เถ้าแก่เนี้ยวัยสี่ขวบกับอพาร์ตเมนต์สุดแกร่งในวันสิ้นโลก

　　ในใจของจงสือยังคงไม่แน่ใจนัก ครั้งล่าสุดที่เขาเจอหลินโยวโยวคือตอนที่เธออายุได้เพียงสองขวบ หลังจากนั้นเขาไปอยู่ต่างถิ่น พอตอนกลับมาแม่แท้ ๆ ของหลินโยวโยวก็เสียชีวิตไปแล้ว

　　เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเจอหลินเฉินที่ร้านอาหารในฐานผู้รอดชีวิต ภรรยาแต่งงานใหม่และลูกทั้งสองคนของหลินเฉินต่างก็อยู่ที่นั่น แต่กลับไม่เห็นหลินโยวโยวเลย

　　ตอนนั้นเขาอดไม่ได้ที่จะถามออกไป แต่คำตอบที่ได้รับคือ หลินโยวโยวดื้อรั้นแอบหนีออกจากบ้านจนหายสาบสูญไป

　　"หนู... หนูไม่ใช่ค่ะ!" ใบหน้าเล็ก ๆ ของหลินโยวโยวซีดลง และหลบไปอยู่ข้างหลังถังเวยโดยสัญชาตญาณ

　　เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมรับ จงสือก็เกาหัว "ไม่ใช่จริง ๆ เหรอ?"

　　จงสือยังคงไม่ละความพยายาม เมื่อกี้ตอนอยู่บนรถ เขาได้ยินถังเวยบอกว่าเจ้าของอพาร์ตเมนต์หมายเลข 27 คือเด็กหญิงวัยสี่ขวบที่อยู่ตรงหน้านี้

　　ถ้าเธอเป็นลูกสาวของหลินเฉินจริง ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลินเฉิน ค่าเช่าห้องก็น่าจะประหยัดไปได้ไม่ใช่หรือ? ถึงค่าเช่าจะไม่สูง แต่ก็คือเงิน

　　จงสือลังเลครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า "โยวโยว หลังจากที่หนูหลงทางไป พ่อของหนูกังวลมากนะ อย่าเอาแต่ใจเลย!"

　　หลินโยวโยวเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไร เธอถูกไล่ออกจากบ้าน ไม่ใช่ว่าหลงทางเอง และพ่อก็ไม่มีทางเป็นห่วงเธอแน่นอน

　　ถังเวยเห็นหลินโยวโยวหวาดกลัว ก็เดาได้ว่าเมื่อก่อนตอนอยู่ที่บ้าน เธอต้องใช้ชีวิตอย่างลำบากแน่นอน เธอขมวดคิ้วสวย รู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่พาคนคนนี้กลับมาด้วย

　　"คุณคะ โยวโยวไม่ใช่คนที่คุณพูดถึงจริง ๆ ค่ะ เธอมีพี่ชายคนหนึ่ง ถ้าคุณไม่เชื่อคำพูดของฉัน ลองรอให้พี่ชายของเธอกลับมาก่อน แล้วให้พี่ชายเธอเป็นคนบอกดีไหมคะ?"

　　"ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง บางทีผมอาจจะจำคนผิดจริง ๆ !" จงสือโบกมือ สีหน้าดูเก้อเขินเล็กน้อย ไม่ได้เจอกันสองปี เขาจำหน้าตาของหลินโยวโยวไม่ได้จริง ๆ จำได้แค่ว่าลูกสาวของหลินเฉินน่าจะมีอายุพอ ๆ กับเด็กผู้หญิงคนนี้

　　เมื่อกี้ได้ยินว่าเด็กคนนี้ชื่อโยวโยวเหมือนกัน เลยลองเสี่ยงถามดู จงสือยื่นเหรียญทองให้หลินโยวโยว "วันละหนึ่งร้อยห้าสิบใช่ไหม? ฉันขอเช่าเจ็ดวันก่อน"

　　"วันละสามร้อยครับ"

　　ขณะที่หลินโยวโยวยังลังเลว่าจะรับเหรียญทองดีหรือไม่ เสียงของซูมู่หยางก็ดังมาจากนอกประตูทันที

　　เขาเอามือซุกกระเป๋า สะพายเป้ที่ค่อนข้างสกปรกใบหนึ่ง เดินเข้ามาอย่างช้า ๆ ดวงตาของหลินโยวโยวเป็นประกาย เธอวิ่งตึก ๆ เข้าไปกอดขาเขา "พี่ชาย!"

　　ซูมู่หยางก้มตัวลงอุ้มหลินโยวโยวขึ้นมา และลูบหัวเล็ก ๆ ของเธอด้วยความเอ็นดู

　　จงสือหันไปมองซูมู่หยางแล้วขมวดคิ้ว "พวกเราบอกผมว่า ค่าเช่าที่นี่วันละหนึ่งร้อยห้าสิบนะ!"

　　"ขึ้นราคาแล้วครับ!" ซูมู่หยางพูดเสียงเย็น "ห้องในอพาร์ตเมนต์มีความต้องการสูงกว่าจำนวนห้องที่มี ถ้าคุณไม่เช่า ก็มีคนอื่นรอเช่าอีกเพียบ!"

　　ซูมู่หยางพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ เมื่อเช้านี้เขาไปที่ฐานผู้รอดชีวิตเล็ก ๆ สองแห่ง เพื่อโปรโมตอพาร์ตเมนต์หมายเลข 27 และได้รับผลตอบรับที่ดีมาก

　　ถ้าไม่ใช่เพราะรปภ. ของฐานผู้รอดชีวิตกลัวเรื่องยุ่งยากจนไล่เขาออกมา เขาก็ไม่อยากกลับมาเร็วขนาดนี้

　　แต่การกลับมาเร็วก็มีข้อดี เพราะเขาได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ทั้งหมด หลินโยวโยวเคยบอกเขาว่าเธอถูกไล่ออกจากบ้าน แต่ผู้ชายคนนี้กลับพูดโกหกหน้าตาย!

　　เขาไม่มีความประทับใจในตัวคนคนนี้เลย และไม่อยากให้หลินโยวโยวให้คนคนนี้เช่าห้อง จึงแกล้งขึ้นค่าเช่าให้สูงขึ้น

　　ถังเวยและอวิ๋นเจิงยืนอยู่ด้านข้างโดยไม่มีใครพูดอะไร ถ้าพวกเขารู้ล่วงหน้าว่าคนคนนี้รู้จักพ่อของหลินโยวโยว พวกเขาจะไม่มีวันพาเขามาเด็ดขาด!

　　"สามร้อยก็สามร้อย ผม... ผมขอเช่าห้าวันก่อน!" จงสือนับเหรียญทองหนึ่งพันห้าร้อยเหรียญ แล้วยื่นไปตรงหน้าหลินโยวโยว

　　หลินโยวโยวโอบรอบคอซูมู่หยางแน่น ไม่กล้ารับเงิน ซูมู่หยางใช้มือข้างหนึ่งรับเหรียญทองมา แล้วใส่ลงในกระเป๋าของหลินโยวโยว

　　[คุณลูกค้าผู้ทรงเกียรติ ยินดีต้อนรับสู่การเข้าพักในอพาร์ตเมนต์หมายเลข 27 ห้อง 305 ระยะเวลาการเช่าห้องของคุณเหลือห้าวัน]

　　"โอ้ ที่นี่ดีจริง ๆ เลยนะ!" จงสือได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากล็อบบี้ แล้วหันไปมองชั้นวางของที่เต็มไปด้วยอาหาร พลางพยักหน้าอย่างพอใจ

　　ถ้าไม่ใช่เพราะจู่ ๆ ค่าเช่าก็ขึ้นราคาจนทำให้เขาไม่ค่อยพอใจ เขาก็อยากจะพักที่นี่ต่ออีกสักระยะจริง ๆ จงสือเดินตามหลังถังเวยและอวิ๋นเจิง ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบน

　　ในล็อบบี้เหลือเพียงหลินโยวโยวและซูมู่หยางสองคน ซูมู่หยางเดินมาที่โซฟาเดี่ยวแล้ววางหลินโยวโยวลง

　　"โยวโยว พี่มีของขวัญมาให้ด้วยนะ"

　　ดวงตาของหลินโยวโยวเป็นประกาย เธอถอดรองเท้าแล้วยืนบนโซฟา มองซูมู่หยางด้วยสายตาคาดหวัง ซูมู่หยางถอดเป้ออกจากไหล่ รูดซิปเปิดออก แล้วอุ้มลูกหมาตัวเล็กสีขาวโพลนออกมาจากข้างใน

　　"น้องหมา! พี่ชาย เป็นน้องหมาล่ะ!" หลินโยวโยวจ้องมองลูกหมาด้วยความตื่นเต้น ขาสั้น ๆ ย่ำไปมาบนโซฟา

　　ซูมู่หยางยื่นลูกหมาไปตรงหน้าหลินโยวโยว "ชอบไหม?"

　　"ชอบค่ะ!" หลินโยวโยวพยักหน้าหงึก ๆ รับลูกหมามาแล้วเอาหน้าถูไถกับหัวของมัน

　　ลูกหมาตัวน้อยเบิกตากว้างอย่างใสซื่อ เห็นได้ชัดว่ามันค่อนข้างกลัว หลินโยวโยวกลัวจะทำให้มันตกใจ จึงอุ้มมันไว้ในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน "น้องหมา หนูมีน้องหมาแล้ว!"

　　เมื่อเห็นรอยยิ้มที่แสนหวานและดวงตาที่เต็มไปด้วยความสุขของหลินโยวโยว มุมปากของซูมู่หยางยกขึ้นเล็กน้อย ในใจเขาก็มีความสุขเช่นกัน

　　เมื่อกี้ตอนเขาไปที่ฐานผู้รอดชีวิต เห็นสามีภรรยาคู่หนึ่งกำลังขายลูกหมา เขาเดาว่าหลินโยวโยวน่าจะชอบ จึงซื้อลูกหมาตัวนี้มา

　　"พี่ชาย น้องหมามาจากไหนเหรอคะ?" หลินโยวโยวเงยหน้าขึ้น มองซูมู่หยางด้วยความสงสัย เมื่อก่อนเธอเคยเลี้ยงลูกหมาตัวหนึ่ง และเธอชอบมันมาก แต่เลี้ยงได้ไม่นานลูกหมาตัวนั้นก็ตายไป

　　"เก็บได้ข้างถังขยะน่ะ" ซูมู่หยางไม่อยากให้หลินโยวโยวรู้สึกเป็นภาระ จึงจงใจปิดบังความจริง

　　"น้องหมาที่น่าสงสาร" หลินโยวโยวอุ้มลูกหมาขึ้นมาจูบ "พี่ชาย เราตั้งชื่อให้มันกันเถอะ!"

　　"ตัวมันขาวโพลนไปหมด งั้นชื่อเสี่ยวไป๋ ดีไหม?"

　　"อื้อ! เสี่ยวไป๋ เพราะจังเลย!" หลินโยวโยวพยักหน้า อุ้มลูกหมาแล้วเรียกชื่อเสี่ยวไป๋ซ้ำ ๆ

　　จากความกลัวในตอนแรก เสี่ยวไป๋ค่อย ๆ เริ่มชิน มันมองหลินโยวโยวแล้วส่งเสียงร้องเล็ก ๆ เหมือนกำลังตอบรับเธอ

　　ซูมู่หยางมองดูเจ้าตัวเล็กทั้งสองที่มีความสุข ก็รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ชีวิตที่มีทั้ง ‘แมว’ และหมา ดูท่าจะดีไม่น้อยเลย!

　　…

　　ท้องฟ้าของเมืองอวี๋เฉิงยังคงเป็นสีเทาหม่น ช่วงเช้าโจวซือเหยาดื่มนมไปเพียงกล่องเดียว ท้องจึงหิวมานานแล้ว แต่ทางกลับมันไกลเกินไป เธอไม่อยากเสียเวลาไปกับการเดินทาง เธออดทนต่อความหิว และใช้พลังไฟโจมตีซอมบี้ต่อไป

　　โจวซือเหยาเป็นเพียงผู้ใช้พลังพิเศษระดับต่ำ การใช้พลังพิเศษจึงสิ้นเปลืองพละกำลังอย่างมาก ลากยาวมาจนถึงบ่ายสามโมงกว่า เธอจึงรู้สึกว่าร่างกายรับไม่ไหว และเลิกกำจัดซอมบี้

　　เธอนำผลึกซอมบี้ที่เก็บได้ ไปยังฐานผู้รอดชีวิตที่ใกล้ที่สุดเพื่อแลกเป็นเหรียญทอง เมื่อก่อนเธอมักจะจัดทีมกับเพื่อนสนิทสองคน พลังจะเร็วกว่าวันนี้เล็กน้อย

　　เดิมทีเธอคิดว่า วันนี้ที่เคลื่อนไหวคนเดียว ผลลัพธ์คงไม่ดีเท่าเมื่อก่อน แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจคือ เหรียญทองที่เธอหาได้ในวันนี้ กลับมากกว่าเมื่อก่อนเสียอีก!

　　เมื่อก่อนแบ่งกันสามคน ตลอดทั้งวันสถิติสูงสุดที่ได้รับคือเจ็ดสิบถึงแปดสิบเหรียญทองเท่านั้น แต่วันนี้ เธอหาได้ถึงหนึ่งร้อยยี่สิบเหรียญทอง!

　　ในกระเป๋ามีเงินอีกแล้ว โจวซือเหยาดีใจมาก เธอเก็บเหรียญทองไว้ และเตรียมตัวกลับไปกินบะหมี่ไส้หมูสักชาม เพื่อให้รางวัลตัวเองอย่างเต็มที่

　　ทว่า ทันทีที่เธอกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ เธอก็พบกับหลิวเสี่ยวเสี่ยวที่รออยู่ในล็อบบี้ตลอดเวลา เมื่อเห็นว่าเธอเนื้อตัวมอมแมม ในดวงตาของหลิวเสี่ยวเสี่ยวก็ฉายแววรังเกียจออกมาอย่างรวดเร็ว

　　"ซือเหยา เธอทิ้งพวกเรา แล้วแอบไปฆ่าซอมบี้คนเดียวใช่ไหม?"