โดดเดี่ยวใต้ทะเล 1000 เมตร

“สุดท้ายแล้วท่านก็ใช้เส้น…”

กัสกล่าวออกมาด้วยเสียงเบาๆ อย่างไรก็ตามเซนนั้นสามารถได้ยินคำพูดของทหารวัยกลางคนเบื้องหน้าชัดทุกถ้อยคำ แต่ด้วยหนังหน้าที่หนากว่าปกติกว่าปกติทำให้เซนนั้นสามารถรักษาสีหน้าของตนเอาไว้ได้

“ดูเหมือนท่านจะต้องการเข้าเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้จริงๆ จริงๆ แล้วการใช้เส้นสายเข้าเรียนที่แห่งนี้นั้นแทบเป็นไปไม่ได้ แต่ด้วยอำนาจของราชาที่มอบให้ท่านสามารถทำได้แน่นอน!”

กัสกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ จากนั้นทหารวัยกลางคนคนนี้นั้นก็ได้พาเซนตรงไปที่โรงเรียนวิลโล สุดท้ายแล้วทั้งสองก็ถูกหยุดที่หน้าทางเข้าประตูโรงเรียน กัสนั้นได้เจรจากับผู้เฝ้าประตูที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งไม่ใช่น้อย เซนคิดว่าฝีมือของเขาคนนี้นั้นน่าจะพอๆ กับยูริเลยทีเดียวหากมองเพียงตาเปล่าไม่นับประสบการณ์ต่อสู้

ในขณะที่กัสเจรจาอยู่นั้นเซนก็ได้พยายามที่จะมองผ่านประตูหน้าเข้าไปภายในโรงเรียนสำรวจ อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่ารอบๆ โรงเรียนนั้นจะถูกปกคลุมด้วยสนามพลังอะไรบางอย่างทำให้ชายหนุ่มนั้นสามารถมองผ่านทะลุมันไปได้แค่ไม่กี่กิโลเท่านั้น และเขามองเห็นแค่สวนขนาดใหญ่ไม่เห็นสิ่งปลูกสร้างใดๆ แม้แต่นิดเดียว นั่นทำให้เซนคาดว่าโรงเรียนแห่งนี้นั้นต้องมีขนาดใหญ่อย่างแน่นอน

โดยที่ไม่รู้ตัวในขณะที่เซนกำลังจดจ่อจ้องมองเข้าไปภายในโรงเรียนนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนกับว่าเขายิ่งจ้องมองมันเขาก็ยิ่งมองออกไปได้ไกลมากขึ้น จนในที่สุดระยะการมองของเขาก็ทำให้เขาค้นพบสิ่งปลูกสร้างสีขาวที่มีการออกแบบคล้ายๆ กับทำเนียบรัฐบาลของประเทศมหาอำนาจในโลกเก่าของเขา

ภายในสิ่งปลูกสร้างสีขาวนั้นบนจุดสูงสุดบนยอดดูเหมือนจะมีชายชราสองคนแต่งตัวเรียบๆ คนหนึ่งใส่ชุดสีดำ ส่วนอีกคนนั้นกำลังเปลือยท่อนบนทั้งคู่ต่างกำลังจดจ่ออยู่ที่กระดานหมากรุก และทันใดนั้นทั้งสองต่างสะดุ้งและพากันหันมามองในทิศทางเดียวกัน นั่นคือทิศทางบริเวณหน้าโรงเรียนซึ่งเซนกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่

เมื่อเซนเห็นว่าทั้งสองสามารถสัมผัสถึงการมองของเขาได้ ชายหนุ่มก็มีท่าทางประหลาดใจเล็กน้อย

“ดูเหมือนว่าตัวตนทั้งสองเมื่อสักครู่จะเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่ไม่น้อย…”

……

ชายชราทั้งสองเลิกสนใจหมากรุกที่พวกเขากำลังเล่นอยู่ทันที ทั้งสองต่างหันมามองหน้ากันหลังจากนั้น ก่อนที่ชายชราที่ถอดเสื้อนั้นจะกล่าวถามสหายของเขาว่า

“ท่านรู้สึกเหมือนข้าใช่หรือไม่?”

ชายชราอีกคนกล่าว

“ข้ารู้สึกเช่นกัน ดูเหมือนว่าวันนี้จะมีตัวตนที่ยิ่งใหญ่มาเยือนที่โรงเรียนของเรา ทำไมพวกเราไม่ออกไปต้อนรับหน่อยล่ะ?”

……

บริเวณหน้าโรงเรียนนั้นกัสใช้เวลาเจรจากับผู้เฝ้าประตูกว่าสิบนาทีจนในที่สุดทั้งสองก็สามารถผ่านเข้าหน้าประตูไปได้ อย่างไรก็ตามก่อนที่กัสและเซนจะพากันเข้าไปภายในตัวโรงเรียนนั้น ชายชราสองคน คนหนึ่งสวมแต่กางเกง ไม่สวมเสื้อและอีกคนหนึ่งแต่งตัวแบบปกติก็ได้เดินออกมาหน้าโรงเรียนพร้อมกับจ้องมองเซนตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด

เซนเองก็จ้องมองพวกเขากลับเช่นเดียวกันด้วยสายตาและท่าทางที่สงบและไม่เกรงกลัวใดๆ ในขณะเดียวกันกัสเองก็มีท่าทางเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นชายชราทั้งสองคนนี้ ทหารวัยกลางคนรีบเดินไปเบื้องหน้าของชายชราทั้งสองพร้อมกับทำท่าทางเคารพและกล่าวอย่างนอบน้อมว่า

“ท่านผู้อำนวยการ ท่านรองผู้อำนวยการ ยินดีที่ได้พบขอรับ…”

“เจ้าคือ?”

ชายชราที่เปลือยท่อนบนที่ดูเหมือนจะมีศักดิ์ฐานะเป็นถึงรองผู้อำนวยการของโรงเรียนวิลโลได้กล่าวถามขึ้น กัสนั้นรู้อยู่แล้วว่าตนนั้นหากเทียบกับสถานะของอีกฝ่ายก็เป็นเพียงทหารตัวเล็กๆ เท่านั้น ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่อีกฝ่ายจะจดจำเขาได้

“ตัวข้ามีนามว่ากัส เป็นผู้บังคับบัญชาด่านตรวจคนเข้าเมืองขอรับ”

“แล้วผู้บังคับบัญชาด่านตรวจคนเข้าเมืองเช่นเจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

รองผู้อำนวยการที่ดูเหมือนจะเป็นชายชราที่อารมณ์ร้อนได้กล่าวขึ้นพร้อมกับปลดปล่อยแรงกดดันมหาศาลออกมา ทำให้กัสนั้นอยู่ในสภาพเหงื่อแตกเนื่องเพราะความตึงเครียดที่กำลังเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย

แต่ด้วยการที่กัสนั้นมีหน้าที่ของตนเองที่แบกรับเอาไว้อยู่เขาจึงทำใจดีสู้เสือ และกล่าวกับอีกฝ่ายไปตามตรง

“ข้ามาที่นี่เพราะต้องการฝากคนเข้าเรียนในโรงเรียนท่าน ซึ่งเป็น….”

“เจ้าว่ายังไงนะ! เจ้าคิดจะใช้เส้นสายกับโรงเรียนข้าอย่างงั้นเหรอ!”

ก่อนที่กัสจะได้กล่าวสิ่งใดต่อรองผู้อำนวยการก็ได้เอามือมากระชากคอเสื้อของเขาพร้อมกับยกร่างของเขาขึ้นทำให้กัสที่กำลังจะกล่าวอ้างคำประสงค์ของราชาไม่สามารถกล่าวสิ่งใดออกมาได้อีก

“นี่ขนาดคนกร่างอย่างเจ้ายังสามารถเป็นถึงรองผู้อำนวยการได้”

ชายหนุ่มผู้ที่ยืนเงียบมาตลอดได้กล่าวขึ้นทำให้ชายชราทั้งสองต่างหันมาสนใจ ก่อนที่รองผู้อำนวยการจะกล่าวบางอย่างขึ้น

“เจ้าหนูเจ้าควรจะอยู่เงียบๆ เรื่องของผู้ใหญ่เจ้าไม่ควร…”

ก่อนที่รองผู้อำนวยการจะกล่าวจบ เซนก็ได้ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว ก่อนที่มือของชายหนุ่มนั้นจะกำแขนของเขาเอาไว้

“อ้ากกกกกกก!”

รองผู้อำนวยการร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ก่อนที่เขาจะรีบปล่อยมือจากร่างของกัสอย่างรวดเร็ว ทำให้กัสร่วงลงพื้นพร้อมกับหอบหายใจด้วยความลำบาก ก่อนที่เขาจะนึกบางอย่างขึ้นได้พร้อมกับมองภาพเบื้องหน้าอย่างตกตะลึง ซึ่งตอนนี้เขาเห็นรองผู้อำนวยการ กำลังกำแขนของตนเอง ซึ่งเป็นแขนข้างที่ชายชราใช้ยกร่างของเขาขึ้นเมื่อสักครู่ แขนข้างนั้นบวมขึ้นพร้อมกับเป็นรอยมือที่บีบอย่างแรง ซึ่งเรื่องทั้งหมดนั้นเกิดจากเซน

“เจ้าบังอาจนัก!”

รองผู้อำนวยการที่ถูกเซนเล่นงานนั้นระเบิดความโกรธออกมา พร้อมกับระเบิดพลังออร่าสีแดงออกมา ซึ่งดูคล้ายๆ กับเฒ่าเฉินเผ่าครึ่งมนุษย์ครึ่งสัตว์ อย่างไรก็ตามดูเหมือนรองผู้อำนวยการเบื้องหน้าเขานั้นจะมีพลังสูงกว่าเฒ่าเฉินอยู่หลายเท่านัก เพราะเพียงแค่แรงกดดันที่ปล่อยออกมาก็ต่างกันอย่างสิ้นเชิงแล้ว

กัสที่เห็นว่าเหตุการณ์ต่างๆ กำลังจะแย่ลงก็รีบกล่าวคำพูดของเขาออกมาทันที พร้อมกับหยิบจดหมายของราชาที่เซนฝากเอาไว้กับเขาก่อนหน้านี้

“นั่นมันไม่ใช่ตราราชวงศ์อย่างนั้นเหรอ?”

ผู้อำนวยการที่เงียบมาตลอดได้กล่าวขึ้นก่อนที่จะหยิบจดหมายพร้อมกับตรวจดูตราสัญลักษณ์หน้าซองอย่างละเอียดพร้อมกับแสดงสีหน้าเคร่งเครียดออกมา ก่อนที่จะส่งจดหมายนั้นกลับไปให้กัสโดยไม่ได้อ่านเนื้อหาภายในจดหมาย

สีหน้าของผู้อำนวยการและรองผู้อำนวยการเปลี่ยนไปทันที ก่อนที่กัสจะกล่าวต่ออีกว่า

“ท่านผู้นี้คือเจ้าของจดหมาย เนื้อหาในจดหมายนั้นกล่าวถึงการมอบอำนาจของราชา โดยท่านผู้นี้นั้นมีอำนาจเทียบเท่ากับราชาในขณะนี้…ดังนั้นคำประสงค์ที่ท่านผู้นี้ต้องการเข้าในโรงเรียนของท่าน…”

“ข้ายินดีรับท่านเข้าเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ โรงเรียนวิลโลของเรารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!”

ผู้อำนวยการรีบกล่าวพร้อมกับทำท่าเคารพกับเซนทันที ซึ่งเซนในตอนนี้ไม่ได้มีท่าทางที่สนใจแม้แต่น้อย เขากำลังจ้องมองไปที่รองผู้อำนวยการที่ทำกิริยาไม่สุภาพก่อนหน้านี้ ซึ่งตอนนี้สีหน้าท่าทางของชายชราคนดังกล่าวได้เปลี่ยนไป เซนนั้นรู้ว่าเขาคนนี้นั้นเป็นคนค่อนข้างรั้นดังนั้นชายหนุ่มต้องการดูว่าชายคนนี้จะทำเช่นไรต่อไป เมื่อรับรู้ถึงสถานะที่แท้จริงของเขาแล้ว

“แม้ว่าเจ้าจะมีอำนาจมากขนาดไหน แต่หากไม่ใช่ราชาที่แท้จริงมายืนอยู่เบื้องหน้าข้า เจ้าก็ไม่มีค่าพอให้ข้าเคารพหรอก”

รองผู้อำนวยการได้กล่าวขึ้น ทำให้สีหน้าของผู้อำนวยการนั้นเปลี่ยนไปก่อนที่จะมองเขาด้วยท่าทางโกรธๆ อย่างไรก็ตามในขณะที่ผู้อำนวยการต้องการจะกล่าวตักเตือนอีกฝ่าย ก็เป็นเซนที่กล่าวขึ้นมาก่อน

“ข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้าเคารพ แต่เจ้าทำผิดก่อนหน้านี้เพราะเจ้าใจร้อนเกินไป ข้าต้องการแค่คำขอโทษจากเจ้า และคนที่เจ้าควรจะขอโทษมากที่สุดคือเขา”

เซนกล่าวขึ้นพร้อมกับชี้ไปที่กัส ทำให้กัสสีหน้าท่าทางอึดอัดใจออกมา แน่นอนว่าในใจของทหารวัยกลางคนตอนนี้นั้นไม่ได้ติดใจจะเอาเรื่องกับรองผู้อำนวยการแต่อย่างใด

“แล้วหากข้าไม่ทำตามเจ้า เจ้าจะทำอะไรข้า? จะใช้อำนาจของราชาสั่งทหารมาจับกุมข้าหรือยังไง เหอะ!”

รองผู้อำนวยการกล่าวออกมาอย่างไม่เกรงกลัว ในเวลานั้นเองรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของเซนก็ได้หายไป ถูกแทนที่ด้วยใบหน้าอันเรียบเฉย