(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        ท่ามกลางสายตาของนักเรียนภายในห้องโถงใหญ่ดุจลานพิธีแห่งการตัดสินชะตา

        ในที่สุดหวงเยี่ยก็ได้พยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล รอยยิ้มแฉ่งเผยออกมาอย่างเปิดเผยไร้ความหวาดหวั่น

        ดวงตาสีเข้มสะท้อนประกายมั่นใจราวกับเปลวไฟที่ลุกไหม้

        “เข้าใจแล้วอาจารย์!”

        “งั้นข้าหวงเยี่ยจะเป็นคู่ต่อสู้ให้กับท่านละกัน!”

        เสียงซุบซิบในห้องโถงดังขึ้นทันที บางคนหัวเราะคิกคัก บางคนส่งสายตาเย้ยหยัน

        ขณะที่อีกหลายคนกำลังยกสมาร์ตโฟนขึ้นเล็งภาพอย่างไม่คิดปิดบัง

        หวงเยี่ยลุกขึ้นอย่างสงบนิ่ง เดินตรงไปยังมุมหนึ่งของห้องซึ่งวางหอกพื้นฐานเรียงรายอยู่ ปลายนิ้วแตะสัมผัสด้ามหอกเรียบง่าย ก่อนจะหยิบขึ้นมาถืออย่างมั่นคง หอกรูปแบบนี้เหมือนกับสิ่งที่ตนเองเคยใช้ในสถาบันนักล่ามังกรพื้นฐานมาตลอดสองปี

        ทั้งน้ำหนักที่พอเหมาะ ความยืดหยุ่นของด้ามหอก ความสมดุลระหว่างปลายคมกับฐานจับ ทุกสิ่งทุกอย่างคุ้นเคยดั่งลมหายใจ

        หวงเยี่ยขยับข้อมือเล็กน้อย หอกหมุนวนเป็นวงโค้งเล็กๆอย่างแนบเนียน

        เขาไม่จำเป็นต้องปรับตัว ไม่ต้องทดลองจังหวะ เพราะร่างกายของเขาจดจำสัมผัสเหล่านี้ได้ลึกถึงระดับสัญชาตญาณ

        ขณะที่กำลังเดินขึ้นไปบนลานประลองเล็กกลางห้องโถง หวงเยี่ยก็ควงหอกในมือด้วยมือข้างเดียว

        ไม่ใช่การหมุนด้วยแรงเหวี่ยงทั้งแขน

        ไม่ใช่การอาศัยข้อมือเต็มแรง

        เขาใช้นิ้วของตนเองเพียงเท่านั้น

        ปลายนิ้วผลัก ดึง ประคอง และหมุนด้ามหอกให้เคลื่อนไหวราวกับหอกมีชีวิตเป็นของตนเอง

        ภาพดังกล่าวทำให้เหล่านักเรียนที่เห็นต่างต้องอึ้ง

        เสียงหัวเราะบางส่วนหยุดชะงักกลางคัน

        การหมุนเช่นนั้นไม่ใช่เพียงท่าทางโชว์ฝีมือ แต่มันกลับสะท้อนถึงการควบคุมที่ละเอียดอ่อนเกินกว่าระดับพื้นฐานไปอย่างชัดเจน

        อาจารย์หลานฟงเองก็หรี่ตาลงอย่างประหลาดใจ

        สายตาของเขาจับจ้องไปยังข้อมือและปลายนิ้วของหวงเยี่ย ครุ่นคิดถึงรูปแบบการเคลื่อนไหวของเจ้าชายน้อยตรงหน้า

        “ระดับขั้นพื้นฐาน?”

        “ไม่ใช่..”

        “ระดับขั้นชำนาญหอก!”

        “เจ้าเด็กนี่เป็นขั้นชำนาญหอกได้ตั้งแต่อายุเพียงเท่านี้เนี่ยนะ?!”

        ความคิดดังกล่าวแล่นผ่านจิตใจของเขาอย่างรวดเร็ว

        หัวใจของหลานฟงเต้นระรัวไปด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง สัมผัสได้ถึงอัญมณีที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางก้อนหินธรรมดา

        หวงเยี่ยก้าวขึ้นสู่ลานประลองเล็ก เขาหยุดยืนตรงหน้าอาจารย์ ก่อนจะยกมือขึ้นแสดงความเคารพอย่างจริงจัง

        “ขอคำชี้แนะด้วยครับ!”

        จากนั้นชายหนุ่มก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ตั้งท่าในรูปแบบที่ทำให้บรรยากาศรอบด้านเปลี่ยนไปในทันที

        เขายกหอกขึ้นเหนือศีรษะ ท่วงท่าดูราวกับกำลังถือดาบมากกว่าหอก ขาหน้าถูกเหยียดออกไป เข่ากดต่ำลง ศูนย์ถ่วงของร่างกายลดลงอย่างน่าแปลกประหลาด แผ่นหลังตั้งตรงแต่ไม่แข็งเกร็ง และปลายหอกชี้เฉียงลงเล็กน้อย

        “นี่มัน..”

        หลานฟงรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ไม่อาจอธิบายด้วยคำง่ายๆ

        ท่วงท่านั้นไม่อยู่ในตำรา ไม่ใช่รูปแบบมาตรฐานของผู้ใช้หอกขั้นพื้นฐาน ไม่ใช่การจัดท่าแบบขั้นชำนาญทั่วไป

        มันเป็นการประสานแนวคิดเข้าด้วยกัน การถือหอกดุจดาบ การลดระดับลำตัวเพื่อเพิ่มเสถียรภาพ การเปิดแนวโจมตีที่ไม่ตรงตามคาด

        ชายวัยกลางคนสูดลมหายใจลึก ความคิดหนึ่งแล่นผ่านจิตใจของเขาอย่างชัดเจน

        “การกระทำของหวงเยี่ยในตอนนี้มันเกินไปกว่าผู้ใช้หอกขั้นพื้นฐานไปไกลแล้ว”

        “ไม่เพียงเท่านั้น มันยังแฝงกลิ่นอายของการคิดค้นและประยุกต์ที่ไม่ใช่สิ่งซึ่งผู้ฝึกหัดทั่วไปจะทำได้!”

        หลานฟงไม่ประมาท ขยับเท้าเล็กน้อยและตั้งท่าของตนเองอย่างมั่นคง

        หอกพื้นฐานในมือเขาแม้ดูธรรมดา ทว่าภายใต้การควบคุมของปรมาจารย์ ย่อมแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธที่อันตรายที่สุดในลานแห่งนี้

        สายตาของทั้งสองประสานกันกลางอากาศ

        หนึ่งคือผู้สั่งสอนที่ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน

        อีกหนึ่งคือเจ้าชายน้อยที่ยังมิได้ผ่านบททดสอบแท้จริงต่อหน้าสาธารณชน

        เสียงซุบซิบรอบข้างค่อยๆจางหาย นักเรียนจำนวนมากกลั้นหายใจ แม้แต่กลุ่มที่ตั้งใจจะบันทึกภาพด้วยความสะใจก็เริ่มเงียบลงโดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้นหวงเยี่ยก็ได้เคลื่อนไหวอย่างฉับพลัน ไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีการย่อตัวเตรียมท่าให้เห็นล่วงหน้า

        เพียงเสี้ยวพริบตา ร่างของเขาก็พุ่งตัวออกไปข้างหน้าดุจเงาที่หลุดจากแสง

        ปลายเท้ากดพื้นอย่างแม่นยำ แรงส่งถ่ายทอดจากสะโพกผ่านไหล่สู่ปลายนิ้วโดยไร้ความสูญเปล่า

        หอกในมือแทงออกไปสามครั้งซ้อน

        หนึ่ง

        สอง

        สาม

        ทุกครั้งเกิดขึ้นในจังหวะต่อเนื่องราวกับเป็นการเคลื่อนไหวเดียว

        ปลายหอกแปรเปลี่ยนเป็นภาพเงาติดตาประหนึ่งภูติผี เส้นแสงบางเบาฉีกอากาศจนเกิดเสียงหวีดแผ่วๆ

        เหล่านักเรียนที่กำลังจับจ้องอยู่แทบไม่ทันได้กระพริบตา

        หลานฟงถึงกับอุทานออกมาโดยไม่ตั้งใจ

        “เร็วขนาดนี้?”

        เขารีบยกหอกขึ้นปัดป้อง การปะทะกันครั้งแรกดังสะท้อนกลางลานประลอง

        เสียงโลหะกระทบกันแหลมคมจนหลายคนสะดุ้ง

        หลานฟงถอยเท้าเล็กน้อยเพื่อปรับจังหวะ

        สีหน้าเริ่มเปลี่ยนไปจากความคาดคะเนเดิม การโจมตีที่รวดเร็วและฉับพลันเช่นนี้ทำให้ทุกสิ่งแปรเปลี่ยนไปในทันที

        เขาไม่คิดเลยว่าหอกของหวงเยี่ยจะน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้

        หลานฟงจึงตอบโต้ทันที หอกในมือของเขาเคลื่อนไหวไร้แบบแผน เส้นทางการโจมตีเปลี่ยนทิศทางอย่างต่อเนื่อง

        จากแทงตรงกลายเป็นเฉียง จากเฉียงแปรเป็นปัด จากปัดพลิกเป็นสะบัด แต่ทุกการเคลื่อนไหวยังคงเฉียบคมดั่งคมเขี้ยวแห่งมังกร ไม่มีการเสียจังหวะ ไม่มีความลังเล ทุกการโจมตีหมายที่จะจัดการหวงเยี่ยให้ได้ และเพื่อทดสอบความชำนาญหอกของชายหนุ่ม

        หวงเยี่ยเองก็ไม่ถอยหนี เขาขยับเท้าเข้าไป ลำตัวบิดหลบเส้นทางคมปลายหอกเพียงครึ่งฝ่ามือ

        ข้อมือพลิกกลับ ปลายคมของเขาสอดแทรกเข้าสู่ช่องว่างที่เกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที

        เคลื่อนไหวพลิกแพลงไปมา บางครั้งย่อตัวต่ำ บางครั้งหมุนไหล่หลบ บางครั้งสะบัดหอกตอบโต้ดั่งสายฟ้าฟาด

        การตอบสนองแต่ละครั้งไม่ได้มาจากความคิด แต่มาจากสัญชาตญาณที่สั่งสม

        “เจ้าเด็กนี่—!”

        หลานฟงเริ่มรับรู้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้น

        หอกของเขาซึ่งเคยควบคุมจังหวะได้อย่างสมบูรณ์ บัดนี้ต้องเร่งปรับตามคู่ต่อสู้ที่อายุน้อยกว่าหลายปี

        “นี่มัน..”

        นักเรียนรอบด้านเริ่มลืมเสียงหัวเราะ

        บางคนเผลอวางสมาร์ตโฟนลงโดยไม่รู้ตัว

        ในจังหวะหนึ่ง หลานฟงแทงตรงไปยังช่วงอกของหวงเยี่ย

        เส้นทางนั้นรวดเร็วและแม่นยำ

        หวงเยี่ยกลับไม่ถอย

        เขาเฉียงลำตัวเพียงเล็กน้อย ปลายหอกของเขาปัดเฉียงด้านข้าง จากนั้นสวนกลับในแนวทแยงทันที

        เสียงลมฉีกอากาศดังสะท้อน ทำให้หลานฟงยกด้ามหอกกันอย่างฉับไว

        นี่คือการเผชิญหน้าระหว่างผู้ที่เข้าใจหอกอย่างแท้จริง จังหวะการโจมตีดำเนินต่อไปอย่างรวดเร็ว

        แทง

        ปัด

        สวน

        หลบ

        ทุกการเคลื่อนไหวเชื่อมต่อกันดุจสายธาร

        แล้วในตอนนั้นหวงเยี่ยได้เห็นจังหวะ เพียงเสี้ยววินาทีที่หลานฟงถ่ายน้ำหนักผิดจุดจากการสะบัดหอกตอบโต้

        ชายหนุ่มรีบย่อตัวลง ลำตัวต่ำจนเกือบชิดพื้น ขาหน้ากวาดออกไปอย่างฉับพลัน

        การเคลื่อนไหวนั้นไม่ได้คาดคิด เพราะเป็นการใช้ทักษะร่างกายร่วมกับอาวุธ

        “ปัง!”

        ขาของเขากระทบข้อเท้าของหลานฟงอย่างแม่นยำ ทำให้สมดุลของปรมาจารย์ต้องเสียหลักไปในทันที

        ร่างของหลานฟงเอนเล็กน้อย

        เพียงชั่วขณะเดียว แต่สำหรับผู้ที่มองเห็นโอกาส มันเพียงพอแล้ว

        หวงเยี่ยหมุนตัว ควงหอกในมือเป็นวงกว้าง แรงเหวี่ยงถ่ายทอดจากสะโพกสู่ปลายแขนอย่างสมบูรณ์ จากนั้นแทงออกไปดั่งมังกรคำราม เสียงลมระเบิดดังสะท้อน เกิดเป็นคลื่นสายลมที่รุนแรงพุ่งตรงไปข้างหน้า

        “ฟุบบบบ!”

        ปลายหอกหยุดนิ่งอย่างแม่นยำ และอยู่ที่บริเวณหน้าผากของหลานฟงอย่างพอดิบพอดี

        ระยะห่างไม่ถึงคืบ

        เส้นผมของชายวัยกลางคนปลิวสยายจากแรงลมที่ปะทะ

        ทำให้นัยน์ตาต้องเบิกกว้างไปด้วยความตกใจ ลมหายใจขาดห้วงไปชั่วครู่นึงเลยก็ว่าได้

        ความเงียบปกคลุมลานประลอง ทุกสายตาจับจ้องไปยังปลายหอกที่หยุดนิ่งอยู่ตรงหน้า

        หลานฟงมองตรงเข้าไปในดวงตาของหวงเยี่ย ภาพเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ศิษย์ธรรมดาอีกต่อไป

        “นี่เจ้า..

        คำพูดหลุดออกจากปากเขา

        “ปรมาจารย์แห่งหอก!”