ได้โปรดเอากับพ่อของเราที
ตอน ประกาศก้องฟ้องโลก
หนึ่งเดือนต่อมา
สามพี่น้องกำลังเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องตรวจโรคในโรงพยาบาล สีหน้าแต่ละคนไม่สู้จะดีเลย
พวกเขาเรียกแท็กซี่พาฟ้ามาโรงพยาบาลเพราะว่าเธอตัวร้อนและอาเจียนแต่เช้าแถมหน้าก็ซีดเหมือนไม่มีเื (ัออกไปทำงาน)
ตุ๊บ! ๆ ๆ ัรีบวิ่งขึ้นมาชั้นตรวจแล้วเร่งฝีเท้ามาหาลูกๆที่กำลังยืนหน้าตื่น
"แม่จะเป็ใยไหม" จานีสเอ่ยปากอย่างร้อนรน
ัได้แต่ส่ายหน้า เค้าจุกอกจนพูดไม่ออก ในเมื่อตัวเองไม่สามารถตอบอะไรลูกได้เลย
"พระจ้าวครับ ขอให้แม่ผมปลอดภัยที่เถอะ ผมขอร้องหละ" นีโอถึงกับคุกเข่าลงไปกับพื้นเค้าเงยหน้าวิงวอนกับเพดาน
"ถ้าแม่ทั้งสองคนของพวกเราไป์หนูไม่อยากหาแม่ใหม่แล้วนะคะ อย่าให้เป็แบบนั้นเลย" เจนเอาด้วยอีกคน
ัใจหายเมื่อลูกๆเล่าอาการให้ฟังเพิ่ม "หมอครับ ๆ หมอ เมียผมเป็ยังไงบ้าง" เค้าทุบประตูห้องตรวจดังโครมคราม
หมอเดินมาเลื่อนประตูด้วยสีหน้าไม่พอใจ "เข้ามาฟังด้วยกันสิครับ" เขากล่าวแล้วเดินกลับไปนั่งบนเก้าอี้ข้างๆเตียงที่ฟ้านอนอยู่
สามพี่น้องน้ำตาปริในทันที เหมือนวันที่คุณแม่แท้ๆของพวกเขากำลังจะสิ้นใจเลย ประตูแบบนี้ ห้องแบบงี้ แล้วเดินจับมือกันเข้าไปยังงี้เด็กทั้งสามจำได้เป็ภาพฉากๆในหัว
เจนกำมือน้องทั้งสองคนไว้มั่น เธอพยักหน้าให้จานีสกับนีโอแล้วจูงเค้าเดินตามพ่อ ครืนนน! ประตูถูกปิดลง
"เมียผมเป็ยังไงบ้างครับ" ัก้มมองใบหน้าเล็กเรียวที่ซีดเซียวของฟ้า เธอหลับตาอยู่
"คือภรรยาคุณอาเจียนจนหมดแรงน่ะครับ เดี๋ยวต้องให้น้ำเกลือด้วย" หมอตอบ สามพี่น้องทรุดลงจะล้มเข่าพับ ทว่าด้วยแรงที่เขาบีบมือกันและกันไว้ทำให้ต่างก็ประคองกันและกันยืนอยู่ได้ ในสภาพโอนเอน
"แล้วมีอะไรอีกหมอ" ัถาม เจนกัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บ นีโอยกมืออีกข้างปิดหูตัวเอง จานีสหลับตาลง
"ภรรยาของคุณกำลังตั้งครรภ์ครับ หมอยินดีด้วย" เสียงหมอตอบ
ห๋าาา! จานีสเบิกตาโพลง
เชี่ยยย! เจนหลุดปากออกมา
นีโอสะบัดมือพี่สาวออกแล้วกระโจนขึ้นยืนบนโต๊ะหมอ เยสสสส! เค้าะโลั่น
คุณพ่อก้มหลบสายตาลูกๆเพราะน้ำตาปริ หน้าหล่อๆแดงก่ำ จมูกก็แดงไปหมด
"ใจเย็นๆครับ ลูก ๆ คุณแม่มีอาการแพ้ท้องรุนแรงนะ แล้วก็ตัวเล็กด้วย น้ำหนักน้อย หนูๆต้องช่วยพ่อดูแลและบำรุงคุณแม่เยอะๆนะ" คุณหมอลูบหัวนีโอแล้วยิ้มบอกเจนกับจานีส
ครับ! ค่ะ! พวกเขารับคำหมอแล้ววิ่งมาเรียงคิวหอมแก้มคุณแม่
ฟ่อดกก! จมูกนีโอทิ่มใบหน้าสวยจนฟ้าลืมตาตื่น
"งั้นพวกเราต้องขอบคุณหมอมากเลยนะครับ" ัยกมือไหว้ก้มโค้งสวยงาม
"ขอบคุณท่านหมอครับ ขอบคุณคุณหมอค่ะ" สามพี่น้องไหว้ไล่เรียงกันติดๆ
ฟังคำแนะนำจากหมออีกพักใหญ่ัก็ประคองฟ้าเดินลงลิฟท์กลับบ้าน
"อ้าว! เด็กๆล่ะคะ" ฟ้าหันซ้ายหันขวาแล้วถลึงตาดุั เค้าลืมไปเลยว่าเคยมีลูก
มุ๋บมิ๋บ! ๆ เจนกำลังซุบซิบแบบยืนสุมหัวชนกันกับน้องๆ (พวกเธอลงลิฟท์มาก่อนนานแล้ว)
ตุบ! ๆ ๆ จานีสวิ่งมาเกาะขอบโต๊ะประชาสัมพันธ์ที่มีเ้าหน้าที่สาวนั่งอยู่ตรงหน้าไมค์
"พี่สาวคนสวย หนูอยากกินน้ำ" เธอเอ่ยแล้วหันไปมองที่กดน้ำ (ตัวเธอเล็กถึงจะกดน้ำถึงแต่เอื้อมมือไปหยิบแก้วกระดาษไม่ถึง)
"จ๊ะ เดี๋ยวพี่ไปกดให้ รอนี่นะคะ" สาวสวยลุกเดินไปทางตู้กดน้ำตรงมุมไกลๆ
"ฮาโหลว!" จานีสปีนขึ้นมานั่งบนโต๊ะแล้วพูดออกไมค์ เสียงดังไปทั่วอาคารด้วยลำโพงทุกตัวที่มี
นีโอกับเจนแย่งกันนั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวแล้วยื่นหน้าจ่อไมค์ ใบหน้าเด็กทั้งสามเรียงกันตรงหน้าไมค์เลยทีเดียว
"ประกาศ ๆ พวกเราจะมีน้องแล้วค่ะ" เจนเอ่ย คนทั้งตึกในทุกๆชั้นหันหน้าเหว๋อหว๋ามองหาลำโพง แต่ก็ไม่เห็นเ้าของเสียงป่วน
"เอ่อ พวกผมไม่รู้จะตั้งชื่อน้องว่ายังไง แต่ว่าดีใจสุดๆไปเลยครับ ขอบคุณครับพระเ้า" นีโอยืดอก
"ตายแล้ว น้องๆ ลงมาค่ะ" สาวประชาสัมพันธ์ถือแก้ววิ่งกลับมา
"คือจะบอกอีกแค่นี้ครับ บอกว่าพ่อของผมผสมพันธุ์เก่งที่สุดเลย" นีโอเอ่ย
"ที่สุดในโลก" เจนต่อ
"โลก ๆ ๆ" จานีสตะเบงเสียง
โครม! นีโอกับเจนะโลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งปร๋อ
"พ่อชื่อั แม่ชื่อแม่พี่ฟ้าจ้าาา" จานีสประกาศลั่นแล้วกลิ้งหล่นตุ๊บลงมาจากโต๊ะ
"คุณ คุณคะ" ฟ้าสะกิดแขนัที่กำลังอ้าปากค้าง เค้ากำลังช็อคตัวแข็งเดินไม่ออก
"คุณหมอ เอ้ยคุณพยาบาลคะ" ฟ้าเรียกเ้าหน้าที่ที่เดินผ่าน
"คะ มีอะไรคะ"
"ขอผ้าปิดหน้าได้ไหมคะ เอ๊ยผ้าปิดจมูกน่ะค่ะ"
จากนั้นสองผัวเมียก็ปิดหน้าจนเห็นแต่ตา
เดินกอดเอวก้มหน้าก้มตาออกมาจนถึงรถ