บนฝืนดินเขียวชอุ่ม เหล่าสัตว์ทั้งหลายอันต่างซึ่งหน้าตาและเผ่าพันธุ์ กำลังใช้ชีวิตกันตามสัญชาตญาณ ใบหญ้าอ่อนเอนส่งเสียงหวีดหวิวลู่ลม ทั้งเหล่าสัตว์ ทั้งใบหญ้า แม้กระทั่งฝืนดินก็ราวกับจะสรรเสริญความสงบสุข ณ ทุ่งโล่งแห่งนี้
แต่เสียงสรรเสริญที่ไม่สามารถได้ยินได้นั้น ก็พลันหยุดลงพร้อมกัน ท้องฟ้าก็มืดมิดปิดบังซึ่งแสงตะวัน ก่อนมันจะฉีกออกพร้อมกับเสียงกรีดร้องของธรรมชาติทั่วอาณาบริเวณ ด้านในรอยฉีกนั้นกลุ้มก้อนความมืดมิดบิดม้วนตัวเป็วง ส่งััน่าสะพรึงออกมา
“อ้าาาาาา”
เสียงหวีดสูงดังออกมาจากรอยแผลของท้องฟ้า พร้อมกับบางสิ่งที่ร่วงหล่นลงมากระทบพื้นหญ้าด้านล่าง
“อูย….”
หญิงสาวคนหนึ่งร่วงลงมาจากสิ่งที่คล้ายกับหลุมดำเธอค่อยๆลุกขึ้นก่อนที่จะค่อยๆปัดฝุ่นออกจากชายกระโปรง เธอคือ มาอิ อาซามิ เธอเป็หญิงสาวสูงประมาณ 165 ซม เธอมีผมสีม่วงพาสเทลอ่อนรวบเป็หางม้าแบบลวกๆ ดวงตาคมดั่งเหยี่ยว คงเป็เพราะเธอเล่นกีฬาวอลเลย์บอลบ่อยจึงทำให้เธอหุ่นดี แต่ถึงอย่างนั้นเหมือนกับเธอไม่ค่อยได้รับพันธุกรรมมาจากแม่ซักเท่าไหร่หน้าอกของเธอจึงมีขนาดเพียงคัพ B เท่านั้น เธอมองไปรอบๆ ก็เห็นป่าทึบอยู่ที่สุดสายตา และจู่ๆก็เกิดเสียงดังกึกก้องมาจากในป่า
“อึ๋ย..”
มาอิครุ่นคิดอยู่ซักพักก่อนจะตัดสินใจได้
“อืม...โกยละกัน”
ก่อนที่เธอจะเริ่มวิ่งทิ้งระยะห่างออกมาจากป่า
[เื่อะไรฟะเนี่ย ทั้งๆที่ตะกี้ยังอยู่กับซายะจังที่หลังโรงเรียนแท้ๆ ภาพลวงตางั้นหรอ]
ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหนแต่เธอรู้สึกได้ด้วยสัญชาติญาณว่าอะไรที่อยู่ในป่านั้นไม่ใช่สิ่งที่ควรเข้าใกล้
ตรึ่ง!!!! จู่ๆก็มีหน้าต่างระบบโผล่ออกมาหน้ามาอิ หน้าต่างระบบนั้นเขียนเอาไว้ว่า
<นี่ไม่ใช่ภาพลวงตา ระบบขอยืนยันว่า นี่คือโลกแห่งความเป็จริง>
[หมายความว่ายังไงละยะ ความจริงเนี่ย หมายความว่านี่คือของจริงงั้นหรอ]
ในระหว่างที่เธอกำลังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเธอก็วิ่งไปสะดุดกับ “บางสิ่ง”
“อั่ก!”
“ว้าย อะไรเนี่ย”
สิ่งที่เธอไปสะดุดเข้า คือร่างของเด็กหนุ่มผมดำที่กำลังนอนอยู่บนพื้น
“แค่กๆ อะไรน่ะ เมื่อกี้มันเจ็บที่ท้อง”
เด็กหนุ่มที่รู้สึกตัวเพราะแรงกระแทก ค่อยๆลุกขึ้นมาก่อนจะมองไปรอบๆตัว
“แล้ว ที่นี่มันที่ไหน ทำไมมีต้นไม้เต็มไปหมดเลย เมื่อกี๊ผมยังอยู่ที่โรงเรียนกับชิโนบุอยู่เลยนี่...”
[เหมือนผมจะทำอะไรซักอย่างอยู่ แต่จำไม่ได้เลยแฮะ]
มาอิทำท่าลนลานก่อนที่จะย่อตัวลงไปคุยกับเด็กหนุ่ม
“เอ่อ ขอโทษนะพอดีไม่ได้มอง นายเป็อะไรมั้ย?”
“ก็ไม่เป็อะไรนะ ว่าแต่เธอน่ะ เป็คนใช้พลังวาร์ปผมมาที่นี่เหรอ”
[อะไรของหมอนี่เนี่ย หรือโดนเหยียบจนสมองกลับไปแล้ว?]
[ว่าแต่ไอ้ระบบ ไอหมอนี่เป็ใครละเนี่ย วาร์ปนี่มันอะไร]
<เท่าที่ระบบพอจะหาข้อมูลได้คือ เป็ผู้มีพลังพิเศษในการชาร์จแกตเจ็ตพลังงานไฟฟ้า>
[อ่า...เหมือนจะเจอเื่ยุ่งยากแล้วแฮะ]
“ก็ไม่รู้หรอกนะว่าไอวาร์ปเนี่ยมันคืออะไร แต่คนที่ทำไม่ใช่ชั้นหรอกนะ อยู่ดีๆฉันก็หลุดเข้าไปในหลุมอะไรซักอย่างแล้วก็มาโผล่ที่นี่เนี่ยแหละ”
<และไม่ใช่ความผิดของระบบเช่นกัน>
“นั่นสินะ พลังวาร์ปเป็พวกหายาก แปลว่าต้องมีคนดึงพวกเรามาเหมือนกันสินะ อืมมม แล้วทำไมต้องเป็ในป่าด้วยล่ะเนี่ย ในนิวโตเกียวมันไม่มีป่าแล้วไม่ใช่เหรอ ”
ตรึ่ง!!!!! …….แล้วจู่ๆก็มีหน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาหน้า เด็กหนุ่มมีข้อความเขียนเอาไว้ว่า
<แล้วเห็นว่าที่นี่เป็โตเกียวรึไง>
"เหวอ อะไรเนี่ย พลังของเธอเหรอ? เจ๋งดีแฮะ ดูดีกว่าสายฟ้าง่อยๆของผมอีก”
เด็กหนุ่มสะดุ้งกับหน้าต่างที่ลอยขึ้นมาตรงหน้า พร้อมกับหันไปถามหญิงสาว
“จู่ๆถามเลยก็คงแปลกๆสินะ ขอแนะนำตัวก่อนละกัน ผมชื่อคุโรบาเนะ ฮายาโตะ ใช้คันจิตัวเดียวกับคำว่าผู้กล้า พลังคือสายฟ้าทั่วๆไป ปกติจะโดนใช้เป็พาวเวอร์แบงค์เคลื่อนที่ เธอล่ะ”
“ฉัน อาซามิ มาอิ ยินดีที่ได้รู้จัก แล้วก็ฉันไม่ได้มีพลังพิเศษอะไรหรอกนะ ว่าแต่นายน่ะบอกว่ามีพลังไฟฟ้าใช่มะ แบบอิเลคโตร ในสไปด้าแมงอะนะ นี่ๆช่วยชาร์จแบตโทรศัพท์ให้หน่อยสิ”
เด็กสาว มาอิ ล้วงเอาโทรศัพท์ในกระเป๋ากระโปรงออกมา แล้วยื่นให้ฮายาโตะ
[หมอนี่เพ้อแน่เลย พลังบ้าอะไรกัน ยังไงก็ทำไม่ได้หรอกเพราะแบทมันเต็ม]
“โอ้ ได้สิๆ หืม โทรศัพท์นีมันอะไรกัน เธอไม่ได้ใช้ดีไวซ์หรอกเหรอ ของเธอมันตกยุคไปเป็สิบปีแล้วนะ”
“เพ้ออะไรของนายเนี่ย โทรศัพท์ฉันพึ่งออกรุ่นใหม่เมื่อเดือนที่แล้วเองนะ”
“เดือนที่แล้ว เธอสิเพ้ออะไร มาจากอดีตรึไง พลังวาร์ปของคนที่ดึงเรามามันพาคนจากอดีตมาได้ด้วยเรอะ เจ๋งแฮะ”
แล้วฮายาโตะก็ล้วงเอาดีไวซ์สีดำรูปร่างคล้ายบัตรออกมาจากกระเป๋าเสื้อกันหนาว พร้อมกับเปิดโฮโลแกรมแสดงเวลา
“เอ้า นี่ไง โทรศัพท์มันควรจะเป็แบบนี้สิ เดี๋ยวนะ ทำไมGPSกับวันที่มันไม่ทำงาน เน็ตเวิร์กก็ไม่ขึ้น”
<ระบบได้แจ้งไปแล้ว ว่าที่นี่ไม่ใช่โตเกียว>
“เออรู้แล้วเฟ้ย ก็โตเกียวมันล่มสลายไปั้แ่20ปีก่อนแล้วนี่”
“หา ล่มสลายไปแล้ว นี่นายบ้ารึเปล่าเนี่ยคุโรบาเนะ ตอนนี้กำลังจะจัดโอลิมปิคไม่ใช่เหรอ โตเกียวน่ะ”
“โตเกียวไม่เคยจัดโอลิมปิคไม่ใช่เรอะ นิวโตเกียวก็ยังไม่เคย อาซามิซัง นี่เธอมาจากที่ไหนกันแน่ ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหน”
7K
