพคืนวิญญาณสินะนี่
ดวงตาของนามูเปล่งแสงสีทองและเสี่ยวชุ่ยก็กล่าวเรื่องราวก่อนที่เธอจะแต่งชุดสีดำเห็นเด่นชัดว่าเป็นนักฆ่ามาลอบสังหารผม
นามูเป่ากระหม่อมของเสี่ยวชุ่ยหลังจากที่เสี่ยวชุ่ยบรรยายเรื่องราวที่ผ่านมาจนจบก็หลับไปอีกครั้ง
“เรื่องราวก็เป็นอย่างนี้ล่ะนายจ๋า”
วิชาสะกดจิตใจของนามูนี่สารพัดประโยชน์จริงๆ
ที่ทำให้แม้แต่คนที่กลับมาจากโลกเซียนที่อยู่ในขั้นร่างวิญญาณต้องเสียเวลาใช้พลังสลัดให้หลุดจากการควบคุมอยู่ประมาณหนึ่งวินาทีไม่ต้องพูดถึงคนที่ยังไม่บรรลุขั้นปรับบพื้นฐานลมปราณอย่างเสี่ยวชุ่ยนั่นเอง
ผมหันไปทางพวกนักษัตร
“แล้วพวกเจ้าไม่มีอะไรจะพูดหรือชั้นว่า ชั้นได้วางมาตรการป้องกันรักษาความปลอดภัยไว้อย่างดีแล้วนะ”
พวกนักษัตรหันไปมองหน้ากันอย่างงุนงง
“คร่อก ขออภัยด้วยนายท่านพวกเราคิดว่านายท่านต้องการเรียกโสเภณีเข้ามาหาแบบตื่นเต้นเลยไม่ได้ห้ามปราม”
“เจี๊ยกใส่ชุดสีดำแบบไม่มีพลังปราณซ่อนร่างข้าก็นึกว่าเป็นโสเภณีที่นายท่านเรียกมาหาความสำราญเวลากลางคืน เจี๊ยก”
“กระต๊าก ...ข้าไม่ได้เฝ้าดูเพราะเหนื่อยจากการฝึกล่องนภากาศ”
ผมหันไปทางอาหู่
“เอ่อขออภัยนายน้อย ข้าก็นึกว่าเสี่ยวชุ่ยหลงเสน่ห์นายน้อยเลยจะเข้ามาหาตอนกลางคืนเพื่อฝากตัวเป็นทาสอุ่นเตียงนางบำเรอของนายท่าน”
โอ้โห้สมกับเป็นลูกน้องของผมฉลาดจริงๆ แต่ละคน