ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

      ม่อลู่ นางที่ปรายตาไปมอง บริเวณที่อี้เฉินต่อสู้ปะทะกับ จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ นางกล่าวพูดพึมพำออกมาน้อยๆ “เกรงว่าดินแดนจักรพรรดิ จะเกิดความยุ่ง วุ่นวายอีกครั้งแล้วซินะ” 
 

      ทว่าเมื่อนางคิดจะสืบฝีเท้าจากไป จักรพรรดิเต่าชรา เขาก็กล่าวพูดออกมาด้วยความเดือดดาล ยังคงจดจำยามอดีต ที่จักรพรรดิเก้าภพ ชายแก่กักขังตัวเขาได้ดี อายโทสะภายในใจจักรพรรดิเต่าชรา จึงระเบิดคุกรุ่น ขึ้นมาทันที “เจ้าสังสารวัฏกลับมาแล้วเช่นนั้นหรือ จักรพรรดิเก้าภพ ฮ่าๆ ร่างสตรีนางนั้น เกรงว่ามันจะไม่เข้ากับเจ้าเท่าใดนัก”

        ม่อลู่ นางเม้มริมฝีปากขึ้นมาน้อยๆ ก่อนจะกล่าวเสียง ชิ!! ดังเล็ดลอดไรฟันออกมา “จักรพรรดิเก้าภพแบ่งความทรงจำ ไปหลายครั้งหลายคลา จวนความทรงจำดั้งเดิมของเขา แทบไม่หลงเหลือเรื่อง ของเจ้าอีกต่อไปแล้ว เจ้ายังคิดจะแก้แค้น เขาอีกเช่นนั้นหรือจักรพรรดิเต่าชรา”

        ชายแก่ที่ได้ยินเขาถึงกับบีบรัดฝ่ามือ จนเกิดเสียงนิ้วมือ แตกหักดังออกมาลั่น แกร็ก!! ปัง!! ส่งโลหิตไหลซึมออกมา ด้วยความเดือดดาลบ้าคลั่ง บ่งบอกได้ถึงความแค้นเคือง ที่จักรพรรดิเต่าชรา มีต่อจักรพรรดิเก้าภพไม่น้อย

        แม้แต่หมู่ชนพวกเขายังไม่อยากเชื่อว่า การสังสารวัฏ มาเกิดใหม่ของจักรพรรดิเก้าภพ จะเป็นร่างของหญิงสาว คนทวีปมืดเสียอย่างนั้น จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่คนอื่นๆ พวกเขายังมีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก ครั้นเห็นแต้มสีดำ กลางหน้าผากของม่อลู่ เปล่งแสงความมืด น่าคร้ามเกรงออกมาเล็กน้อย

       จักรพรรดิเต่าชรา ที่ผ่อนโทสะลงได้ เขากล่าวพูดขึ้นมาทันที พร้อมดวงตาที่กลอกกลิ้งไปมาด้วยความไม่จำยอม “เจ้าคงไม่ลืมหรอกกระมัง จักรพรรดิเก้าภพ ว่าข้ามาจาก ทะเลมืด หยงหย่วน ที่เจ้าพูดจริงหรือ อี้เฉินจะเข้าไปเหยียบย่ำ ยังเขตไร้ผู้คน สถานที่นั้นตั้งแต่ข้าเกิด จำความได้ ข้าก็เห็นต้นไม้สีดำ แพร่กระจายออกไปทั่วอาณา ปลดปล่อยความมืดปกคลุมไปทั่วทะเล เผ่าพันธุ์สัตว์อสูรบรรพกาล มากมายล้วนต้องสูญสิ้น ดิ้นรนไม่ให้เผ่าพันธุ์ของตนเองต้องสูญพันธุ์ แม้แต่ข้าที่เป็นจักรพรรดิแล้ว ยังไม่กล้าคิดเข้าไปเหยียบย่ำ หาความจริงภายในทะเลมืด ชั่วนิจนิรันดร์ มีอะไรอยู่กันแน่”

        ม่อลู่ นางไม่กล่าวตอบอะไรออกมา สายตาจับจ้องไปที่เสียงต่อสู้ ดังสะเทือนก้องฟ้าของอี้เฉิน ก่อนนางจะคลี่ยิ้มออกมากว้าง พยักหน้ามาให้จักรพรรดิเต่าชรา ด้วยสีหน้าแววตาที่หนักแน่น แล้วสืบฝีเท้าของนางจากไป

       การกระทำของ ม่อลู่ ทำให้ชายแก่ห่างคิ้วเขาพลัน สั่นกระตุกขึ้นมาถี่ยิบ ครั้นนึกถึงด้านในส่วนลึก ของทะเลมืด หยงหย่วน มันก็ทำให้ชายแก่ขนลุกซู่ ชูชันขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว

        สีหน้าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่คนอื่นๆ พวกเขาต่างก็สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก เมื่อรับรู้ว่าที่นั่น มีจักรพรรดิแห่งต้นกำเนิดอยู่ ไม่รู้พวกชายแก่เหล่านั้น พวกเขาคิดจะทำอะไรกันแน่ แถมหนึ่งในนั้น ยังมีจอมยุทธ์ผู้หนึ่ง ที่พวกเขาไม่อาจรู้ใบหน้า พลังที่แท้จริงของเขาได้ จากอายหมอกความโกลาหลหนาแน่น ปกคลุมไปทั่วกายา จนไม่อาจคาดเดาสิ่งใดได้

        ทางด้านอี้เฉินที่เกิดการต่อสู้ปะทะกันอย่างหนักหน่วง กับจักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ ชนิดที่ไม่เก็บออมปราณพลังเข้าใส่กัน ส่งให้มิติท้องฟ้าแตกร้าวออกไปเป็นทางยาว ปราณพลังขั้นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ที่แผ่ซ่านปลดปล่อยออกมา ต่างก็ทำให้สัตว์อสูร หมู่ชนรอบบริเวณของการต่อสู้ ร่างระเบิดกลายเป็นหมอกเลือด เมื่ออายหมอบความตายหนา แพร่สะพัดสาดกระจายออกไปทั่วอาณา

        ก่อนจักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ มือที่ถือดาบใหญ่สีดำสนิท จะเห็นสายตาอี้เฉิน แฝงไว้ด้วยความกังวล ลังเลใจ ภายในกรอบสายตาของเขาออกมา “หึ! หึ! หากเจ้าไม่อยากให้ผู้คนไม่รู้เรื่องเหล่านี้ ต้องตายตก เหตุใดเจ้าไม่ยอมให้ข้า สังหารเจ้าเสียเล่า เจ้าเด็กน้อย เจ้ายังอ่อนแอเกินไป” พร้อมดาบสีดำที่ตัดสะบั้นอากาศ จนแตกเป็นเศษเล็กเศษน้อย ไปด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด ส่งคลื่นทมิฬฉาบผืนฟ้า เข้ากลืนกินอี้เฉิน ในเสี้ยวพริบตา

        เสียง ปัง!! แดง!! ที่ดังออกมาก้องฟ้า พร้อมเต๋าแห่งความตาย แพร่กระจัดกระจายออกมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเสียง เคร้ง!! ตู้ม!! หอกเลือดอี้เฉินสะบั้น ตีคลื่นทมิฬขึ้นไประเบิดบนห้วงอวกาศ ส่งให้เกิดเศษดวงดาวแตกดับ กระจัดกระจายออกไปทั่ว ห้วงจักรวาล มองเห็นเศษอุกกาบาต ตกลงมาเป็นห่าฝนเพลิง

        จนอี้เฉินต้องแค่นเสียงชิ!!ดังเล็ดลอดไรฟันออกมา เมื่อหอกเลือดที่เขาถือ จู่ๆ ก็เกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรง จวนฝ่ามืออี้เฉิน จะถือมันไว้ไม่อยู่อีกต่อไป จากคลื่นบ้าคลั่งรุนแรง แฝงไว้ด้วย ญาณวิเศษต่างๆ สำแดงพลังพวกเขา จนไปสู่จุดสูงสุด เพียงคลื่นปราณพลังที่บ้าคลั่ง พวกเขาปลดปล่อยออกมา ก็สามารถกวาดล้าง เมืองเบื้องหน้าให้หายไปในเสี้ยวพริบตา

        “ฮ่าๆ เหมือนว่าข้าจะกุม ความได้เปรียบไว้นะ เจ้าหนุ่มน้อย ดูสิเจ้าจะปกป้อง ประชาชนเหล่านั้นได้อย่างไร” ก่อนฝ่ามือที่ราวกับซากศพ จักรพรรดิแห่งความตาย จะสูบดึงดวงวิญญาณโดยรอบ ที่เขาฆ่าสังหารมาได้ มาลอยอยู่ในฝ่ามือ มีลักษณะคล้ายผลท้อเซียนต้องห้าม เมื่อกัดกินเข้าไป ปราณพลังของจักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ ก็ฟื้นคืนกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

         อี้เฉินแค่นเสียง “บัดซบเอ๊ย!!” ขึ้นมาทันที หากเขายังต่อสู้ ยืดเยื้อ กินเวลาออกไปเช่นนี้ ได้กลายเป็นตัวเขาที่พลาดท่าให้ จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ ที่คลี่ยิ้มเย็นเหยียบ มาให้ตัวเขาด้วยความชั่วร้ายก่อนแน่

       เมื่อรับรู้ปราณพลัง จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ มีไม่สิ้นสุด หากรอบบริเวณ เต็มไปด้วยประชาชนผู้บริสุทธิ์เช่นนี้ อายหมอกความตาย ขมุกขมัวที่แพร่กระจัดกระจายทั่วร่าง จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ ยิ่งซัดสาดโหมทวีออกมาทั่ว เมื่อกระดูกเซียนโบราณ บริเวณฝ่ามือเปล่งแสง ระเบิดพลังออกมา

        ก่อนเมฆที่ขมุกขมัวบนท้องฟ้า จะส่งฝ่ามือโครงกระดูก ออกมาพร้อมกับดาบสีดำขนาดใหญ่หลายพันจั้ง พุ่งปราดเข้าบดขยี้ร่างอี้เฉิน พร้อมเสียงแหบพร่าที่คำราม ฆ่า!! ออกมาดังก้องฟ้า

       ด้านอี้เฉินที่เห็นดาบขนาดใหญ่ปิดแผ่นฟ้า ถูกฝ่ามือกระดูกเซียนฟาดฟันลงมา พร้อมปราณพลังทำลายล้างที่บ้าคลั่ง ก่อร่างเต๋า ธรรมขึ้นมาบดขยี้ รอบอาณาจนแหลกเป็นผุยผง ตึง!! ตึง!! ดังก้องออกมาไม่ขาด มาพร้อมความเฉียบคม แรงกดดันที่กราดเกรี้ยว

        ผู้คนภายในเมืองหลวง ไม่ห่างจากสถานที่ต่อสู้มากนัก ถูกอี้เฉินยืนขวางหน้าไว้ ต่างก็แตกตื่นเกิดความชุลมุน วุ่นวาย รีบพากันอพยพถอยหนี กันออกไปอย่างบ้าคลั่ง จ้าละหวั่น เมื่อรับรู้ถึงความตายขึ้นมาอย่างหนักหน่วง พร้อมเสียงกรีดร้อง น่าเวทนาดังออกมาก้อง ทั่วเมืองหลวง

ตึง!! ตึง!! ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

        อี้เฉินไม่อาจหลบเลี่ยงได้ เขาแค่นเสียงขึ้นมาทันที “เจ้า ไอ้ จักรพรรดิแห่งความตาย กุ่ยลี่ บัดซบ นั้นมันคนดินแดนจักรพรรดิ พวกพ้องของเจ้าเชียวนะ เจ้าถึงกับคิดลบล้างพวกเขา ไปพร้อมข้าเชียวหรือ” ก่อนลำแสงกลางหน้าผากอี้เฉิน จะฉายแสงโลหิตคนตระกูล อี้ ออกไปโชติช่วงชัชวาลพุ่งสูง ขึ้นสู่เก้าสวรรค์ชั้นฟ้า เมฆดำขมุกขมัวแตกซ่านกระจัดกระจายออกไปทั่ว มองเห็นเสาสีแดงฉานสว่างพร่างพราว ตระหง่านพุ่งขึ้นสูง ราวกับเสาแสงค้ำฟ้า กลางหน้าผากอี้เฉินปรากฏ รอยสลักเลือดอย่างชัดเจน

       ส่งให้ปราณพลังอี้เฉิน ล้นทะลักทลายออกมาอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่โลหิตภายในกาย ยังเดือดพล่าน ราวกับมังกรร้าย ที่ตื่นจากการจำศีล พร้อมเผยคมเขี้ยวของมันออกมา

        ก่อนฝ่ามืออี้เฉินที่บีบรัดจนแน่น จะขับเคลื่อนวงแหวนวัฏจักร ขึ้นมาบริเวณฝ่ามือเป็นชั้นๆ ส่งหมัดอัดกระแทก ดาบใหญ่ที่พุ่งปราดเข้ามาอย่างรุนแรง

        จนเกิดเสียง ตู้ม!! ตึง!! ตึง!! ตึง!! ดังออกมาสนั่นก้องฟ้าไม่ขาดสาย มิติท้องฟ้าแตกกระจายออกไปทั่ว ราวกับถูกศรพุ่งปราดมาเป็นเส้นตรง เปี่ยมไปด้วยพลังทำลายล้าง เข้าหาอี้เฉิน พร้อมเต๋า ธรรมที่แตกออกเป็นเศษเล็ก เศษน้อย

        ส่งให้ร่างอี้เฉินที่เจอแรงกระแทกอย่างรุนแรง ร่างถอยร่นออกไปอย่างต่อเนื่อง รองเท้าที่สวมใส่ ขาดกระจุย ส่งกลิ่นไหม้จากฝ่าเท้าขึ้นมาน้อยๆ ออกไปเป็นทางยาว ฝ่ามือเกิดรอยปริแตก อาภรณ์ขาดลุ่ยมองเห็นวัฏจักรก่อร่างเป็นฟันเฟือง เกิดการแตกร้าวออกไปทั่ว

        เมืองหลวงขนาดใหญ่ เกือบถูกผ่าออกเป็นสองส่วน จนอี้เฉินต้องร้อง อ๊ากกก!! ออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อถูกเต๋าแห่งความตาย แทรกซึมเข้ามาในร่าง พร้อมอี้เฉิน ไอ แค่ก!! แค่ก!! กระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ร่างงอ เซถอยหลังจวนจะยันร่างบนห้วงท้องฟ้า ไว้ไม่อยู่อีกต่อไป