เทพสงครามสายเลือดมังกร

หลังจากที่เวลาผ่านไปทั้งวันทั้งคืน  เขาก็สามารถย่อยสลายแกนผลไม้ที่แข็งดุจเหล็กกล้าได้สำเร็จเสร็จสิ้น

ขณะที่แกนผลไม้วางแน่นิ่งอยู่ภายในปราณแท้จริงสีแดงอ่อน ๆ  รอยร้าวเหล่านั้นก็ค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้นจนมันสลายออกจากกันราวกับเม็ดยา  พลังอันรุนแรงโคจรไปตามวิถีอันเป็นเอกลักษณ์และไหลเวียนไปตามเส้นชีพจรของหลงเฉิน

“จำเส้นทางโคจรของพลังนั้นให้ดีล่ะ!”

คำเตือนของหลิงซีทำให้หลงเฉินนึกขึ้นได้ว่าเขาเรียนรู้ทักษะไปแล้วสองอย่าง  คือทักษะ [สกัดโลหิตสลายปราณ] และ [แปลงร่างวิญญาณมังกร]  ด้วยการจดจำเส้นทางโคจรของปราณแท้จริงในเวลานี้  ผนวกกับสิ่งที่เขาเคยทำมาแล้วในอดีต  เขาจึงสามารถจดจำเส้นทางของพลังชนิดใหม่ที่กำลังไหลผ่านร่างกายของตนเองได้อย่างเชี่ยวชาญ

พลังนั้นอันตรธานหายไปหลังจากเวลาผ่านไปไม่นานนัก หลงเฉินสัมผัสได้ว่าร่างกายของตนเองผ่อนคลายขึ้นอย่างมาก  อาจเป็นเพราะสรรพคุณทางยาของผลหวนคืนอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม  เคล็ดวิชาใหม่ที่ว่านั้น…

หลิงซีดูปีติยินดีขณะพินิจพิจารณาหลงเฉิน นางเอ่ยขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ

“เจ้าจะขอบคุณข้าอย่างไรดี? เคล็ดวิชานี้รู้จักในชื่อ ‘เคล็ดวิชาบัญญัติชีวา’ นับว่าหายากอย่างที่สุด และข้าคิดว่าเจ้าไม่มีทางเจอเคล็ดวิชาเช่นนี้ที่นี่หรอก!”

“เคล็ดวิชาบัญญัติชีวา?”

หลงเฉินไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

เมื่อเห็นสายตางุนงงของหลงเฉิน หลิงซีจึงเริ่มหัวเราะ

“เคล็ดวิชาบัญญัติชีวา หรือที่รู้จักกันในฐานะเคล็ดวิชาเยียวยานั้นเป็นหนึ่งในสิ่งหาได้ยากที่สุดในบรรดาทักษะยุทธ์ทั้งหมดที่มีอยู่  ท่ามกลางทักษะยุทธ์นับพันอาจจะมีทักษะการเยียวยาอยู่เพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น  ทีนี้เจ้าเห็นหรือยังล่ะว่ามันมีค่ามากมายเพียงใด?”

เมื่อได้ยินดังนั้นหลงเฉินจึงเริ่มรู้สึกตื่นเต้น

“เสี่ยวซี เป็นไปได้ไหมว่าทักษะการเยียวยานี่สามารถทดแทนสมุนไพรวิญญาณ และข้าสามารถเยียวยาตัวเองได้? แม้กระทั่งตอนที่กำลังต่อสู้เช่นนั้นหรือ?”

“มันก็ไม่ถูกเสียทีเดียวหรอก  เมื่อเจ้าใช้ทักษะการต่อสู้ประเภทนี้  มันจะดีที่สุดหากเจ้าไม่ขยับตัว เรียกได้ว่าเป็นการเยียวยารักษาที่ไม่ต้องเสียเงิน เจ้าสามารถใช้มันที่ใดและเมื่อไรก็ได้ แม้ว่าเคล็ดวิชาบัญญัติชีวาจะไม่ใช่ทักษะชั้นสูง  แต่มันก็เป็นสิ่งที่คนหลายคนยอมต่อสู้กันเพื่อให้ได้มาเชียวนะ!”

“อย่างนี้นี่เอง...”

หลังจากได้ครอบครองเคล็ดวิชาบัญญัติชีวาแล้ว  ชีวิตของเขาก็นับว่ามีหลักประกันมากกว่าเดิม  หลงเฉินรู้สึกขอบคุณหลิงซีจากก้นบึ้งของหัวใจ

“เสี่ยวซี เจ้านี่พึ่งพาได้จริง ๆ ฮ่าฮ่า เร็วเข้า บอกข้ามาว่าทักษะนี้ชื่อว่าอะไรและอยู่ระดับใด!”

“เคล็ดวิชาที่ซ่อนอยู่ภายในแกนของผลหวนคืนเรียกว่า [กายาย้อนกลับ] น่าจะเป็นทักษะระดับลึกล้ำขั้นกลาง และหากพูดอีกอย่างหนึ่ง... เมื่อเจ้าบรรลุขอบเขตแก่นศักดิ์สิทธิ์  เจ้าก็จะยังสามารถใช้ [กายาย้อนกลับ] เพื่อเยียวยาตนเองได้”

หลิงซีกลอกตาและตอบหลงเฉินอย่างเสียไม่ได้

“ข้าใช้คะแนนผลงานยี่สิบคะแนนแลกกับทักษะระดับลึกล้ำขั้นกลาง นี่มันคุ้มค่ามาก ๆ เลย  เสี่ยวซี เจ้านี่เป็นยอดยาหยีของข้าจริง ๆ ...”

“เลิกพูดเพ้อเจ้อแล้วก็รีบแข็งแกร่งขึ้นเร็ว ๆ เถอะ และรีบเอาสมุนไพรบำรุงวิญญาณที่สัญญากับข้าไว้มาให้เร็วที่สุดด้วย!”

หลิงซีไม่สนใจความพยายามประจบสอพลอของเขานัก แม้ว่านางจะมีความสุขที่ได้ช่วยเหลือหลงเฉินก็ตาม

“ลองใช้เคล็ดวิชานั่นดูสิ  ก่อนหน้านี้เจ้าเคยได้รับบาดเจ็บมาหลายครั้ง จะดีกว่าหากเจ้ารักษาอาการบาดเจ็บพวกนั้นให้หมด เผื่อว่ามีอาการบางอย่างที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างกาย”

“เข้าใจแล้ว!”

ในห้องด้านบน หลงเฉินนั่งขัดสมาธิและหลับตาสนิทเพื่อใช้เคล็ดวิชาบัญญัติชีวา --- [กายาย้อนกลับ]

แสงสีขาวจาง ๆ แผ่กระจายเป็นระลอกคลื่นไหลเวียนไปทั่วร่างกายของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า  พลังนั้นพินิจพิเคราะห์ไปทั่วทุกอณูและฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของเขาให้ดีดังเดิม…

“ทักษะ [กายาย้อนกลับ] นี่ได้ผลชะงัดจริง!”

หลงเฉินรู้สึกตื่นเต้นสุดหัวใจ  ในเมื่อเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน  การทดลองก็ทำให้พลังในร่างกายของเขาฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง  ตามด้วยเส้นทางการโคจรที่เป็นเอกลักษณ์ภายในร่าง  พลังรักษานั้นทำให้บาดแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ หายดีอย่างรวดเร็ว

‘เมื่อมี [กายาย้อนกลับ] ตราบใดที่ข้าไม่ถูกโจมตีจนถึงตาย ข้าก็ยังมีโอกาสพลิกสถานการณ์ของคู่ต่อสู้ได้!’

ด้วยความคิดเช่นนี้และเมื่อนึกไปถึงการแข่งขันในมิติห้วงนภาที่กำลังใกล้เข้ามา  หลงเฉินก็รู้สึกมั่นใจอย่างมาก

‘พวกเจ้าคิดว่าข้าโง่พอจะไปที่ลานประลองเป็นตายกับพวกเจ้าในเวลาเช่นนี้รึ?  การแข่งขันที่แท้จริงอยู่ในห้วงมิตินั่นต่างหาก  เพียงเท่านั้นก็ตื่นเต้นมากพอแล้ว!’

ขณะที่เขากำลังใช้ทักษะ [กายาย้อนกลับ]  เวลาก็ผ่านไปอย่างช้า ๆ หลงเฉินค่อย ๆ ทำความคุ้นเคยกับเคล็ดวิชานี้  หลังจากผ่านไปได้ครึ่งวันก็มีเสียงคนมาเคาะประตู  เมื่อหลงเฉินเปิดดูก็พบกับกานหลิน

ขณะที่เขาตามกานหลินมาที่หอฝึกยุทธ์  กานหลินก็เริ่มมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ และในที่สุดก็ถอนหายใจ

“นี่เจ้าบรรลุถึงขอบเขตแก่นศักดิ์สิทธิ์แล้วจริง ๆ รึ? เพียงแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ เจ้ากลับสามารถบรรลุได้ถึงสองระดับ ข้าไม่เข้าใจเลยว่าเจ้าทำได้อย่างไร”

หลงเฉินทำได้เพียงส่ายศีรษะและยิ้มเจื่อน ๆ 

“โชคช่วยล้วน ๆ เลย หากมันเกิดขึ้นอีกครั้งข้าอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกก็เป็นได้”

กานหลินรู้ว่าหลงเฉินปิดบังอะไรบางอย่างไว้  เขารู้เกี่ยวกับเรื่องที่หลิวหลานต้องการให้หลงเฉินเข้าไปในมิติห้วงนภา และยังรู้อีกว่านางเป็นคนบอกเฟิงอู่เทียนเรื่องที่เขาฆ่าหวงเฟยหยาง

“อย่างไรก็ตามแต่ หลงเฉิน ข้าได้ยินว่าเจ้าไปสัญญากับเฟิงอู่เทียนว่าจะต่อสู้กับเขาที่ลานประลองเป็นตาย  แต่แล้วเจ้ากลับปล่อยให้เขารอเก้องั้นรึ?”

“ท่านพูดเรื่องอะไรน่ะ?  ข้าไม่ได้ไปตกปากรับคำอะไรเสียหน่อย”

หลงเฉินผงะไป

กานหลินทำได้เพียงยิ้ม

“ก็ข่าวลือบอกว่าเจ้ารับคำแล้วนี่ แต่เจ้าก็ไม่กล้าพอจะรักษาสัญญา  ชื่อเสียงของเจ้าในสำนักสุริยันมรกตตอนนี้ไม่ดีเอาเสียเลย... โดยเฉพาะกับน้องสาวของผู้คุมกฎ  นางป่าวประกาศไปทั่วว่าเจ้าเป็นคนขี้ขลาดตาขาว”

รอยย่นปรากฏขึ้นที่หน้าผากของหลงเฉิน แต่เขาก็ยังนิ่งเงียบอยู่

“เจ้าไม่ออกไปแก้ข่าวพวกนั้นสักหน่อยรึ?”

“แก้ข่าว? เพื่ออะไรกัน? ข้ารู้กำลังตัวเองดี แล้วเหตุใดข้าจะต้องไปพิสูจน์ตนเองกับคนที่ไม่คู่ควรด้วยล่ะ?”

หลงเฉินพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ความชื่นชมปรากฏอยู่ในสายตาของกานหลิน  เขาพยักหน้าและเอ่ยขึ้น

“จุดประสงค์ที่ข้ามาในวันนี้ก็เพื่อจะบอกเจ้าเกี่ยวกับการแข่งขันในมิติห้วงนภา มันคือการแข่งขันระหว่างยอดฝีมือที่มากด้วยพรสวรรค์ในระดับแก่นมนุษย์ของเหล่ามรกต”

“อีกตั้งเจ็ดวันมิใช่รึ? แล้วคนที่เข้าแข่งขันก็มีแต่ยอดฝีมือรุ่นเยาว์ที่อยู่ในระดับแก่นมนุษย์ของเหล่ามรกตเท่านั้นใช่ไหม?”

การหลินพยักหน้าพร้อมกับยิ้ม

“มันเกี่ยวข้องกับผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งและอย่างน้อยต้องอยู่ในระดับสามดาวขึ้นไป  สำหรับตัวข้าเอง แม้ข้าจะบรรลุระดับแก่นมนุษย์ขั้นสมบูรณ์ แต่ข้าก็อายุมากเกินไปและไม่ได้มีศักยภาพเท่าไรนัก  ดังนั้นข้าจึงไม่มีโอกาสได้ร่วมแข่งขัน...”

เมื่อพูดมาถึงจุดนี้  กานหลินมีท่าทีขมขื่นเล็กน้อย เมื่อโชคชะตากำหนดให้เขามาได้สุดทางเพียงเท่านี้ แม้ว่าจะต้องการไปให้ไกลกว่า  ทว่ามันก็เป็นไปไม่ได้เสียแล้ว

“ภายในเหล่ามรกตมีอยู่ด้วยกันแปดสำนัก ในกรณีนี้ก็คือการแข่งขันระหว่างแปดสำนักนั่นเอง เหล่าผู้ติดตามของสำนักสุริยันมรกตจะแข่งขันเป็นกลุ่มโดยมีเฟิงอู่เทียนเป็นผู้นำ  ภายใต้การควบคุมของผู้คุมกฎทั้งห้า  ก็เท่ากับมีคนทั้งหมดสิบคนและสามคนจากหอพักต้นหลิวมรกต  หนึ่งคือเจ้า อีกสองคนคือเฟิงอู่เทียนและหลิวหลิง”

“เขาเป็นผู้นำงั้นรึ? เช่นนั้นก็หมายความว่าข้าต้องฟังคำสั่งเขาน่ะสิ?”

เมื่อนึกถึงเฟิงอู่เทียน  หลงเฉินเริ่มรู้สึกไม่สบายใจนัก  อีกทั้งคู่ต่อสู้ก็แข็งแกร่งอย่างมากในขณะที่พวกเขาก็ถือเป็นศัตรูของกันและกัน ยิ่งไปกว่านั้น หากเขาต้องฟังคำสั่งของเฟิงอู่เทียน มันคงเป็นสิ่งที่เลวร้ายมากทีเดียว

เมื่อเห็นสายตาเย็นชาของหลงเฉิน  กานหลิงก็ยิ้มและเอ่ยขึ้น

“หากเป็นคนอื่น ๆ ข้าคงต้องบอกว่าพวกเขาต้องฟังคำสั่งของเฟิงอู่เทียน  แต่สำหรับเจ้า... ที่ข้ามาในวันนี้ก็เพื่อให้คำแนะนำ เมื่อเวลานั้นมาถึงเจ้าไม่ต้องสนใจคำสั่ง  หลังจากที่เข้าไปในมิติห้วงนภาแล้วก็พยายามหาทางออกและซ่อนตัวเสีย  เฟิงอู่เทียนคงง่วนอยู่กับการแข่งขันเพื่อให้ได้มาซึ่งกระบี่แก้วสิขรและคงไม่มีเวลามาสร้างปัญหาให้เจ้าหรอก”

สิ่งที่หลงเฉินต้องการจะรู้ คือเขาสามารถทำอะไรเองโดยลำพังได้หรือไม่  แต่จากสิ่งที่กานหลินอธิบาย ดูเหมือนว่ามันจะเป็นไปได้

ในเมื่อเป็นไปได้ที่เขาจะฉายเดี่ยว  ทุกอย่างก็จะดำเนินไปอย่างราบรื่น  อย่างไรก็ตาม คำถามที่แท้จริงคือเฟิงอู่เทียนจะอนุญาตให้เขาทำเช่นนั้นหรือไม่?

สิ่งที่กานหลินแนะนำก็ใช่ว่าจะไร้ซึ่งเหตุผลไปเสียทั้งหมด  ที่แน่นอนก็คือหลงเฉินไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเฟิงอู่เทียน และไม่คุ้มค่าเอาเสียเลยที่จะปะทะกับเขาในมิติห้วงนภา  หากมีโอกาสที่พวกเขาจะต่อสู้กัน  คงต้องรอให้เขาไล่ตามเฟิงอู่เทียนทันและสะสางเรื่องนี้เสียให้จบสิ้น

“พี่กาน กระบี่แก้วสิขรที่ว่าเป็นรางวัลของการแข่งขันครั้งนี้รึ?”

กานหลินพยักหน้า  ดวงตาเผยให้เห็นถึงแรงปรารถนา

“กระบี่แก้วสิขรคือกระบี่วิญญาณระดับลึกล้ำขั้นกลาง ภายในกระบี่แก้วสิขรนั้นยังมีเพลงกระบี่ที่รู้จักกันในนาม [วิถีแก้วสิขร] แม้แต่ในบรรดาขุมทรัพย์ระดับลึกล้ำขั้นกลาง  กระบี่แก้วสิขรและ [วิถีแก้วสิขร] นั้นถือว่าไม่ธรรมดาและมีค่ามาก  แม้แต่ข้ายังอยากได้เลย”

หลงเฉินถอนหายใจเงียบ ๆ และนึกชื่นชมความใจกว้างของตระกูลหลิงอู่  ไม่เพียงแต่จะมอบกระบี่วิญญาณให้  พวกเขายังมอบชนิดที่มีเพลงกระบี่ให้อีกด้วย

“แล้วข้าจะได้กระบี่แก้วสิขรนี่มาได้อย่างไร?”

กานหลินเอ่ยตอบอย่างอ่อนแรง

“ก่อนการแข่งขันจะเริ่ม  ผู้อาวุโสใหญ่ของเหล่ามรกตจะเก็บกระบี่แก้วสิขรไว้ในถุงมิติ  จากนั้นก็ซ่อนมันเอาไว้ในมิติห้วงนภา มันจะอยู่ในท้องของสัตว์อสูรกร่อนจิตที่อยู่ในระดับแก่นมนุษย์และเป็นสัตว์อสูรระดับลึกล้ำขั้นสี่  สิ่งที่เจ้าต้องทำก็คือตามหา ‘สิงห์ทองเพลิงอัคคี’ ฆ่ามันเสีย และขโมยกระบี่แก้วสิขรออกมาจากท้องของมัน  ผู้ที่ครอบครองมันได้ก่อนจะเป็นผู้ชนะในการแข่งขัน”

‘อย่างนี้นี่เอง’  หลงเฉินพยักหน้า

สัตว์อสูรระดับลึกล้ำขั้นสี่นั้นแข็งแกร่งเกือบจะเทียบเท่าได้กับผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ในระดับแก่นปฐพีเลยทีเดียว  อย่างไรก็ตาม  ด้วยความสามารถที่โดดเด่นของผู้ติดตามระดับแก่นมนุษย์จากสำนักทั้งแปดที่ล้อมมันเอาไว้และโจมตีพร้อมกัน  ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ถึงเพียงนั้น

หลงเฉินคิดคำนวณในหัว  เขาข้ามขั้นและสังหารหวงเฟยหยางจนได้รับการประเมินศักยภาพในระดับสามดาว ก็หมายความว่าภายในเหล่ามรกตยังมีคนอีกนับร้อยที่มีพรสวรรค์ระดับเดียวกับเขามิใช่หรือ?

ความกดดันนี้ช่างหนักหนายิ่งนัก…

“หลงเฉิน  ช่วงสองสามวันนี้เจ้าอย่าเพิ่งออกไปไหนจะดีกว่า อยู่แต่ในหอพักและฝึกวิชาให้ดี เมื่อการแข่งขันในมิติห้วงนภามาถึงก็พยายามติดต่อกับผู้อื่นให้น้อยที่สุด  หลังจากสู้กันจนตาย เจ้าจะถูกเยาะเย้ยจากคนทุกคนที่ได้เจอ และด้วยนิสัยหุนหันพลันแล่นของเจ้าก็ไม่ส่งผลดีต่อตัวเจ้าแน่  หากเจ้าไว้ใจพี่กานผู้นี้ก็จะฟังคำข้าเถอะ ตกลงไหม? ”

หลงเฉินรู้สึกชอบพอกานหลินผู้นี้  เขาเป็นคนสบาย ๆ ไม่หยิ่งทระนง และสามารถตอบคำถามได้ชัดเจนไม่ว่าหลงเฉินต้องการจะรู้เรื่องใด แม้แต่ในตอนนี้ เขาก็ยังเป็นห่วงหลงเฉินมาก

หลงเฉินเองก็เกียจคร้านเกินกว่าจะออกจากหอพักอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงพยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ ข้าจะไม่ออกไปข้างนอก”

อย่างไรก็ตาม เมื่อพูดถึงเรื่องการสู้กันจนตาย  หลงเฉินก็รู้สึกเอะใจเล็กน้อย  วันนั้นเขายังไม่ได้ตอบรับเสียหน่อย มาตอนนี้กลับถูกหาว่าเป็นคนขี้ขลาดที่ไม่กล้าลุกขึ้นสู้เสียอย่างนั้น

‘ต้องเป็นฝีมือของยัยจิ้งจอกนั่นแน่ ๆ แม้นางจะยังเด็กอยู่  แต่นางก็มีเล่ห์เหลี่ยมซ่อนเอาไว้มากมาย การแข่งขันในมิติห้วงนภาข้าคงต้องระวังนาเป็นพิเศษ  โดยเฉพาะเมื่อมีคนที่มีอิทธิพลหนุนหลังนางอยู่’

ทั้งหลิวหลาน ยอดฝีมือจากสำนักสุริยันมรกต และผู้อาวุโสหลิวเยวี๋ยนนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่หลงเฉินจะรับมือได้

หลังจากให้คำแนะนำอีกเล็กน้อย กานหลินก็จากไป  ไม่นานหลังจากที่หลงเฉินเดินออกไปแล้ว  กานหลินก็พาคนผู้หนึ่งมาด้วย และเมื่อมองดูให้ชัด ๆ หลงเฉินก็จำได้ว่านางคืออาวเสวี่ยจากสมาคมพ่อค้าอรุณรุ่ง

‘หากสมาคมพ่อค้าอรุณรุ่งมาตามหาข้า จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับผลฟื้นฟูวิญญาณหรือเปล่านะ?’

สำหรับหลงเฉินแล้ว  ยิ่งได้ผลฟื้นฟูวิญญาณมาได้มากเท่าไรก็ยิ่งดี

**************************