“วรรณรสคุณมันเป็ผู้หญิงแบบไหน ผมคิดว่าผมคิดดีแล้วนะว่าคุณต่างจากผู้หญิงอื่นที่ผมเจอ แล้วสุดท้ายคุณก็เหมือนผู้หญิงทั่วไป คุณไม่มีค่าอะไรเลย เมื่อคืนคุณนอนกับผมวันนี้คุณมาจับมือถือแขนกับชายอื่น ผู้หญิงไม่มียางอาย” ชินภัทรได้แต่ด่าในใจคนเดียว เขานั่งอยู่บนรถกับคนขับรถ
“จะไปไหนดีครับ” คนขับรถถาม
“กลับไปหอพักคุณวรรณรสอีกครั้ง”
ชินภัทรให้คนขับรถขับมาส่งเขาที่หอพักของวรรณรสอีกครั้ง หลังจากเขาหายไปประมาณ 1-2 ชั่วโมง
@ ห้อง 504 เสียงเคาะประตูดังขึ้น แล้วประตูก็เปิดออกมา
“คุณชินภัทร” ชินภัทรผลักประตูแล้วเดินเข้าไป พร้อมปิดประตู
“คุณเป็อะไร มีเื่ด่วนอะไร เดี๋ยวอรก็จะกลับมาแล้วนะ ฉันไม่อยากให้เขาเจอคุณที่นี่”
“ผมไม่สนใครทั้งนั้น คุณมันผู้หญิงไม่มียางอาย เมื่อคืนคุณยังนอนกับผมอยู่เลย แล้ววันนี้คุณทำอะไรกับคุณเตชิตคุณทำได้ยังไง
“ฉันทำอะไร ฉันยังไม่ได้ทำอะไร เตชิตเขาแค่แวะมาทักทาย ฉันกับเขาไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว ฉันบอกกับเขาไปแล้ว”
“คุณคิดเหรอว่าผมจะเชื่อคุณ คุณแอบนัดแนะมาเจอกัน ถ้าคุณไม่บอกที่อยู่ คุณเตชิตเขาจะรู้ได้ยังไง คุณมันเชื่อไม่ได้ผู้หญิงใจง่าย”
“นี่คุณจะเยอะไปแล้วนะ มีสิทธิอะไรมาด่าฉันเสีย ๆ หาย ๆ ออกจากห้องฉันไปเลยนะ”
“นี่คุณกล้าไล่ผมเหรอ ผมเป็ผัวคุณนะ”
ชินภัทรโกรธมาก ผลักวรรณรสลงบนเตียงแล้วก็ทิ้งตัวเองทับล่างของวรรณรส พร้อมกับบรรจงจูบและลูบไล้ไปทั่วร่างของวรรณรส
“คุณมันไม่ต่างกับผู้หญิงอื่น”
“คณมันบ้าไปแล้ว ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าฉันกับเตชิตเราเลิกกันแล้ว”
ชินภัทรไม่ฟังอะไรทั้งนั้นเขาถอดเสื้อตัวเองและของวรรณรสออกหมด
“วันนี้ผมจะเป็ผัวคุณเป็ครั้งสุดท้าย”
ชินภัทรยัดเยียดความเป็ผัวให้กับวรรณรสโดยที่ไม่ฟังคำอธิบายเขาเลย วรรณรสต้องยอมเพราะต้านทานแรงโกรธของชินภัทรไม่ไหว ชินภัทรกำลังใช้อารมย์ทั้งหึง ทั้งหวง เขาสำเร็จภาระกิจโดยไม่ได้คิดถึงอีกฝ่ายที่รู้สึกเสียใจมากแค่ไหน ชินภัทรเก็บเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้วรรณรสนอนร้องไห้อยู่บนเตียง วันนี้เป็วันที่วรรณรสเสียความรู้สึกกับชินภัทรมาก เขาเป็คนเ้าอารมย์แบบนี้ได้ยังไง ชินภัทรเดินออกมาพร้อมกับในชุดที่แต่งกายเรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ต่อไปนี้เื่ระหว่างเราเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณกับผมเป็ได้แค่ นายจ้างกับลูกจ้าง”
ชินภัทรพูดเสร็จก็เดินจากไป โดยไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของอีกคน คำพูดของชินภัทรบาดลึกเข้าไปถึงหัวใจของวรรณรสมันเ็ปเกินจะต้าน วรรณรสค่อย ๆ ลึกขึ้นแล้วก็เก็บเสื้อผ้าจัดเก็บผ้าปูที่นอน หมอน ให้เป็ระเบียบเรียบร้อย น้ำตาของเขาก็ไหลออกมา
“ต่อไปนี้เื่ระหว่างเราเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณกับผมเป็ได้แค่ นายจ้างกับลูกจ้าง” คำนี้มันก้องอยู่ในหูเขาตลอดเวลา ความรักครั้งที่สองเขาเขากำลังจะจบลงแล้ว นี้แหละคือสิ่งที่วรรณรสพูดกับชินภัทรตลอดเวลาว่า
“เราขาดการเรียนรู้ซึ่งกันและกัน เราใช้เวลากันน้อยเกินไป แล้วเราจะเป็สามีภรรยากันได้ยังไง”
ชินภัทร นั่งอยู่บนรถเขากำลังเดินทางกลับคอนโด เขาระงับอารมย์โกรธไม่ได้จึงได้ทำแบบนั้นกับวรรณรส อาจจะเป็เพราะเขาเคยเสียใจเื่ความรักมาแล้วครั้งหนึ่ง จึงรับไม่ได้กับเหตุการณ์ที่เห็นวรรณรสจับมืออยู่กับเตชิต มันเป็ภาพที่พิมพ์สุดาเคยทำกับเขา
“เดี๋ยวคุณจอดรถตรงนั้นนะ เดี๋ยวผมหาทางกลับบ้านเอง”
“ได้ครับ”
@ ร้านเหล้าแห่งหนึ่ง
“เอามาเลย เอามาเยอะ ๆ วันนี้ผมจะเมา”
“เออคุณครับร้านเราปิดแล้วนะครับ”
“อะไรนะ เปิดเดี๋ยวนี้เลย ผมยังไม่อยากกลับบ้าน เปิดเลย” เสียงตะคอกใส่พนักงาน
“ให้ผมเรียกแท๊กซี่ไหมครับ ดูท่าทางคุณจะขับรถไม่ได้ พอจะมีเบอร์ติดต่อใครได้บ้างครับ”
“ไม่ต้อง เดี๋ยวผมกลับเอง อย่ามายุ่ง”
ชินภัทร เดินโซซัดโซเซ ตามถนน เป็การเมาในรอบปีของเขา หลังจากเลิกกับพิมพ์สุดาแล้ว ชินภัทรก็ไม่เคยได้เมาแบบนี้อีกเลย เขาหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาแล้วก็กดหาเบอร์วรรณรส เขาโทรอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่สมารถติดต่อได้
“ไม่ง้อก็ได้ ไม่สนใจด้วย ไปเลย จะไปไหนก็ไป” เขาพูดใส่โทรศัพท์
“ผู้หญิงผมหาเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่เห็นต้องง้อเลย” พูดเสร็จก็โบกรถแทกซี่กลับคอนโด
@ สำนักงาน ของชินภัทร
พิมพ์สุดาเดินมาถึงห้องทำงาน
“เอะทำไมวันนี้ชินภัทรยังไม่มาทำงาน วรรณรสอีกคนก็ยังไม่มา หรือเขาไปด้วยกัน” พิมพ์สุดาโทรหาชินภัทรทันที
“ชินคะ วันนี้ไม่เข้าสำนักงานเหรอคะ” ชินภัทรซึ่งยังงง ๆ กับเื่เมื่อคืนอยู่
“เดี๋ยวประมาณ 1 ชั่วโมงเจอกัน”
ชินภัทรนั่งทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดเมื่อวาน
“โอ้ยปวดหัวมาก นี่เราดื่มเหล้าขนาดนี้เลยเหรอ เรารับปากกับป้าไว้แล้ว ไม่น่าทำผิดกับป้าเลย” เขานั่งทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับมือก็กุมขมับไปด้วย
“บ้าเอ้ย ทำไมต้องมาเจอเื่แบบนี้นะ” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“ฮัลโหลคุณปกิต”
“วันนี้เรามีนัดประชุมกับ supplier ตอน บ่าย 2 นะครับ”
“โอเคผมเข้าใจแล้ว ผมกำลังจะเข้าสำนักงาน คุณเตรียมรายการประชุมได้เลย”
“ได้ครับ”
ชินภัทรดีดตัวขึ้นอย่างเร็ว เขารีบจัดแจงเื่การอาบน้ำแต่งตัวพร้อมไปลุยงานต่อ
@ สำนักงาน ของชินภัทร
“คิดว่าเป็คนโปรดของท่านประธานแล้วจะทำตัวแบบไหนก็ได้เหรอ อยากกลับบ้าน อยากลา อยากมาทำงานกี่โมงก็ไม่ต้องสนใจใครซินะ” เป็คำทักทายที่ดีมาก เมื่อพิมพ์สุดาเห็นวรรณรสเดินมา
“คุณพูดกับฉันเหรอ”
“นี่คุณวรรณ มีกันอยู่สองคน ถ้าไม่พูดกับคุณจะพูดกลับใคร อย่ามายอกย้อนนะ”
“คุณใช่ไหมที่ส่งที่อยู่ฉันให้เตชิต ฉันว่าถ้าคุณไม่ยุ่งเื่ของฉันคุณจะดูน่ารักกว่านี้นะ”
“ไม่ได้หรอกตราบใดที่คุณยังไม่เลิกยุ่งกับชิน ฉันก็ไม่เลิกแน่นอน”
“เชิญเอาคุณชินภัทรของคุณออกจากชีวิตฉันไปได้เลย ฉันอยากอยู่คนเดียว ทำงานแบบสงบ ๆ ฉันอยากไปให้ไกลจากตรงนี้มาก เลิกยุ่งกับฉันเสียที” วรรณรสตะคอกเสียงดังใสพิมพ์สุดา แล้วก็เดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ปล่อยให้อีกฝ่ายยืนงง ๆ อยู่คนเดียว พิพม์สุดาครุ่นคิด มีอะไรอีกไหมที่ฉันยังไม่รู้ระหว่างชินภัทรและวรรณรส หรือว่าแผนที่จะดึงตัวชินภัทรออกจากวรรณรสมันสำเร็จแล้ว พิพม์สุดายิ้มนัยหน้า แล้วก็เดินเข้าห้องทำงานไป
“วรรณพี่ซื้อโรตีสายไหมมาฝาก เมื่อวานไปอยุธยามา”
“ขอบคุณคะพี่พจน์”
“แล้วอาการป่วยเมื่อวานหายดีหรือยัง พี่เป็ห่วงนะ”
“ดีแล้วคะ แค่นอนน้อยไปหน่อยคะ แต่วันนี้ดีขึ้นมากแล้วคะ”
“สู้ ๆ นะวรรณพี่เข้าใจนะว่าวรรณมีเื่กังวลใจหลายเื่แต่เดี๋ยวทุกอย่างก็ผ่านไป”
วรรณรสน้ำตาไหลออกมาเมื่อได้ยินคำปลอบใจจากวรพจน์ ซึ่งเขานับถือเป็พี่ชายมาตลอด วรพจน์เข้าไปปลอบใจด้วยกันไปจับไหล่ทั้งสองข้างไว้
“ไม่เป็ไรคะพี่พจน์ วรรณแค่อ่อนแอไปหน่อย เดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้วคะ” สองคนยืนให้กำลังใจซึ่งกันและกัน แต่ไม่ได้หันมามองข้างหลังว่าชินภัทรกำลังมองทั้งสองคนอยู่
“คุณพจน์” ชินภัทรร้องเรียก
“เข้ามาหาผมหน่อย ผมมีเื่จะต้องคุยกับคุณ เื่ประชุมตอนบ่าย” ชินภัทรพูดกับวรพจน์โดยที่ไม่ได้มองวรรณรสเลย
“ครับคุณชิน” วรพจน์รีบเดินเข้าห้องชินภัทรโดยเร็ว
4K
