บทที่ 6
ความฝันที่แท้จริง
หลี่ิรู้สึกเหมือนเขากลายเป็ไททันที่นั่งอยู่กลางจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพลาสและไร้ขอบเขต โลกเป็เพียงดาวเคราะห์ขนาดเท่าเมล็ดข้าวเท่านั้น และมันก็ค่อย ๆ หมุนไปอย่างช้า ๆ ข้างหน้าของหลี่ิ หลี่ิมองทุกการเคลื่อนไหวของโลกจากมุมในอวกาศ ซึ่งมันดูมีเสน่ห์และขลังอันน่าอัศจรรย์
นอกจากมหาสมุทรแล้วผืนดินแล้ว ในเวลานี้สำหรับทั้งจักรวาล โลกและมนุษย์มีขนาดเล็กเพียงใด
เช่นเดียวกับเม็ดทรายในทะเลทราย การปรากฏตัวและการหายไปของมัน ไม่มีผลต่อการดำรงอยู่ของทะเลทรายหรือจักรวาลเลยแม้แต่น้อย
หลี่ิหันศีรษะช้า ๆ ดวงตาคู่หนึ่งของเขามองไปรอบ ๆ เขาอ้าปากกว้างราวกับเห็นสิ่งที่ไม่คาดฝัน ดวงดาวหมุนรอบตัวเขา หลี่ิเป็เหมือนศูนย์กลางของกาแล็คซีที่ล้อมรอบไปด้วยหมู่ดวงดาวเหล่านี้ การเฝ้าดูดวงดาวหมุนที่รอบตัว ความงดงามที่น่าตกตะลึงและความรู้สึกอันน่าทึ่ง ทำให้เขาเริ่มรู้สึกล่องลอย
สายตาของหลี่ิมองไปที่สิ่งต่าง ๆ รอบตัว ไม่ว่าจะเป็การเกิดของซูปเปอร์โนว่า เนบิวรา องค์ประกอบต่าง ๆ มากมายของจักรวาล ดาวเคราะห์แต่ละดวงมีตำแหน่งและสีสันที่แตกต่างกัน สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นได้และมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจากธาตุต้นกำเนิดของมันเอง แต่ก็ไม่ได้มีลักษณะเฉพาะใด ๆ เมื่อเทียบกับเพื่อน ๆ ดาวเคราะห์ของมันในจักรวาล
หลี่ิหลงรักท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวมานานแล้ว เขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับจักรวาลและดาราศาสตร์ ความลึกลับที่ไม่รู้จักทำให้ผู้คนโหยหามัน
หลี่ิจมอยู่ในภาพลวงตาที่สวยงามนี้ แต่ทันใดนั้นดวงดาวรอบตัวเขาก็เข้ามาใกล้เขาราวกับว่าเขามีแรงดึงดูดอย่างฉับพลันต่อพวกมัน
อย่างไรก็ตามหลี่ิพยายามยกมือ เพื่อััดวงดาวดวงหนึ่งที่เข้ามาใกล้ ด้วยปลายนิ้วของเขาที่แตะไปยังผิวของดวงดาวเพียงเล็กน้อย นิ้วของเขาก็ทะลุเข้าไปในดาวเคราะห์นั้นราวกับว่าดาวเคราะห์เป็ภาพลวงตาเสมือนจริง หลี่ิโบกมือเล็กเบา ๆ มือของเขาพุ่งผ่านหมู่ดาวมากมายโดยตรงราวกับว่าพวกมันเป็เพียงเงาเสมือนเช่นกัน หน้าจอแสง , การคาดการณ์, ภาพลวงตาซึ่งไม่สามารถมองเห็นและััได้
นี่คือความฝันหรอ? ฉันกำลังฝัน? ใช่มันจะต้องเป็แบบนั้นแน่ ๆ
แม้ว่าเขาจะรู้ว่ามันเป็ความฝัน แต่หลี่ิก็ยังคงคิดว่ามันเป็ความฝันที่ยอดเยี่ยมที่สุด แต่ถึงยังงั้นมันรู้สึกเหมือนจริงมาก
ขณะที่ดาวเคราะห์โคจรรอบหลี่ิไปช้า ๆ พวกมันก็ยังคงเข้าไปใกล้ศีรษะของหลี่ิเช่นกัน ทันทีที่ดาวเคราะห์ดวงหนึ่งเข้าใกล้ศีรษะของหลี่ิ มันก็เหมือนกับก้อนหินที่ตกลงไปในน้ำ หลังจากการกระเพื่อมมันจมลงสู่เบื่องลึกของหลี่ิโดยตรงและหายไป
"อ๊ะ!”
ความเ็ปพุ่งเข้ามาหาหลี่ิ เขาอดไม่ได้ที่จะร้องออกมา ด้วยความเ็ปจี๊ด ๆ ราวกับว่ามีบางอย่างเข้ามาในหัวของเขา
นี่ไม่ใช่ความฝันเหรอ? ไม่งั้นมันจะรู้สึกเจ็บแบบนี้ได้ยังไง?!
ดาวเคราะห์ดวงหนึ่งหรือแม้แต่โลกที่อยู่ข้างหน้าเขาก็เคลื่อนผ่านไป ความเ็ปเริ่มเกินกว่าที่จะอธิบายได้แล้วทำให้หลี่ิต้องต่อต้านกลับไปบ้าง แต่ร่างกายของเขาไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย เขาต้องปล่อยให้สิ่งเหล่านี้เข้าสู่สมองของเขาช้า ๆ และเ็ป
หลี่ิรู้สึกแย่มาก เมื่อดาวเคราะห์ทุกดวงเข้ามาในสมองของเขา หลังจากที่ดาวเคราะห์เข้าสู่สมองของเขาแล้ว ดูเหมือนว่าข้อมูลและความรู้จะถูกเติมเต็มพื้นที่ในสมองของเขาไปด้วย
ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจแทบจะเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง ข้อมูลที่จำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏออกมาสู้เบื้องหน้าของเขาอย่างฉับพลัน ทั้งอารยธรรม พลังต่าง ๆ ในจักรวาล และเนบิวลาขั้นสูงทุก ๆ รูปแบบ เหมือนกับข้อมูลเ่าั้ถูกพิมพ์เข้ามาในสมองของเขายังไงยังงั้นเลย
ข้อมูลที่ถูกรวบรวมอย่างรวดเร็วนี้ เป็ข้อมูลใหม่ ๆ ที่เพิ่งเข้าสู่สมอง แต่ความรู้สึกมันเหมือนกับว่าความรู้พวกนี้ติดตัวเขามาั้แ่เด็กแล้วยังไงยังงั้น
เช่นเดียวกับคนทั่วไปที่จำสูตรคูณได้ มันถูกบันทึกไว้ในสมองอย่างสมบูรณ์ มันเป็เื่ธรรมดาที่เมื่อนึกถึงมันแล้วเราจะจำได้อย่างละเอียด
เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เหมือนความฝันเลยไม่ใช่หรอ! แต่ทำไมความทรงจำที่ได้ถึงรู้สึกเหมือนของจริงขนาดนี้ แปลกมากอะไรกัน?
"อึก!”
เสียงร้องด้วยความประหลาดใจดังขึ้นจู่ ๆ หลี่ิก็ลุกขึ้นจากเตียงของตัวเอง ดวงตาที่เปิดออกของเขาปิดลงอย่างช้า ๆ และความเ็ปก็พุ่งออกมาจากข้างในหัวของเขา
“ หัวฉัน….เจ็บ ... ” หลี่ิกระซิบกับตัวเอง
สักพักเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วเปิดหน้าจออย่างลวก ๆ ไม่มีเสียงตอบรับอะไร มันเป็เพราะเครื่องดับจากการขาดกระแสไฟฟ้า
เขาทิ้งโทรศัพท์มือถือไว้ที่เดิมอีกครั้ง แสงจากดวงอาทิตย์ส่องเข้ามาทางหน้าต่างแล้ว เมื่อมองไปที่ตึกสูงนอกหน้าต่างแล้ว จู่ ๆ เขาก็รู้สึกถึงแรงสั่นะเืในหัวก็กลับมาอีกครั้ง เหมือนมีอุปกรณ์อะไรสักอย่างกำลังสั่นะเือยู่ในนั้น การสั่นะเืนี้ทำให้หลี่ิรู้สึกวิงเวียนและหน้ามืด
" ดูดซับพลังงาน ค้นหาพลังของเนบิวลาอื่นล่วงหน้า ... " คำพูดบางคำที่ไม่มีจุดเริ่มต้นก็หลุดออกมาจากปากของหลี่ิ
“ อะไรนะ ฉันพูดอะไรของฉันเนี่ย ? ” หลี่ิรู้สึกสับสน เขาส่ายหัวแรง ๆ แล้วรีบลุกจากเตียง
เมื่อเขามาถึงห้องน้ำเขาก็เปิดก๊อกน้ำที่อ่างล้างหน้าทันที หลี่ิใช้มือของเขากรอกไปตามสายน้ำเย็น ๆ จากนั้นเขาก็สาดมันเข้าไปที่ใบหน้าของเขา เมื่อล้างหน้าด้วยน้ำเย็นซ้ำ ๆ แล้วเขาก็มองดูตัวเองในกระจก ไม่มีความผิดปกติ ๆ เลย แต่จู่ ๆ ปากของเขาก็พูดว่า : "มันอยู่ใกล้ ๆ นี้แล้ว ฉัน้ามัน... "
คำพูดที่อธิบายไม่ได้ออกมาจากปากของเขาอีกแล้ว หลี่ิมองดูตัวเองในกระจกและพูดกับตัวเองว่า "ฉะ….ฉันพูดอะไรของฉันเนี่ย?"
หลี่ิใช้มือทั้งสองข้างถูใบหน้าจากนั้นดึงผ้าขนหนูออกมาเช็ดหน้าให้สะอาด
หลี่ิไม่รู้ความหมายของสิ่งที่เขาพึ่งพูดไป เขารู้สึกเหมือนเคยพูดมันเมื่อนานมาแล้ว และยังคงมีความรู้สึกค้างคาอยู่ในใจ
หลี่ิคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าและข้อมูลในสมองของเขาก็ผุดออกมาอย่างรวดเร็ว ประโยคนั้นไม่ได้พูดออกไปโดยไม่มีเหตุผล เพราะเขาคิดอยู่ในหัวก่อนที่จะพูด แต่ทำไมเขาถึงพูดคำแปลก ๆ แบบนี้ออกมากันนะ?
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย!?" หลี่ิพูดกับตัวเองราวกับว่า เขาพยายามจะจำอะไรบางอย่างอยู่
หลี่ิรีบมาที่ห้องนั่งเล่น เขาค้นลิ้นชักใต้โต๊ะน้ำชาในห้องนั่งเล่นของเขาอย่างรวดเร็ว เพื่อหาอะไรบางอย่าง นั้นคือไดอารี่และปากกา เขาวางมันไว้ที่โต๊ะกาแฟ ก่อนที่จะเปิดไดอารี่แล้วจดสิ่งที่เขาคิดและพูดนั้นอย่างรวดเร็ว
"ชีวิตและอารยธรรมขั้นสูงของฉัน ฉันมาจากนอกโลกและนายได้กลืน [Nebula power] พลังของฉันไปแล้ว โปรดส่งคืนพลังให้ฉันด้วยได้โปรด ส่งมันคืนมา... "
เขาคิดอะไรอยู่ในใจ สิ่งที่เขาเขียนในมือนั้น ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังเขียนอยู่ไม่ใช่เขา เมื่อมองไปที่คำเ่าั้ที่เขียนขึ้นด้วยตัวเองแล้ว หลี่ิก็มีข้อมูลมากมายในใจของเขาอีกครั้ง
หลี่ิรีบเขียนมันอีกครั้ง ในขณะที่เขาเขียนเขามองไปที่มันอย่างใจจดใจจ่อ ข้อมูลในสมองของเขาตรงกับที่เขาเขียนมาก เขาเข้าใจและตีความมันได้หลังจากเขียนมันออกมาแล้วเท่านั้น วิธีนี้สามารถช่วยหลี่ิแยกแยะข้อมูลที่ซับซ้อนเหล่านี้ได้
หลี่ิยังมีมุมมองแปลก ๆ ในความทรงจำของเขา มันเป็ความรู้สึกที่ตัวเขากำลังบินอยู่ ไม่สิต้องเรียกว่าตกลงมาอย่างรวดเร็วจากห่วงอวกาศ ก่อนที่จะผ่านเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของโลก และในที่สุดก็ตกลงไปในถ้ำมืด ๆ ราวกับทางเดินอาหารของสิ่งมีชีวิตสิ่งหนึ่ง
ข้อมูลของที่ผุดออกมาจากความคิดนั้น มีภาพต่าง ๆ ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขาได้ััสิ่งนั้นมากับตัว
ภาพหนึ่งในข้อมูลที่ซับซ้อนนี้ เหมือนชิ้นส่วนของปริศนาชิ้นใหญ่เพียงแค่ต้องปะติดปะต่อเื่ราวเหล่านี้ก่อน
"อา..."
หลี่ิไม่สามารถควบคุมร่างกายของเขาได้ มือที่เขียนของเขาสั่นเล็กน้อย หลี่ิมองไปที่มือแต่ก็เขียนต่อไป ข้อมูลในสมองของเขาปรากฏขึ้นรวดเร็วมาก บางทีก็เป็ภาพที่คุ้นเคยบางครั้งก็เป็ข้อมูลแปลก ๆ ที่เขารู้สึกเหมือนเคยรู้จักมาก่อน ในแง่หนึ่งเขารู้สึกราวกับว่าเขาไม่เคยทำสิ่งนี้และไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยซ้ำ แต่อีกด้านหนึ่งก็คอยดึงข้อมูลออกมาเรื่อย ๆ ไม่หยุด
ลึกลงไปในความทรงจำของสมอง ดูเหมือนจะมีความทรงจำสองอย่างที่ขัดแย้งกันไปมา มันต่างกันราวกับเป็ความคิดของคนละคน ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็ของเขาเอง แต่ความคิดของอีกคนดูเหมือนจะปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน แต่เขากลับรู้สึกว่าเขาได้ประสบกับมันด้วยตัวเอง
ภาพที่คุ้นเคยและแปลกประหลาดนั้น เป็เหมือนข้อมูล และมือที่ถือปากกาของหลี่ิเปรียบเสมือนเครื่องพิมพ์ดีด
เมื่อกรอกข้อมูลในกระดาษไปจบหน้าหนึ่งแล้ว มือของเขาก็พลิกไปหน้าต่อไปเองแล้วเขียนต่อ ข้อมูลแต่ละหน้านั้นแตกต่างกัน และไม่เชื่อมโยง มันจะถูกคั่นด้วยกระดาษแต่ละแผ่น
หลี่ิลืมสภาพแวดล้อมของเขาไปแล้ว เขาไม่มีเวลาคิดถึงมันอีกต่อไป เขาไม่รู้สึกว่าได้อยู่บ้านของตัวเองด้วยซ้ำ เหมือนตกอยู่ในความฝันแปลก ๆ เมื่อคืนนี้
นอกจากหลี่ิและโต๊ะน้ำชาแล้วสภาพแวดล้อมโดยรอบก็เป็ภาพจำของหลี่ิ บางครั้งดาวเคราะห์ประหลาดก็ปรากฏขึ้นและบางครั้งก็มีภาพแปลก ๆ ปรากฏขึ้นเช่นกัน ดูเหมือนว่าเขากำลังเดินไปตามกาลเวลาและอวกาศซึ่งเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา
ไดอารี่เล่มหนาถูกเขียนเต็มไปหมดโดยไม่รู้ตัว
หลังจากบันทึกสิ่งเหล่านี้ไปแล้ว หลี่ิรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นในจิตใจของเขา เมื่อมองไปที่ไดอารี่บนโต๊ะน้ำชาแล้ว สมองของหลี่ิก็ผุดข้อมูลใหม่ ๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง อย่างไรก็ตามหลี่ิไม่ได้เขียนต่อ แต่ฉีกเนื้อหาที่เขาเพิ่งเขียนจากหน้าก่อนหน้าของไดอารี่ของเขาออกมาแทน
เขาวางกระดาษที่ถูกฉีกลงบนพื้นและปิดสมุดบันทึกออกมา หลี่ิมองไปที่กองกระดาษแผ่นใหญ่ตรงหน้าเขาจากนั้นก็ยังคงนึกถึงภาพและข้อมูลเ่าั้อยู่ในใจ
นี่คือสิ่งที่หลี่ิ้าทำ
เป็เื่ยากมากที่จะแยกแยะข้อมูลที่ซับซ้อนและฉับพลัน มัน้าการวิเคราะห์และวิจารณญาณ หลี่ิเลื่อนกระดาษบนพื้นไปมา จัดลำดับมันใหม่อีกครั้ง
เขาจึงยุ่งมากในตอนนี้ เวลาก็ล่วงเลยไปทีละนิดโดยไม่รู้ตัว จากตอนเช้าจะมาถึงตอนเที่ยงแล้ว
เขาไม่รู้สึกหิวหรือเหนื่อยเลย เขาปวดหัวเป็ครั้งคราวเท่านั้น หลี่ิกำลังคิดและเรียงกระดาษบนพื้น เขาคุกเข่าลงบนพื้นอีกครั้ง และบางครั้งก็ใช้ปากกาทำเครื่องหมายไว้บนกระดาษ
ดวงอาทิตย์เปลี่ยนจากท้องฟ้ายามเที่ยงเป็ ดวงอาทิตย์ทางทิศตะวันตก ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดสลัว ในตอนนี้หลี่ิมีความคิดบางอย่าง กระดาษบนพื้นถูกแบ่งออกเป็สองกลุ่มอย่างเป็ระเบียบและแต่ละชิ้นของแต่ละกลุ่มจะมีหมายเลขประจำของตัวเอง
เพียงแค่มีช้อนส้อมจำนวนมากทับเอาไว้ไม่ให้กระดาษปลิว ตำแหน่งของตัวเลขนี้เกิดจากการปรับเปลี่ยนหลังจากการกาข้อมูลไม่จำเป็ออกในแต่ละครั้ง
หลี่ิยืนขึ้นและเปิดไฟในห้อง เมื่อมองไปที่กระดาษสองแผ่นบนพื้นหลี่ิก็ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ: "มันน่าจะถูกต้องแล้วนะ"
เขานับจำนวนกระดาษและวางไว้ตามลำดับ จากนั้น หลี่ิก็เริ่มอ่านอย่างละเอียด
ดูเหมือนว่าปริศนาขนาดใหญ่ถูกวางไว้ด้วยกันในมุมหนึ่ง ชิ้นส่วนที่เป็ความทรงจำก็เข้าสู่สมองอย่างกะทันหันหลังจากการเรียงลำดับ
ข้อมูลที่จัดระเบียบใหม่แล้ว จัดกลุ่มและการกำหนดหมายเลขที่ชัดเจน ข้อมูลที่ชัดเจนบางอย่างปรากฏในดวงตาของหลี่ิ เมื่อมองดูข้อมูลเหล่านี้ ใบหน้าของหลี่ิก็เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ เขาทั้งรู้สึกประหลาดใจ อยากรู้อยากเห็น และความเหลือเชื่อ
279K
