Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 101 ฟุ่บ !! ดนัยจัดการถอดผ้าพันแผลออกเผยให้เห็นฝ่ามือของเขาที่มีร่องรอยอยู่นิดหน่อยจากแผลมีดบาด “แผลปิดสนิทแล้วแถมไม่เจ็บแล้วด้วยรู้สึกตึงๆนิดหน่อยแฮะ” ดนัยลองกำมือดูเพื่อทดสอบว่ามือของเขาหายดีหรือยัง “เป็นไงบ้างคะดนัย !!” ซากิพูดถามดนัยหลังจากเห็นดนัยแกะผ้าพันแผลออก ดนัยเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะเห็นซากิมองมือเขาด้วยความเป็นกังวล ตอนนี้ดนัยและซากิกำลังทานอาหารอยู่ที่โรงอาหารส่วนยูมินั้นมีทำเคสทำคลอดกว่าจะเสร็จก็เย็นๆรินะกับหมอมิโฮะเองก็เห็นว่ากำลังเข้าเฝือกให้ผู้ป่วยที่แผนกฉุกเฉินอยู่อีกสักพักคงตามมาทำให้ตอนนี้ที่โต๊ะในโรงอาหารมีแค่ดนัยกับซากิเท่านั้นที่กำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ “หายดีแล้วครับไม่เจ็บแล้วคุณซากิไม่ต้องกังวลแล้วล่ะ” ดนัยตอบซากิ “แต่น่าจะเป็นแผลเป็นอยู่นะคะ” ซากิพูดด้วยความกังวลเพราะแผลของดนัยนั้นเป็นฝีมือเธอส่วนหนึ่งนั่นเอง “โอ๊ยแผลเป็นแค่นี้ไม่เป็นอะไรหรอกครับที่สำคัญลูกผู้ชายก็ต้องคู่กับแผลเป็นสิถึงจะดูเป็นลูกผู้ชายครับ” ดนัยยิ้มออกมาก่อนจะพูดให้ซากิคลายกังวลและเลิกรู้สึกผิด “แต่ว่า...” “คุณซากิเลิกกังวลแล้วก็โทษตัวเองได้แล้วครับทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นอุบัติเหตุและที่สำคัญถ้าตอนนั้นผมมีสมาธิอยู่กับการผ่าตัดอุบัติเหตุนี่มันก็ไม่เกิดขึ้นหรอกครับถ้าจะโทษใครก็โทษตัวผมเองนี่แหละ” ดนัยพูดออกมา “เฮ้อ...เข้าใจแล้วค่ะขอเอาจานไปเก็บก่อนนะคะแล้วก็จะแวะไปซื้อกาแฟที่ร้านหน้าโรงพยาบาลเสียหน่อยดนัยจะเอาด้วยมั้ยคะ” ซากิพูด “ไม่ดีกว่าครับ” ดนัยส่ายหน้าจากนั้นซากิก็เดินเอาจานไปเก็บก่อนจะเดินออกจากโรงอาหารไปเพื่อไปร้านขายกาแฟหน้าโรงพยาบาลส่วนดนัยก็กินข้าวต่อเพราะยังกินไม่เสร็จตอนนั้นเองรินะและหมอมิโฮะก็เดินเข้ามาในโรงอาหาร “อ๊ะดนัยยังกินข้าวไม่เสร็จเหรอคะเนี่ย” รินะพูดก่อนจะเดินเข้ามาหาดนัยพร้อมหมอมิโฮะ “ยังเลยครับพอดีมัวแต่นั่งแกะผ้าพันแผลออกมาดูแผลที่มืออยู่” ดนัยบอกพลางโชว์มือที่ไร้ผ้าพันแผลให้ทั้งคู่ดู “หายแล้วเหรอหมอดนัย” หมอมิโฮะนั่งลงก่อนจะถาม “ครับไม่เจ็บแล้วแต่ยังรู้สึกตึงๆอยู่คงเพราะไม่ได้ขยับมือข้างนี้เท่าไหร่เลยรู้สึกขัดๆล่ะมั้งครับ” ดนัยพูด “หมอมิโฮะกินอะไรดีคะเดี๋ยวฉันไปซื้อให้” รินะพูด “เอาเป็นร้านนั้นก็แล้วกันนะ” หมอมิโฮะบอกพลางชี้ไปที่ร้านที่เธอต้องการ “ได้ค่ะ” รินะพยักหน้าก่อนจะเดินไปซื้ออาหารให้หมอมิโฮะและของตัวเองไม่นานเธอก็กลับมานั่งที่โต๊ะ “ว่าแต่ซากิล่ะไหนยัยนั่นบอกว่าจะรอที่โรงอาหาร” รินะมองหาซากิ “ออกไปซื้อกาแฟที่ร้านหน้าโรงพยาบาลน่ะครับ” ดนัยบอกทำเอารินะทำสีหน้าประหลาดใจ “ซากิเนี่ยนะคะไปซื้อกาแฟ” รินะถามย้ำเพื่อความแน่ใจ “ก็ใช่น่ะสิครับ” ดนัยพยักหน้า “ล้อเล่นน่ายัยซากิไม่ชอบกินกาแฟนะคะดนัย” รินะบอก “เอ๋...จริงเหรอครับ !!” ดนัยอุทานออกมาเมื่อรู้ว่าซากิเป็นคนไม่ชอบกินกาแฟถ้าอย่างนั้นทำไมก่อนหน้านี้ถึงบอกว่าจะไปซื้อกาแฟที่ร้านหน้าโรงพยาบาลกันล่ะ “กรณีที่ผู้หญิงโกหกแบบนี้คงต้องมีเรื่องอะไรกังวลอยู่ในใจสักอย่างก่อนหน้านี้คุยอะไรกันอยู่ล่ะหมอดนัย” หมอมิโฮะสงสัยว่าก่อนหน้านี้ดนัยกับซากินั้นคุยอะไรกัน “ก็คุยกันไปเรื่อยน่ะครับแล้วก็พอตอนผมถอดผ้าพันแผลก็คุยกับคุณซากิเรื่องแผลนี่แหละ” ดนัยบอก “อ้อ...ยัยนั่นคงกังวลเรื่องมือของดนัยสินะ” รินะเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างจึงร้องพูดออกมา “ใช่ครับคุณซากิเขาเป็นกังวลแล้วก็รู้สึกผิดมากเลยผมก็เลยบอกให้เธอเลิกกังวลแล้วก็เลิกโทษตัวเองซะก็นะมันเป็นอุบัติเหตนี่นาไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อยเรื่องก็ผ่านมากว่าสองสัปดาห์แล้วคุณซากิก็ชอบทำหน้ารู้สึกผิดอยู่เรื่อยเวลามองมือผม” ดนัยพูดออกมาตามความรู้สึกของเขา “เมื่อครู่เธอพูดเหมือนรู้อะไรสักอย่างนี่รินะมันมีเรื่องอะไรที่พวกเราควรจะรู้หรือเปล่า” หมอมิโฮะหันไปถามรินะ “ยัยซากิคงนึกถึงเรื่องตอนที่ตัวเองยังเป็นพยาบาลใหม่ๆนั่นแหละค่ะตอนนั้นน่ะฉันเองก็ทำงานอยู่ที่เดียวกับซากิแต่ก็ยังไม่ได้สนิทกันนะคะพวกเรามาสนิทกันตอนที่ย้ายมาทำงานที่ทาเคนากะนี่เอง” รินะพูด “หืมเกิดเรื่องตอนที่ทำงานอยู่ที่เก่างั้นเหรอครับเรื่องอะไรเหรอบอกพวกเราได้มั้ย” ดนัยถาม “ก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่บอกไม่ได้นะคะเอาเป็นว่าฉันจะเล่าให้ฟังแล้วกัน” รินะตอบก่อนจะนึกถึงเรื่องสมัยก่อนที่เธอรู้มา “ตอนนั้นฉันและซากิยังทำงานอยู่ที่เก่าแน่นอนพวกเราเป็นพยาบาลจบใหม่จึงยังไม่มีฝีมือมากนักฉันเองก็เริ่มทำงานในแผนกวิสัญญีส่วนซากิเองก็ตั้งใจทำงานเป็นพยาบาลผู้เชี่ยวชาญด้านอุปกรณ์ในห้องผ่าตัดแน่นอนพวกเราเจอกันบ้างเวลาอยู่ในห้องผ่าตัดแต่ก็ยังไม่ได้คุยหรือรู้จักสนิทสนมอะไรกันพวกเราทำงานสั่งสมประสบการณ์และฝีมือไปเรื่อยๆจนกระทั่งวันหนึ่งมีคุณหมอหนุ่มจบใหม่เข้ามาทำงานในแผนกศัลยแพทย์ผ่าตัด” รินะเล่าเรื่องให้ดนัยและหมอมิโฮะฟัง “อืมก็ยังไม่เห็นว่าเรื่องที่เล่าจะมีอะไรที่เป็นเหตุให้คุณซากิมีความกังวลใจเกี่ยวกับเรื่องแผลบนมือผมนะครับ” ดนัยที่ฟังรินะเล่ายังไม่เห็นว่ามีเรื่องตรงจุดไหนสำคัญ “ต่อจากนี้ต่างหากล่ะคะ !!” รินะพูดก่อนจะเริ่มเล่าต่อ “หมอศัลยแพทย์คนนั้นน่ะเป็นหมอหน้าตาดีและอัธยาศัยดีแถมยังขยันด้วยเหมือนหมอดนัยเลยและด้วยพยาบาลผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับเครื่องมืออย่างซากินั้นจะต้องมีความเข้าขากับศัลยแพทย์มากเวลาผ่าตัดทั้งคู่จึงนัดซ้อมรับส่งเครื่องมือกันหลังเลิกงานเป็นประจำซากิและศัลยแพทย์คนนั้นซ้อมด้วยกันอยู่ทุกวันจนกระทั่งเวลาผ่านไปจู่ๆซากิก็คบกับศัลยแพทย์หนุ่มคนนั้นเฉยเลยเรื่องนี้ทำเอาฉันอกหักเลยนะคะเพราะฉันเองก็เล็กๆจะจีบเขาอยู่เหมือนกัน” รินะพูดพลางทำหน้าเสียดาย “แล้วยังไงต่อล่ะ” หมอมิโฮะถาม “ก็ไม่ยังไงต่อหรอกค่ะทั้งคู่ก็คบกันไปเรื่อยๆจนเวลาผ่านไปหลายปีซากิและหมอศัลยแพทย์คนนั้นก็กลายเป็นคนที่มีฝีมือขึ้นมาและแล้วในช่วงปีใหม่ก็อย่างที่รู้อุบัติเหตุเกิดขึ้นเยอะมากทำให้ผู้ที่ทำอาชีพอย่างเรางานหนักไปด้วยตอนนั้นรู้สึกว่าจะเป็นเคสที่สี่ของวันฉันเองก็ไม่ได้อยู่ในห้องผ่าตัดด้วยเพราะติดเคสผ่าตัดอื่นอยู่แต่ดูเหมือนซากิจะทำงานหนักและเหนื่อยมากเกินไปทำให้เผลอวูบไปในตอนที่กำลังทำหน้าที่ส่งเครื่องมือแพทย์อยู่ !!” รินะพูด “เผลอวูบเลยทำมีดบาดมือศัลยแพทย์หนุ่มคนที่เป็นแฟนเหรอ” หมอมิโฮะพูด “ใช่ค่ะจากพยาบาลที่อยู่ในเหตุการณ์เล่าให้ฟังซากิเธอวูบเป็นลมทำให้มีดบาดลงไปที่ข้อมือของศัลยแพทย์หนุ่มคนนั้นที่กำลังรอรับเครื่องมืออยู่จนเป็นแผลใหญ่กว่าจะรักษาหายก็กินเวลาหลายเดือนแต่พอหายแล้วข้อมือของเขาดันไม่เหมือนเดิมเพราะมันขยับไม่ได้ศัลยแพทย์ที่ไม่สามารถใช้ข้อมือได้ฉันว่าดนัยกับหมอมิโฮะน่าจะนึกออกว่ามันรู้สึกอย่างไร” รินะพูด “คงจะรู้สึกเหมือนสิ้นหวังล่ะมั้งครับ...” “ใช่ค่ะเขาคนนั้นน่ะโคตรสิ้นหวังเลยแถมเขาคนนั้นก็ยังเอาแต่โทษซากิที่เป็นต้นเหตุด้วยจนกระทั่งเดือนต่อมาจู่ๆศัลยแพทย์คนนั้นก็ไม่มาที่โรงพยาบาลอีกแน่นอนซากิที่เป็นแฟนย่อมรู้ที่อยู่ของเขาอยู่แล้วจึงขอลางานเพื่อไปหาเขาถึงที่บ้านและเมื่อซากิไปหาถึงที่บ้านเธอก็เปิดประตูเข้าไปแน่นอนตอนนั้นฉันไปด้วยค่ะเพราะฉันเลิกงานพอดีและทันทีที่เปิดประตูภาพที่พวกเราเห็นนั้นเอาทำให้พวกเราลืมไม่ได้ไปตลอดชีวิตเลยค่ะ !!” รินะพูดพลางทำหน้าเศร้า “อย่าบอกนะว่า... !!” หมอมิโฮะอุทานออกมาเพราะดูเหมือนเธอจะเดาอะไรบางอย่างได้บ้างแล้ว “ค่ะภาพที่พวกเราเห็นก็คือภาพของเขาที่ผูกคอตายกับบันไดบ้านค่ะ” รินะพูด ดนัยที่ฟังสิ่งที่รินะเล่ามาจนถึงตอนนี้ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจส่วนหมอมิโฮะก็ยกมือขึ้นปิดปาก “ที่ดนัยบาดเจ็บคราวนี้คงทำให้ซากินึกถึงเรื่องในตอนนั้นแหละค่ะเอาล่ะเรื่องเล่าในอดีตของยัยซากิก็มีเพียงเท่านี้อย่าไปเล่าให้ซากิฟังนะคะว่าฉันเอามาเล่าให้พวกคุณฟังน่ะเรื่องนี้ยัยนั่นคงไม่อยากพูดถึงเท่าไหร่” รินะพูด ทั้งคู่พยักหน้าเบาๆและนึกไม่ถึงว่าซากิพยาบาลผู้เชี่ยวชาญด้านการส่งเครื่องมือแพทย์ในห้องผ่าตัดของทีมพวกเขานั้นจะมีอดีตที่น่าเศร้าแบบนี้ จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 101 อดีตของซากิ !!

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 101 อดีตของซากิ !!

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้