ตอนที่ 24 พระเอกมาแล้ว!!
ทากีร่าพุ่งตรงดิ่งดุจลูกศรของธนูบิดเกลียวเป็ลูกคลื่นทะลวงใส่ลีโอทันที“เหอะ!!” ลีโอสบถเบาๆมันตีลังกากลับหลังฟันไปที่หลังทากีร่าหนึ่งแผล “กรี๊ด~~~”ทากีร่าร้องลั่นกลิ้งไปตามทาง าแรอยมีดฟันกลางหลังเป็รอยยาว มีควันลอยฟุ้งขึ้นจากาแเป็รอยไหม้ ที่ชัดเจนบนผิวที่ขาวของเธอ ความร้อนจากาแส่งผลอย่างรุนแรงส่งผลให้เธอเสียเือย่างต่อเนื่องลีโอเลียเืที่เปอะเปื้อนบนกาต้าของมัน ดวงตาของมันเบิกกว้างทันที
“โอ้ยย!! ร้อน ร้อน ร้อนนน!!!”
“เ้าโง่ คิดจะโชว์เท่ ปัญญาอ่อนจริงๆเลยแกฮาฮาฮา”
ทากีร่าพยุงร่างของตน เตรียมพุ่งจู่โจมทันทีเมื่อลีโอเผลอตัว เธอฟัดไปยังร่างของลีโอทันที ทั้งแม่นยำและรวดเร็ว เมื่อฟันผ่านร่างของลีโอก็ปรากฏเป็แค่ร่างเงาที่ขาดท่อน“ทักษะเงาลวงตา” ทากีร่าสบถอย่างไม่พอใจลีโอปรากฏกายอีกครั้งฟัดที่ด้านหลังไปอีกหนึ่งแผล ทากีร่ากระเด็นไปชนกับต้นไม้ใหญ่
“จิจิจิ!! เสียของ เสียของยิ่งนัก ฮาฮาฮา”
“ไอ้โรคจิต!!”
ลีโอไม่ปล่อยโอกาสให้ทากีร่าพักหายใจมันพุงทะยานร่างฟาดฟันอีกครั้ง ทากีร่ากลิ้งหลบได้ทันพร้อมฟันโต้กลับ เช่นเคยเธอฟันโดนแต่ร่างเงาของลีโอเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นแล้วเกิดขึ้นอีก เวลานี้าแและรอยไหม้เริ่มมีมากขึ้น ตามร่างกายทากีร่าโชกไปด้วยเืและหยาดน้ำตา
“ไอ้โรคจิต!! ทำไมแกไม่เล็งจุดตายไปเลยทีเดียว”
“เฮ้ เฮ้ เฮ้!! มาเรียกร้องความตายอะไรเอาตอนนี้ฉันบอกแล้วไงว่าจะทรมานเธอไปเรื่อยๆ เคี๊ยกๆๆ”
“เหอะ เ้าโรคจิต LV. ฉันแค่ 180แกจะฆ่าฉันมันง่ายกว่าพลิกฝ่ามือ”
“เอาล่ะ คงถึงขีดสุดของเธอแล้วซินะ แม่สาวน้อยพี่จะส่งเธอไปยังจุดเกิด แล้วพี่จะให้คนของพี่ไปรอรับเธอนะ เคี๊ยกๆๆ!!”
เสียงหัวเราะของลีโอทำให้ทากีร่าหมั่นไส้ถึงขีดสุดแต่ทากีร่าก็หมดหนทางต่อสู้ ด้วยระดับที่ต่างกันเกินไป ทากีร่าพยายามมองหาเส้นทางหลบหนีแต่ด้วยร่างกายที่าเ็มันคงไม่มีทางที่จะเป็ไปได้ลีโอกระทืบเท้าพุ่งทะยานขึ้นท้องฟ้าแล้วทิ้งตัวลงมาในแนวดิ่งหมายปลิดชีพทากีร่าเมื่อหมดหนทางหนีเธอจึงหลับตาเพื่อเตรียมตัวรอรับความตาย “ตูม!!!!”
เมื่อสิ้นเสียงการปะทะกลุ่มควันลอยฟุ้งจนมองไม่เห็นภาพเบื้องหน้า ทากีร่าค่อยๆ ลืมตาขึ้นเมื่อสังเกตตัวเองพบว่าตัวเองนั้นยังไม่ตายหรือว่าลีโอโจมตีพลาด เมื่อสายลมพัดอย่างเป็ใจกลุ่มควันมลายหายสิ้นภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้หัวใจของทากีร่าเต้นโครมคราม
บุรุษในชุดคลุมสีดำ สวมใส่หน้ากากคาตานะเล่มยาวป้องกันการโจมตีค้างไว้ดุจภาพนิ่ง ภาพที่อยู่เบื้องหน้าทากีร่านั้นเหมือนกับอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยเธอไว้ก็ไม่ปาน “จอมปีศาจริชเตอร์!” เธอสบถออกมาเบาๆ ซึ่งลีโอไม่มีทางได้ยินแล้วก็ทรุดร่างลงไปกับพื้นปล่อยเสียงร้องไห้โฮลั่นแบบไม่อายฟ้าดิน
เคนจิสะบัดคาตานะสะท้อนการโจมตี ก็ทำให้ลีโอกระเด็นออกไปเขาเหลือบมองมายังทากีร่าแล้วป้อนยารักษาอย่างแ่เบาสีหน้าและาแก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ
“เ้านี้ จะให้ข้าช่วยสักกี่ครั้งกันยัยผู้หญิงจอมยุ่งเอ๋ย!!”
“ก็ ก็ข้าทนไม่ได้ที่มัน...”
“พอ!! ข้ารู้แล้วไม่จำเป็ต้องพูดอะไรแล้ว หลบไปซะ มันเกะกะ”
ลีโอ หมุนตัวกลางอากาศกลับมานั้งชันเขาบนพื้นโดนมีรอยทางยาวตามพื้นดิน เขาจ้องมองไปยังเคนจิด้วยความสงสัย
“เฮ้ย!! ไอ้น้อง เื่ของผัวเมีย เอ็งมายุ่งอะไรด้วยว่ะ”
“ผัวเมียกะผีน่ะซิ เห็นๆกันอยู่ แกมันโรคจิต”
“แกเป็ใครว่ะ อย่ามายุ่งนะโว้ยกิลที่ข้าอยู่คือกิลอันดับ 1 หากไม่อยากมีเื่แกก็ไปซะ ข้าจะเมตตาสักครั้งไสหัวไป!!”
“ไม่ เผอิญว่าพี่อยากเผือกมีปัญญาก็มาไล่ข้าไป”
“หนอยยย แก !! อย่าอยู่เลย”
ลีโอพุ่งทะยาน เงื้อมกาต้าฟันในท่ากากบาท“เพลงสังหาร เอ๊ก-ครอส !!” เกิดเป็เปลวไฟเครื่องหมายกากบาทเปลวเพลิงของมันรุนแรงกว่าครั้งก่อนๆหลายเท่าตัว เคนจิตวัดคาตานะจากล่างขึ้นบนเกิดเป็แรงลมหมุนโต้กลับไป “เพลงดาบจันทรา ลำดับที่ 3 คลื่นดารา”
เมื่อคลื่นพลังทั้งสองปะทะกันก็เกิดแรงะเิจนทำให้ทั้ง 2 คนกระเด็นถอยหลังออกห่างจากกันในขณะที่กระเด็นถอยมานั้นเคนจิก็คว้าตัวทากีร่าออกมาด้วยเมื่อลงยังพื้นดินเคนจิก็ปล่อยทากีร่าออกไป และส่งสัญญาณให้หลบออกไปเวลานี้ทั่วทั้งใบหน้าทากีร่าแดงก่ำ เคนจิไม่ได้สนใจหันมามองเมื่อส่งเธอลงพื้นเขาก็ทะยานเข้าหาลีโอทันที พร้อมกับฟาดคาตานะออกไป
ลีโอเมื่อตั้งตัวได้ก็เห็นเคนจิพุ่งเข้ามาหาตัวเองแล้วใบมีดของคาตานะกำลังจะถึงตัวเขาอีกไม่กี่เซน มันใช้ทักษะเงาลวงตาทันทีทำให้คาตานะฟันเข้ากับร่างเงาของลีโอและในทันทีลีโอก็ปรากฏกายด้านหลังแล้วฟันสวนกลับทันที เคนจิโยกตัวไปด้านหน้าหลบการโจมตีอย่างฉิวเฉียดพร้อมกับกลับตัวฟันโต้กลับไป ในครั้งนี้ลีโอยกกาต้าขึ้นมาป้องกันได้ทันท่วงที
“จำกัดเวลาใช้ ติดดีเลย์ซินะ ฝีมือก็ไม่ธรรมดานี้น่ะหรอฝีมือของพวกที่ติดอยู่ในบอร์ดจัดอันดับ” เคนจิสังเกตการเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้ามเมื่อฟันอีกครั้งลีโอก็ใช้ทักษะลวงตาเช่นเคย และมาปรากฏด้านหลังทุกครั้งไปเคนจิจดจ้องอย่างใจเย็น แล้วเขาก็เริ่มฉีกยิ้มภายใต้หน้ากาก “ได้เวลาแล้วซินะเพลงดาบจันทรา ลำดับที่ 2 ดวงดาราหวนคืน”
ในเวลาเศษเสี้ยววินาทีเคนจิเหน็บคาตานะเข้าที่เอวแล้วชักออกด้วยความเร็วสูง ฟาดฟันใส่ลีโอในแนวขวางลีโอใช้ทักษะเงาลวงตาเช่นเคยแล้วไปปรากฏที่ด้านหลัง เมื่อปรากฏกายอีกครั้งดวงตาของมันต้องลุกโตอย่างใดาบที่ฟาดออกไปนั้นหมุนวนกลับมาที่ด้านหลังอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนเกิดเป็ลมพายุหมุนงัดลีโอขึ้นสู่ท้องฟ้า “อ๊ากกก~~~~~กก!!” “ตูมมม!!”
ร่างลีโอลอยละลิ่วดุจว่าวที่ขาดสายและตกมากระแทกพื้นอย่างจัง แขนขาหักบิดเบี๊ยวจนเสียรูป มันกระอักเืคำโตกองลงที่พื้นเคนจิเดินเข้ามาหาร่างที่โชกไปด้วยเืของลีโอ ดวงตาสีแดงที่น่ากลัวภายใต้หน้ากากส่งผลให้ลีโอมีน้ำใสๆไหลบริเวณเป้ากางเกง
“แก!! แกเป็ใคร อั๊ก!!”
เคนจิเหยียบไปบนร่างของลีโอจนมันกระอักเืออกมาอีกรอบ
“ข้าคือคนที่แกจะถลกหนัง แขวนไว้หน้าประตูเมืองไงล่ะ”
ดวงตาของลีโอสั่นไหวเป็ลูกระลอก
“จอม...จอมปีศาจริชเตอร์”
เคนจิยกเท้าขึ้นจากร่างกายของมันเขาฟันไปที่แขนทั้งสองข้างของลีโอ จนตกลงที่พื้น แขนทั้งสองข้างค่อยๆ สลายหายไปทิ้งไว้เพียงกาต้าเกล็ดัไฟซึ่งตอนนี้ไม่มีผู้สวมใส่เปลวไฟของมันจึงหายไปเคนจิจำบทเรียนการล่าอาวุธมาจากบอสโทรน หากอาวุธไม่อยู่ในมือจะไม่ได้อาวุธนั้นซึ่งมันได้ผล เขาเตะกาต้าส่งไปให้ทากีร่า
“ถือซะว่าข้าชดใช้ให้เ้าแล้วที่บอสโทรนมันทำกับเ้า”
ทากีร่านั้งลงหอบกาต้าขึ้นมาด้วยความดีใจเธอยืนขึ้นแล้วพยายามส่งยิ้มให้เคนจิ แต่เหมือนไร้ความหมายเมื่อเขาไม่ทันได้มอง เขากำลังลากเศษซากของลีโอที่ร้องโหยหวนกำลังตรงไปที่เมือง มันทำให้ทากีร่าสงสัยทันทีว่าเคนจิจะทำอะไรเหมือนเธอคิดอะไรบางอย่างออกจึงเก็บกาต้าเข้าช่องมิติแล้ววิ่งตามไป
เมื่อถึงประตูเมืองเคนจิลากขาลีโอเป็ทางยาวมาถึงประตูทางเข้า
“แกจะทำอะไรเ้าปีศาจ รอก่อนเถอะข้าส่งข้อความไปหาเพื่อนในกิลข้าแล้วพวกเขาต้องมาแน่ๆ”
“หรอ!! หวังว่าพวกนั้นคงมาทันดูศพของแก ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะทำยังไงให้แกตายช้าที่สุด”
“ห่ะ!! แกว่าอะไรนะ??”
เคนจิเดินไปหยิบโซ่ที่คล้องกับประตูเมืองรัดที่ขาและคอของลีโอแล้วโยนมันขึ้นไปแขวนที่ใจกลางประตูเมืองก่อนที่เขาจะเดินจากไป และหายไปในความมืดมิด
การกระทำของเขาทำให้ทากีร่าใเป็อย่างมากเมื่อมองไม่เห็นเคนจิ เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปในเมือง ก่อนที่พวกของลีโอจะมา
“ปังๆๆๆ!!” เสียงเคาะประตูในโรงแรมดังลั่น มันเป็ห้องของยูริ ยูริงัวเงียเดินมาเปิดประตูเจอเข้ากับมาคัสด้วยสีหน้าอันแตกตื่น
“มีอะไรมาคัส”
“ลีโอ ส่งข้อความขอความช่วยเหลือมาเขากำลังจะตาย แถบ HP ของเขากำลังลดลงเรื่อยๆ”
“เป็ไปได้ยังไง ถึงเ้านั้นจะนิสัยไม่ดียังไงแต่ก็อยู่ในอันดับที่ 9 ของบอร์ดจัดอันดับเลยนะ เป็ฝีมือใครกัน”
“จอมปีศาจริชเตอร์ ไป รีบไปกันเถอะทุกคนพร้อมแล้ว”
กลุ่มของมาคัสมาถึงประตูเมืองด้วยความรวดเร็วภาพที่พวกเขาเห็นทำให้หัวใจของพวกเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง ลีโอกำลังดิ้นทุรนทุลายบนโซ่ที่รัดเขาไว้แล้วแน่นิ่งไปในที่สุด ร่างของเขาค่อยๆสลายไปเลยทิ้งไว้เพียงโซ่ที่เคลื่อนไหวตามแรงลม
“ฉันจะกำจัดแก เ้าริชเตอร์แกมันโหดร้ายเกินไปแล้ว ย้าก~~~~~~”
*อาวุธประเภท กาต้า*
441
