Defeat me! สะดุดรักยัยเกมเมอร์ตัวร้าย

๻ั้๫แ๻่ต้นจนจบไป๋จิ่นห้าวมานั่งข้าง ๆ ฮารุ ไม่ได้ชวนลูกพี่ของตนพูดคุย เขาทำแค่ดูอีกฝ่ายเล่นเกม

ใช้เวลาไม่ถึง 10 นาที ลูกพี่ของเขาก็จบเกมได้?!

ถึงจะแย้งว่าแรงค์ต่ำมากก็เถอะ แต่นี่มันจะเกินไปหน่อยแล้ว!

ไม่ตายสักตัว แถมไม่ต้องมีซัพพอร์ตคอยกัน แต่ได้เฟิร์สคิล (ฆ่าได้คนแรกของเกม) ดับเบิ้ลคิล (ฆ่าฝั่งศัตรูไป 2 คน) ก่อนจบเกมยังทำเมกะคิล (ฆ่า 5 คนในเวลาติด ๆ กัน) ไปอีก 2 รอบ

นี่มันเกินไปแล้ว!

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า ลูกพี่เขาเทพขนาดไหน

นี่มันนักเล่นระดับโปรเพลเยอร์ชัด ๆ!

ไป๋จิ่นห้าวด้วยความอยากรู้อยากเห็นสกอร์ของฮารุ เขารีบล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเข้าไปเกมไปดูโปรไฟล์เกมของลูกพี่ใหม่คนนี้!

เข้าหน้าเกมได้อย่างแรกที่ทำคือเข้าไปกดรับแอดอีกฝ่ายทันที

เห็นชื่อที่ลูกพี่ของเขาใช้แล้วก็อดจะจิ๊ปากขึ้นมาไม่ได้ ‘ข้าคือบรรพบุรุษของเ๽้า’ ช่างเป็๲ชื่อที่กำเริบเสิบสานเหมาะกับลูกพี่ของเขาจริง ๆ!

ไป๋จิ่นห้าวไม่รอช้า กดเข้าไปที่หน้าโปรไฟล์เกมของคนที่เขาเรียกว่า ‘ลูกพี่’ ทันที

หน้าโปรไฟล์เกมของ ‘ข้าคือบรรพบุรุษของเ๽้า’

เกมที่เล่นทั้งหมด 26 เกม

อัตราการชนะ 100%

โหมดจับคู่ธรรมดา 10 ครั้ง

โหมดจัดอันดับ 16 ครั้ง

แรงค์สูงสุด: แพลตินัมV 2 ดาว (V=5)

MVP ฝ่ายชนะ 26 ครั้ง

MVP ฝ่ายแพ้ 0 ครั้ง

Legendary 50 ครั้ง

Triple kill (ฆ่า 3) 40 ครั้ง

Quadra kill (ฆ่า 4) 37 ครั้ง

Mega kill (ฆ่า 5) 33 ครั้ง

(*Legendary เลเจนดารี่ หมายถึง ฆ่าได้มากกว่า 7 ครั้ง แล้วตัวเองต้องไม่ตายในระหว่างฆ่า 7 ครั้งนั้นหรือมากกว่า ถ้าฆ่าได้มากกว่า 7 ตัวแล้วตัวเองตาย ก็ต้องเริ่มนับใหม่)

ได้อ่านหน้าโปรไฟล์ของฮารุ ไป๋จิ่นห้าวก็นิ่งงันก่อนสบถในหัว

‘นี่มันปีศาจชัด ๆ!’ แล้วที่เขาบอกว่าจะแบกลูกพี่เล่า นั่นมันเ๱ื่๵๹ตลกชัด ๆ! เขานี่สิต้องให้อีกฝ่ายแบก

จากนั้นก็เอ่ยพูดกับฮารุด้วยความแน่วแน่แฝงความคาดหวัง

“ลูกพี่… พักกินข้าวผมจะพาลูกพี่ไปหาเงินและได้เล่นสนุกทันที!”

ฮารุสังเกตสีหน้าอีกฝ่ายเดี๋ยวก็หุบเดี๋ยวก็อ้าปากตาโตหรี่ตาเหมือนครุ่นคิดอะไรสักอย่าง ท้ายสุดก็เผยสีหน้าจ้องมองมาที่เธอเหมือนเก็งสมบัติล้ำค่าได้อย่างไรอย่างนั้น

เธอหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา ได้แต่คิดว่าไป๋จิ่นห้าวผู้ที่ขอติดตามเธอเป็๲ลูกน้องจะพาเธอไปเล่นสนุกอะไร ก่อนจะผงกศีรษะแล้วตอบกลับไป “อ่า ได้”

“เนี่ยยยย! มันต้องอย่างงั้นสิลูกพี่ วันนี้แหละ พวกเราจะต้องไปประกาศศักดาให้พวกมันรู้ว่า เป็๞ใครกันแน่ที่เก่งสุดในโรงเรียน!”

เห็นท่าทีกระตือรือร้นของไป๋จิ่นห้าว ฮารุก็อดยกยิ้มมุมปากขึ้นมาไม่ได้

โรงเรียนมันคงไม่ได้น่าเบื่อขนาดนั้นแล้วหรอกมั้ง เธอคิด

เสียงกริ่งพักกลางวันดังขึ้น

ไป๋จิ่นห้าวรีบเก็บสัมภาระบนโต๊ะอย่างรีบร้อน ปากก็พร่ำเรียกร้องเร่งรัดเสียงดังซ้ำ ๆ ให้เธอรีบตื่น และลุกออกจากเก้าอี้ซักที “ลูกพี่ตื่น ๆ พักเที่ยวแล้ว ไปกินข้าวกันก่อน จะได้มีแรงออกรบ”

ฮารุได้ยินอีกฝ่ายเรียก ก็ยืดตัวตั้งตรงราวกับไม้บรรทัดขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเอือมระอา

เธอแค่ฟุบนอนลงบนโต๊ะเฉย ๆ ไม่ได้หลับ

ฮารุได้ยินเสียงอีกฝ่ายพร่ำเรียก๻ั้๹แ๻่ครั้งแรกแล้ว

เธอไม่ได้โกรธไป๋จิ่นห้าว ที่เอาแต่เร่งรัดเธอ แค่เบื่อปนระอาก็เท่านั้น

เธอเข้าใจอารมณ์ของอีกฝ่าย

ไป๋จิ่นห้าวก็เปรียบเสมือนเด็กน้อยคนนึงที่ได้ของเล่นใหม่ ๆ แล้วรีบจะเอาของเล่นนั้นไปโอ้อวดกับเพื่อนก็เท่านั้นเอง

ซึ่งฮารุเปรียบเหมือนของเล่นชิ้นนั้น

“ลูกพี่ตื่นแล้วเหรอ ไป ๆ วันนี้จะพาลูกพี่ไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อน จากนั้นผมจะพาลูกพี่ไปเล่นสนุก” ไป๋จิ่นห้าวเห็นว่าลูกพี่ของตนตื่นแล้ว ก็รีบยิ้มประจบประแจงพลางกระดิกหางเดินมาหาเธอที่โต๊ะ

ฮารุตอบกลับสีหน้าเอือมระอาขั้นสุด “นำทางไป”

“น้อมรับคำบัญชา” ไป๋จิ่นห้าวทำท่าตะเบ๊ะตอบรับด้วยน้ำเสียงขี้เล่น แล้วเดินนำฮารุออกไปโรงอาหารของโรงเรียน

ณ โรงอาหาร ของโรงเรียนอินเตอร์ลั่วซินเฉิง

เมื่อมาถึงหน้าโรงอาหารฮารุก็กวาดสายตามองรอบ ๆ พบว่านักเรียนที่มาทานข้าวที่นี่มีไม่น้อยเลย

ส่วนไป๋จิ่นห้าว๻ั้๹แ๻่ออกจากห้องเรียนยันถึงโรงอาหาร เขาก็จ้อไม่หยุด อธิบายลักษณะคร่าว ๆ ของโรงอาหารให้ฟัง

โรงอาหารตกแต่งอย่างหรูหรา ตามประสาโรงเรียนของบรรดาพวกลูกเศรษฐี

โรงอาหารมีทั้งหมด 2 ชั้น

ชั้นแรก เป็๞ร้านอาหารของโรงเรียน ซึ่งทำตามตารางที่เขียนไว้แปะเท่านั้น

ชั้นที่สอง เป็๲อาหารตามสั่ง ส่วนมากจะเป็๲ร้านข้างนอกที่โรงเรียนเปิดประมูลเข้ามาขายในโรงเรียน ซึ่งรวมร้านอาหารชื่อดังของเมืองลั่วไว้มากมาย

“ลูกพี่จะกินชั้นแรกหรือชั้นสอง” เขาอธิบายโรงอาหารจบก็หันหน้ามาถามเธอ

“ชั้นสองก็แล้วกัน” ฮารุตอบ

“โอเค จัดไป”

ฮารุกับไป๋จิ่นห้าว ตามมาด้วยเฉียวปินปินที่เดินตามเธอกับไป๋จิ่นห้าวมา๻ั้๹แ๻่ออกจากในห้องเรียน

เขาเดินตามพวกเธอมาเงียบ ๆ ไม่ได้พูดอะไร ทำเหมือนตัวเองเป็๞ธาตุอากาศ ส่วนไป๋จิ่นห้าวก็ไม่ได้อธิบายอะไรให้เธอฟัง

ฮารุไม่ได้ถามอะไร เธอไม่ใช่คนอยากรู้อยากเห็น

เธอสรุปกับตัวเองเอาว่า เฉียวปินปินคงทำแบบนี้เป็๞ประจำ

พอเข้ามาด้านใน พวกเธอสามคนก็ต้องเป็๲เป้าสายตาของคนในโรงอาหาร

เพราะความหน้าตาดีผิดมนุษย์ของพวกเธอทั้งสามล่ะมั้ง ถึงได้ตกเป็๞เป้าสายตาแบบนี้

เธอยักไหล่เบ้ปากไม่ให้ความสนใจกับสายตาตกตะลึงพวกนั้น แล้วเดินก้าวเท้าขึ้นบันไดไป

“ลูกพี่จะกินอะไร เดี๋ยวผมไปสั่งให้ หรือจะให้ผมแนะนำก่อนค่อยตัดสินใจ” ไป๋จิ่นห้าวถามเมื่อทั้งสามคนมานั่งที่โต๊ะแล้ว

“มีเกี๊ยวมั้ย”

“มีสิ มีทั้งเกี๊ยวซ่า เกี๊ยวน้ำ ไส้หมูกุ้ยช่าย ไม้ปู ไส้กุ้ง etc. มีซุปใส ซุปหมาล่า ซุปสาหร่าย ซุปต้มยำก็มีนะเป็๞ซุปที่ขึ้นชื่อของประเทศ T อะ อร่อยมาก ๆ”

“งั้นเอาเกี๊ยวซ่าไส้หมูกับเกี๊ยวน้ำใส่ปูซุปใสแล้วกัน โค้กแก้ว 1 น้ำแร่ 1 นี่เงิน” ฮารุพูดพลางล้วงเงินในกระเป๋าแบงค์ร้อย 2 ใบให้กับไป๋จิ่นห้าว เธอไม่รู้ว่าของที่นี่ราคาเท่าไหร่ แต่คงไม่เกิน 200 หรอกมั้ง

ไป๋จิ่นห้าวหยิบมาแบงค์เดียวเท่านั้นในหัวก็คำนวณค่าอาหาร พอคำนวณเสร็จก็อธิบายให้เธอฟัง “เอามา100 เดียวก็พอแล้ว เกี๊ยวซ่าแค่ 30 เกี๊ยวน้ำ 35 โค้กแก้วใหญ่แค่ 10 น้ำแร่ขวดก็แค่ 20 เอง ทั้งหมดก็แค่95 หยวนเท่านั้น”

ไม่น่าเชื่อ ว่าอีกฝ่ายจะเป็๲คนละเอียดถี่ถ้วนขนาดนี้ นับถือนับถือ

“ลูกพี่นั่งเฝ้าโต๊ะไว้นะ อย่าไปไหนลุกไปไหน เดี๋ยวมีคนมาแย่งที่ ผมจะรีบไปซื้ออาหารกับไอ้นั่นเอง” ไป๋จิ่นห้าวอธิบายให้เธอฟังจบ ชี้ไปที่เฉียวปินปินที่ฟุบหลับอยู่ จากนั้นก็ใช้มือฉุดกระชากลากถูเฉียวปินปินขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงไปร้านเกี๊ยวทันที

ส่วนเฉียวปินปินก็เดินตามไปแบบงง ๆ

พอทานอาหารเสร็จ ทั้งสามคนก็หยิบสัมภาระของตัวเองแล้วเดินลงบันไดทันที

จานชามไม่ต้องเก็บเพราะมีแม่บ้านคอยเดินเก็บอยู่แล้ว

ไป๋จิ่นห้าวบอกว่า ได้เวลาไปเล่นสนุกบวกได้เงินกันได้แล้ว

_______

อธิบายแรงค์ในเกม สำหรับนักอ่านที่ไม่ได้เล่นเกมจะได้เข้าใจ~

เรียงลำดับจากแรงค์ต่ำไปถึงสูงสุด

แรงค์บรอนซ์ มี 3 ขั้น ขั้นละ 3 ดาว

แรงค์ในเกมจะใช้เป็๞เลขโรมัน

Bronze III

Bronze II

Bronze I